Anachoretyzm

Obraz Anachoreta, autor: Teodor Axentowicz, 1881, Muzeum Narodowe w Warszawie

Anachoretyzm (z stgr. ἀναχωρέω anachoreo – „oddalam się”[1], „odchodzę w górę”, tzn. odchodzę z doliny Nilu na pustynię) – forma religijności znana w chrześcijaństwie, judaizmie, hinduizmie, buddyzmie oraz islamie. Anachoreta udaje się w odosobnienie, by spędzić ascetyczne życie w samotności, modląc się, umartwiając i kontemplując.

Ruch anachorecki był szczególnie popularny we wczesnym i średniowiecznym chrześcijaństwie; zapoczątkował najstarszą formę życia zakonnego, pierwotną wobec cenobityzmu.

Przypisy

  1. ↑ anachoreci, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2026-01-30].

Bibliografia

  • H. Ćwikliński, Anachoreci, W: Encyklopedia Katolicka I, str. 474-475.
  • M. Daniluk, K. Klauza: Podręczna encyklopedia instytutów życia konsekrowanego. Lublin: 1994, s. 60.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.