Aleksander Ułan
| pułkownik | |
| Data urodzenia |
11 kwietnia [nieznana]] |
|---|---|
| Data śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
„pułk tatarski nadworny” |
Aleksander Ułan (zm. przed 1740) – rotmistrz i pułkownik oddziałów tatarskich w służbie polskiej i saskiej. Od jego nazwiska prawdopodobnie pochodzi nazwa formacji lekkiej kawalerii – ułanów.
Pochodził z litewskich Tatarów osiadłych w powiecie oszmiańskim w dobrach Łostaje. Wywodził się z rodu Ułanów herbu Ułan[1][2]. W 1704 był rotmistrzem tatarskiej chorągwi w wojsku koronnym. W 1713 został pułkownikiem pułku tatarskiego[3]. W latach 1715–1716 walczył po stronie króla Augusta II z konfederatami tarnogrodzkimi. W 1717 pułk przeszedł na żołd saski. Za zasługi otrzymał od Augusta wieś Koszoły w ekonomii brzeskolitewskiej. Ożeniony był z Marianną z Achmatowiczów. Zamieszkiwał w Studziance[4].
Do tego samego rodu Ułanów należał Aleksander Mustała Ułan z 7 Pułku Tatarskiego Wielkiego Księstwa Litewskiego[1].
Przypisy
- 1 2 Hordejuk 2015 ↓, s. 34.
- ↑ Por. Herby szlacheckie: litery U-Ż [online], lyczkowski.net [dostęp 2024-12-15] (pol.).
- ↑ Hordejuk 2015 ↓, s. 35.
- ↑ Tatarzy na Podlasiu, Szlak Tatarski [dostęp 2009-10-08] [zarchiwizowane 2009-03-12] (pol.).
Bibliografia
- Sławomir Hordejuk, Płk Aleksander Ułan - Ojciec polskiej kawalerii, „Życie Tatarskie”, 119, 42, grudzień 2015, s. 34-39 (pol.).
- Jan Tyszkiewicz, Tatarzy na Litwie i w Polsce. Studia z dziejów XIII-XVIII w., Warszawa: Państ. Wyd. Naukowe, 1989, ISBN 83-01-08894-X, OCLC 834735378 (pol.).
- Stanisław Kryczyński, Kronika wojenna Tatarów Litewskich, „Rocznik Tatarów Polskich” (Suplement nr 2 do tomu 4), Gdańsk: Związek Tatarów Polskich, 1997, ISSN 1234-9267 (pol.).