All-rounder (kolarstwo)

All-rounder – typ zawodnika w kolarstwie szosowym. All-rounder specjalizuje się w walce o miejsca w klasyfikacji generalnej i jest uznawany za kolarza wszechstronnego.

Taki kolarz ma zrównoważony profil mocy i potrafi walczyć na krótkich, średnich i długich dystansach, potrafi utrzymywać wysoką moc przez długi czas (jak czasowiec), umie generować znaczną moc na krótkich dystansach (co pozwala na walkę na finiszach i stromych podjazdach), dysponuje dobrą wydolnością beztlenową (pozwala na podejmowanie powtarzających się wysiłków o wysokiej intensywności), potrafi jeździć w każdym terenie i jest nadzwyczaj wytrzymały. Zazwyczaj all-rounderzy są wyżsi i ciężsi od typowych górali, co pomaga im walczyć w jeździe na czas^[1].

All-rounderzy specjalizują się przede wszystkim w łączeniu doskonałej jazdy na czas (niczym czasowcy) oraz świetnej jazdy po górach (niczym górale), czyli w rywalizacji w specjalnościach, w których zazwyczaj tworzą się największe różnice czasowe pomiędzy zawodnikami. Mają również dobre umiejętności sprinterskie.W czasie etapów, jako liderzy swojej drużyny, są wspierani przez swoich pomocników. Należą do głównych pretendentów w walce o czołowe miejsca w klasyfikacji generalnej wielkich tourów^[2].

Walczą przede wszystkim na wyścigach etapowych (zwłaszcza wielkich tourach) o miejsce w klasyfikacji generalnej, pagórkowatych wyścigach jednodniowych czy wyścigach takich jak Strade Bianche. Do all-rounderów zaliczani są np. Chris Froome, Eddy Merckx, Vincenzo Nibali, Tom Dumoulin, Tadej Pogacar, Remco Evenepoel, Jonas Vingegaard, Primoz Roglic, Michał Kwiatkowski^[3] czy Joao Almeida^[4]. Wśród kobiet są to choćby Katarzyna Niewiadoma czy Demi Vollering^[5].

Poza tym all-rounderami bywają również nazywani kolarze, którzy niekoniecznie walczą o miejsca w klasyfikacji generalnej, jednak osiągają równe, bardzo wysokie wyniki, we wszelkich specjalnościach (w sprintach, wyścigach jednodniowych, jeździe na czas, wyścigach wieloetapowych, wspinaczce górskiej i wyścigach pagórkowatych). Do takich kolarzy zalicza się choćby Wouta van Aerta, Mathieu van der Poela, Aleksieja Łucenkę, Diego Ulissiego czy Michaela Matthewsa^[6].