Tadej Pogačar

Tadej Pogačar
Informacje
Data i miejsce urodzenia21 września 1998
Klanec
KrajSłowenia
Obecna grupaUAE Team Emirates XRG
Wzrost176 cm
Grupy zawodowe
2017Rog-Ljubljana
2018Ljubljana Gusto Xaurum
2019-2024UAE Team Emirates
2025-UAE Team Emirates XRG
Dokumentacja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Słowenia
Igrzyska olimpijskie
brązTokio 2020kolarstwo
(start wspólny)
Mistrzostwa świata
złotoZurych 2024start wspólny
złotoKigali 2025start wspólny
brązGlasgow 2023start wspólny
Mistrzostwa Europy
złotoDrôme-Ardèche 2025start wspólny
Strona internetowa

Tadej Pogačar (ur. 21 września 1998 w Klanecu) – słoweński kolarz szosowy, pięciokrotny zwycięzca Tour de France oraz zwycięzca Giro d’Italia. Dwukrotny mistrz świata w wyścigu ze startu wspólnego (2024, 2025). W 2024 został trzecim kolarzem w historii po Eddym Merckxie (1974) i Stephenie Roche (1987), który wygrał Tour de France, Giro d’Italia i mistrzostwo świata w jednym roku.

Kariera

Początki i sezon 2019

Pogačar rozpoczął treningi w klubie Rog Ljubljana w wieku dziewięciu lat, około pół roku po tym, jak do klubu dołączył jego starszy brat Tilen.[1] W 2018 wygrał Tour de l’Avenir. Rok później został najmłodszym zwycięzcą Tour of California, wygrał także Volta ao Algarve, a w debiucie w Vuelta a España odniósł trzy zwycięstwa etapowe i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej.[2]

2020–2021: pierwsze zwycięstwa w Tour de France

W 2020 Pogačar zadebiutował w Tour de France. Przed przedostatnim etapem, indywidualną jazdą na czas kończącą się podjazdem na La Planche des Belles Filles, tracił 57 sekund do Primoža Rogliča. Wygrał etap, odrobił stratę i przejął żółtą koszulkę, a następnego dnia zwyciężył w klasyfikacji generalnej.[3] W wieku 21 lat został drugim najmłodszym zwycięzcą Tour de France w historii, po Henrim Cornecie.[4]

W 2021 wygrał Tour de France po raz drugi. Na 8. etapie do Le Grand-Bornand zaatakował ponad 30 km przed metą, odjechał pozostałym rywalom w klasyfikacji generalnej i objął prowadzenie w wyścigu.[5] W tym samym sezonie odniósł pierwsze zwycięstwa w monumentach kolarskich – Liège-Bastogne-Liège i Giro di Lombardia. Zwycięstwo w Lombardii sprawiło, że został pierwszym od Bernarda Hinaulta w 1979 kolarzem, który w jednym roku wygrał Tour de France i Giro di Lombardia.[6]

2022–2023: dwukrotnie drugi w Tour de France

W Tour de France 2022 Pogačar stracił prowadzenie na 11. etapie do Col du Granon. Zespół Jumbo-Visma wielokrotnie atakował go wcześniej na trasie, a Jonas Vingegaard odjechał 4,9 km przed metą, wygrał etap i przejął żółtą koszulkę.[7] Pogačar zakończył wyścig na drugim miejscu; był to pierwszy z dwóch kolejnych Tourów przegranych z Vingegaardem.[8]

Wiosną 2023 Pogačar wygrał m.in. Paryż-Nicea i Ronde van Vlaanderen, lecz w kwietniu złamał nadgarstek. W maju nie mógł trenować zgodnie z pierwotnym planem, a do ścigania wrócił pod koniec czerwca. W Tour de France ponownie zajął drugie miejsce za Vingegaardem, tym razem ze stratą 7 min 29 s.[8]

2024: Giro, Tour i mistrzostwo świata

W 2024 Pogačar po raz pierwszy wystartował w Giro d’Italia i wygrał klasyfikację generalną. Przejął różową koszulkę po 2. etapie, wygrał łącznie sześć etapów i zwyciężył z największą przewagą w Giro od 1965.[9] Następnie wygrał Tour de France po raz trzeci, również odnosząc sześć zwycięstw etapowych i pokonując Jonasa Vingegaarda o 6 min 17 s. Został pierwszym od Marca Pantaniego w 1998 kolarzem, który w jednym sezonie wygrał Giro i Tour.[10]

Nie znalazł się natomiast w składzie Słowenii na wyścig ze startu wspólnego podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu; Słoweński Komitet Olimpijski podał, że powodem było zmęczenie po Tourze.[11] 29 września w Zurychu zdobył pierwszy tytuł mistrza świata ze startu wspólnego. Zaatakował 100 km przed metą i wygrał z przewagą 34 s, stając się trzecim mężczyzną w historii, który w jednym sezonie zwyciężył w Giro d’Italia, Tour de France i mistrzostwach świata.[12] W październiku przedłużył kontrakt z UAE Team Emirates do 2030.[13]

2025

Wiosną 2025 Pogačar wygrał Ronde van Vlaanderen oraz Liège-Bastogne-Liège.[14] W debiucie w Paryż-Roubaix zajął drugie miejsce za Mathieu van der Poelem; tydzień wcześniej pokonał Holendra w Ronde van Vlaanderen.[15] Na 4. etapie Tour de France w Rouen odniósł setne zwycięstwo w karierze.[16] Cały Tour wygrał po raz czwarty; był to jego szósty kolejny finisz na podium tego wyścigu.[17]

Jesienią obronił tytuł mistrza świata w wyścigu ze startu wspólnego w Kigali po kolejnym długim ataku.[18] Następnie zdobył tytuł mistrza Europy po 75-kilometrowej samotnej akcji.[19] Sezon zakończył piątym z rzędu zwycięstwem w Giro di Lombardia – dziesiątym monumentem w karierze i trzecim w 2025. Został też pierwszym kolarzem, który w jednym sezonie stanął na podium wszystkich pięciu monumentów.[14]

2026

W marcu 2026 Pogačar po raz pierwszy wygrał Mediolan-San Remo, co oznaczało, że miał już w dorobku zwycięstwa w czterech z pięciu monumentów kolarskich; jedynym bez triumfu pozostawał Paryż-Roubaix.[20] Wiosną wygrał także po raz trzeci Ronde van Vlaanderen i po raz czwarty Liège-Bastogne-Liège,[21] a w Paryż-Roubaix ponownie zajął drugie miejsce, tym razem za Woutem van Aertem.[22]

Podczas Tour de France wygrał pięć etapów. Jego główny rywal Jonas Vingegaard wycofał się po kraksie na 15. etapie.[23] Na 19. etapie Pogačar zwyciężył na Alpe d’Huez.[24] Dwa dni później przypieczętował piąte zwycięstwo w Tour de France i trzecie z rzędu, dołączając do Jacques’a Anquetila, Eddy’ego Merckxa, Bernarda Hinaulta i Miguela Induraina jako pięciokrotny zwycięzca wyścigu.[23]

Rywalizacje

W rywalizacji o zwycięstwa w Tour de France głównym przeciwnikiem Pogačara stał się Jonas Vingegaard. Przed Tour de France 2026 Reuters opisywał obu jako czołowych specjalistów od wielkich tourów swojego pokolenia. Pogačar oceniał wówczas, że ich kilkuletnia rywalizacja skłaniała obu do podnoszenia poziomu z sezonu na sezon.[25]

W klasykach jednodniowych Pogačar wielokrotnie rywalizował z Mathieu van der Poelem. W 2025 Pogačar wygrał Ronde van Vlaanderen, a tydzień później zajął drugie miejsce za van der Poelem w swoim debiucie w Paryż-Roubaix, po bezpośredniej walce obu kolarzy w czołowej części wyścigu.[26]

Styl jazdy

Ataki rozpoczynane daleko od mety należą do charakterystycznych elementów jazdy Pogačara. Reuters w relacji z mistrzostw świata 2025 określił taką taktykę jako jego znak rozpoznawczy; rok wcześniej Pogačar zaatakował 100 km przed metą mistrzostw świata w Zurychu, a w Kigali w 2025 ponownie wygrał po akcji rozpoczętej ponad 100 km przed finiszem.[27][28] Reuters w podsumowaniu sezonu 2025 wskazywał, że szerokość sukcesów na różnych trasach i w różnych rodzajach wyścigów była podstawą porównań Pogačara z Eddym Merckxem. [29]

Życie prywatne

W 2021 Pogačar i słoweńska kolarka zawodowa Urška Žigart poinformowali o zaręczynach.[30]

Osiągnięcia

Opracowano na podstawie:[31][32]

2016
  • 1. miejsce na etapie 2b Wyścigu Pokoju Juniorów
  • 3. miejsce w Trofeo Guido Dorigo
  • 1. miejsce w mistrzostwach Słowenii juniorów (start wspólny)
  • 3. miejsce w Montichiari-Roncone
  • 1. miejsce w Giro della Lunigiana
    • 1. miejsce w klasyfikacji punktowej
    • 1. miejsce na 3. etapie
  • 3. miejsce w mistrzostwach Europy juniorów (start wspólny)
2017
2018
  • 3. miejsce w Istarsko Proljeće
  • 2. miejsce w Gran Premio Palio del Recioto
  • 1. miejsce w Grand Prix Priessnitz spa
    • 1. miejsce w klasyfikacji młodzieżowej
    • 1. miejsce w klasyfikacji górskiej
    • 1. miejsce na 3. etapie
  • 2. miejsce w mistrzostwach Słowenii (jazda ind. na czas)
  • 1. miejsce w klasyfikacji młodzieżowej Tour de Slovénie
  • 1. miejsce w Tour de l’Avenir
  • 1. miejsce w Giro della Regione Friuli Venezia Giulia
    • 1. miejsce w klasyfikacji młodzieżowej
2019
2020
  • 1. miejsce w Volta a la Comunitat Valenciana
    • 1. miejsce w klasyfikacji młodzieżowej
    • 1. miejsce na 2. i 4. etapie
  • 2. miejsce w UAE Tour
    • 1. miejsce w klasyfikacji młodzieżowej
    • 1. miejsce na 5. etapie
  • 2. miejsce w mistrzostwach Słowenii (start wspólny)
  • 1. miejsce w mistrzostwach Słowenii (jazda ind. na czas)
  • 1. miejsce w Tour de France
    • 1. miejsce w klasyfikacji młodzieżowej
    • 1. miejsce w klasyfikacji górskiej
    • 1. miejsce na 9., 15. i 20. etapie
  • 3. miejsce w Liège-Bastogne-Liège
2021
2022
2023
2024
2025
2026

Starty w Wielkich Tourach

Grand Tour 2019 2020 2021 2022 2023 2024 2025 2026
Pink jersey Giro - - - - - 1. - -
Yellow jersey Tour - 1. 1. 2. 2. 1. 1. 1.
golden jersey Vuelta 3. - - - - - -

Rankingi

Rok201720182019202020212022202320242025
World Ranking464. 112. 15. 2. 1. 1. 1. 1. 1.
UCI Europe Tour258. 28. 14. 2. 1. 1. 1. 1. 1.
UCI Asia Tour - 270.
Źródło: UCI

Odznaczenia

  • Złoty Order za Zasługi (2021)[33]

Przypisy

  1. ↑ Chris Marshall-Bell: 'He goes uphill faster than we go downhill': Meeting Tadej Pogačar's parents. Cycling Weekly, 2025-01-18. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  2. ↑ Reuters: Cycling-Tour de France champion Tadej Pogacar. Reuters, 2020-09-20. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  3. ↑ Jeremy Whittle: Tadej Pogacar set to win Tour de France after stunning Primoz Roglic. The Guardian, 2020-09-19. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  4. ↑ Reuters: Cycling-Tour de France champion Tadej Pogacar. Reuters, 2020-09-20. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  5. ↑ Jeremy Whittle: Tadej Pogacar seizes Tour de France lead as Dylan Teuns takes stage. The Guardian, 2021-07-03. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  6. ↑ Stephen Farrand; Patrick Fletcher: Tadej Pogacar wins Il Lombardia. Cyclingnews, 2021-10-09. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  7. ↑ Julien Pretot: Vingegaard wins epic Tour stage as Pogacar cracks. Reuters, 2022-07-13. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  8. 1 2 Julien Pretot: 'I cracked myself': Pogacar pays price for disrupted Tour preparation. Reuters, 2023-07-23. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  9. ↑ Reuters: Pogacar wins Giro d'Italia on debut, as Merlier wins final stage. Reuters, 2024-05-26. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  10. ↑ Reuters: Pogacar achieves first Giro/Tour double since 1998. Reuters, 2024-07-21. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  11. ↑ Julien Pretot: Tour champion Pogacar ruled out of Paris road race. Reuters, 2024-07-22. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  12. ↑ Reuters: Peerless Pogacar solos to first world road title. Reuters, 2024-09-29. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  13. ↑ UAE Team Emirates: Tadej Pogačar and UAE Team Emirates Agree to Long-Term Contract Extension Until 2030. UAE Team Emirates, 2024-10-24. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  14. 1 2 Reuters: Pogacar makes it five in a row at Lombardia to cap 'best season' yet. Reuters, 2025-10-11. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  15. ↑ Vincent Daheron: Van der Poel beats flamboyant Pogacar to extend Roubaix reign. Reuters, 2025-04-13. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  16. ↑ Vincent Daheron: Pogacar beats Van der Poel to win Tour stage four in 100th career victory. Reuters, 2025-07-08. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  17. ↑ Julien Pretot: Peerless Pogacar claims fourth Tour title, Van Aert wins brutal final stage. Reuters, 2025-07-28. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  18. ↑ Reuters: Flamboyant Pogacar retains world title to cement legacy. Reuters, 2025-09-28. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  19. ↑ Reuters: Pogacar caps brilliant season with European crown. Reuters, 2025-10-06. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  20. ↑ Reuters: Tadej Pogacar edges Tom Pidcock to win Milan-San Remo for the first time. Reuters, 2026-03-21. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  21. ↑ Reuters: Pogacar outlasts debutant Seixas to claim third straight Liege cycling title. Reuters, 2026-04-26. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  22. ↑ Reuters: Van Aert breaks jinx to win Paris-Roubaix ahead of Pogacar. Reuters, 2026-04-12. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  23. 1 2 Vincent Daheron: Pogacar's Tour de France dynasty continues with record-equalling fifth title. Reuters, 2026-07-26. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  24. ↑ Vincent Daheron: Brilliant Pogacar climbs Alpe d'Huez in record time to win Tour stage 19. Reuters, 2026-07-24. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  25. ↑ Vincent Daheron: Racing against Vingegaard is spectacular, says Pogacar as Tour approaches. Reuters, 2026-07-02. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  26. ↑ Vincent Daheron: Van der Poel beats flamboyant Pogacar to extend Roubaix reign. Reuters, 2025-04-13. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  27. ↑ Reuters: Flamboyant Pogacar retains world title to cement legacy. Reuters, 2025-09-28. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  28. ↑ Reuters: Peerless Pogacar solos to first world road title. Reuters, 2024-09-29. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  29. ↑ Julien Pretot: Cycling-Pogacar in GOAT territory after stellar season. Reuters, 2025-12-18. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  30. ↑ VeloNews.com: VN news ticker: Florian Sénéchal wins Primus Classic; Tadej Pogačar, Urška Žigart get engaged. Velo, 2021-09-18. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
  31. ↑ Tadej Pogačar – profil na ProCyclingStats (ang.)
  32. ↑ Tadej Pogačar – profil na Cycling Archives (ang.)
  33. ↑ Odlikovanci. predsednica-slo.si. [dostęp 2025-12-02]. (słoweń.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.