Anders Södergren

Anders Södergren

Data i miejsce urodzenia	17 maja 1977 Söderhamn
Klub	Östersunds SK
Wzrost	182 cm
Debiut w PŚ	13.03 1999, Falun (56. miejsce – 30 km)
Pierwsze punkty w PŚ	28.12 1999, Ga-Pa (25. miejsce – sprint)
Pierwsze podium w PŚ	21.12 2002, Ramsau (3. miejsce – 15 km)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ	11.03 2006, Oslo (50 km F)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwecja Igrzyska olimpijskie złoto Vancouver 2010 biegi narciarskie (sztafeta) brąz Turyn 2006 biegi narciarskie (sztafeta) Mistrzostwa świata srebro Val di Fiemme 2003 50 km C srebro Liberec 2009 b.łączony na 30 km srebro Oslo 2011 sztafeta brąz Val di Fiemme 2003 sztafeta brąz Sapporo 2007 sztafeta Puchar Świata (dystanse) 3. miejsce 2005/2006
Strona internetowa

Hans Anders Södergren (ur. 17 maja 1977 w Söderhamn) – szwedzki biegacz narciarski, dwukrotny medalista olimpijski oraz pięciokrotny medalista mistrzostw świata.

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Anders Södergren pojawił się 4 stycznia 1997 roku w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Hudiksvall, gdzie zajął 31. miejsce w biegu na 10 km techniką dowolną^[1]. Miesiąc później wystartował na mistrzostwach świata juniorów w Canmore, gdzie na tym samym dystansie stylem klasycznym zajął 26. pozycję^[2]. Był to jego jedyny start na mistrzostwach świata juniorów.

W Pucharze Świata zadebiutował 13 marca 1998 roku w Falun, zajmując 56. miejsce w biegu na 30 km klasykiem^[3]. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył dziewięć miesięcy później, 28 grudnia 1999 roku w Garmisch-Partenkirchen, gdzie zajął 25. miejsce w sprincie stylem dowolnym^[4]. Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanął 21 grudnia 2002 roku w Ramsau, zajmując drugie miejsce w biegu łączonym na 20 km. W zawodach tych rozdzielił dwóch Niemców: Axela Teichmanna i Tobiasa Angerera^[5]. Było to jego jedyne podium w sezonie 2002/2003 i w klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 43. miejsce^[6]. W lutym 2003 roku startował na mistrzostwach świata w Val di Fiemme, gdzie wspólnie z Mathiasem Fredrikssonem, Perem Elofssonem i Jörgenem Brinkiem zdobył brązowy medal w sztafecie^[7]. Na tej samej imprezie zajął też drugie miejsce na dystansie 50 km techniką dowolną, ulegając jedynie Czechowi Martinowi Koukalowi^[8]. Na rozgrywanych dwa lata wcześniej mistrzostwach świata w Lahti był piętnasty zarówno w biegu na 30 km stylem klasycznym^[9], jak i na 50 km stylem dowolnym^[10].

Sezon 2003/2004 przyniósł mu cztery miejsca na podium zawodów PŚ, wszystkie wywalczone w pierwszej części sezonu. Najpierw był trzeci w biegu na 15 km klasykiem 28 listopada 2003 roku w Ruce^[11], dzień później był drugi w biegu łączonym na 30 km^[12], następnie 13 grudnia 2003 roku w Davos zajął ponownie trzecie miejsce na 15 km klasykiem^[13], a tydzień później w Ramsau był trzeci w biegu łączonym^[14]. Poza tym jeszcze trzykrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, co pozwoliło mu zająć dziesiąte miejsce w klasyfikacji generalnej^[15]. W kolejnym sezonie tylko raz zdołał stanąć na podium: 18 grudnia 2004 roku w Ramsau był drugi za Francuzem Vincentem Vittozem w biegu łączonym na 30 km^[16]. Podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie w 2005 roku w pierwszej trójce nie znalazł się ani razu. Zajął tam między innymi piąte miejsce w biegu łączonym^[17], siódme w sztafecie^[18] oraz dziewiąte w biegu na 50 km klasykiem^[19].

Najważniejszym punktem sezonu 2005/2006 były igrzyska olimpijskie w Turynie. Razem z Matsem Larssonem, Johanem Olssonem i Mathiasem Fredrikssonem wywalczył tam brązowy medal w sztafecie^[20]. W startach indywidualnych był piąty w biegu łączonym był piąty^[21], szósty na dystansie 50 km stylem dowolnym^[22] i dziesiąty w biegu na 15 km klasykiem^[23]. W zawodach pucharowych trzykrotnie stawał na podium: 21 stycznia 2006 roku w Oberstdorfie był drugi w biegu łączonym^[24], 11 marca 2006 roku w Oslo odniósł swoje pierwsze zwycięstwo, wygrywając bieg na 50 km stylem dowolnym^[25], a 19 marca 2006 roku w Sapporo był trzeci w biegu łączonym^[26]. W klasyfikacji generalnej dało mu to ósmą pozycję, a w klasyfikacji dystansowej zajął trzecie miejsce, przegrywając tylko z Angererem i Vittozem^[27]. Sezon 2006/2007 zaczął od 40. miejsca w biegu na 15 km 18 listopada 2006 roku w Gällivare^[28], jednak już tydzień później był trzeci na tym samym dystansie stylem klasycznym^[29]. Było to jego jedyne podium w tym sezonie, jednak jeszcze czterokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce i ostatecznie w klasyfikacji generalnej był piętnasty^[30]. Wziął też udział w pierwszej edycji Tour de Ski, zajmując szesnaste miejsce w klasyfikacji końcowej^[31]. Na mistrzostwach świata w Sapporo w 2007 roku reprezentacja Szwecji w składzie: Mathias Fredriksson, Martin Larsson, Anders Södergren i Marcus Hellner zdobyła kolejny brązowy medal w sztafecie^[32]. Najlepszym indywidualnym wynikiem Södergrena było ósme miejsce w biegu łączonym na 30 km^[33].

Sezon 2007/2008 ukończył na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej^[34]. W ponad dwudziestu startach tylko trzy razy nie zdobył punktów. Trzykrotnie też stawał na podium: 24 listopada w Beitostølen był trzeci w biegu na 15 km stylem dowolnym^[35], 23 lutego w Falun drugi w biegu łączonym^[36], a 8 marca w Oslo wygrał na dystansie 50 km techniką dowolną^[37]. Poza tym pięciokrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce, a drugą edycję TdS zakończył na szesnastym miejscu^[38]. Tour de Ski 2008/2009 nie zdołał ukończyć, wycofując się z rywalizacji przed piątym etapem^[39]. Na rozgrywanych na przełomie lutego i marca 2009 roku mistrzostwach świata w Libercu Södergren zdobył srebrny medal w biegu łączonym, przegrywając tylko z Petterem Northugiem z Norwegii^[40]. Na tych samych mistrzostwach był też osiemnasty w biegu na 15 km klasykiem^[41]; został też zgłoszony do biegu na 50 km stylem dowolnym, ale ostatecznie w nim nie wystartował^[42]. Po raz pierwszy od 2001 roku zabrakło go także w składzie szwedzkiej sztafety. W zawodach pucharowych startował sporadycznie, raz stając na podium – 14 lutego 2009 roku w Valdidentro zwyciężył w biegu na 15 km stylem klasycznym^[43]. Było to jego ostatnie podium w zawodach PŚ.

Swój jedyny złoty medal na międzynarodowej imprezie wywalczył podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver w 2010 roku, gdzie wraz z Danielem Rickardssonem, Johanem Olssonem i Marcusem Hellnerem zwyciężył w sztafecie^[44]. Zajął także dziewiąte miejsce na dystansie 50 km techniką klasyczną^[45], a w biegu łączonym na 30 km uplasował się jedno miejsce niżej^[46]. W zawodach Pucharu Świata wystartował tylko siedmiokrotnie, najlepszy wynik osiągając 13 marca 2010 roku w Oslo, gdzie był czwarty w biegu na 50 km stylem dowolnym^[47]. W klasyfikacji generalnej sezonu 2009/2010 zajął 32. miejsce^[48]. W każdym kolejnym sezonie plasował się coraz niżej w klasyfikacji generalnej PŚ, startował jednak na najważniejszych imprezach. Podczas mistrzostw świata w Oslo w 2011 roku wspólnie z Rickardssonem, Olssonem i Hellnerem zdobył srebro w sztafecie^[49], a indywidualnie był między innymi czternasty na 50 km stylem dowolnym^[50]. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Val di Fiemme zajął piętnaste miejsce na 50 km klasykiem^[51] oraz dziewiętnaste w biegu łączonym^[52]. W lutym 2014 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Soczi, zajmując czternaste miejsce w biegu łączonym^[53] oraz siódme w biegu na 50 km techniką dowolną^[54]. Ponadto na mistrzostwach świata w Falun w 2015 roku zajął 15. lokatę na dystansie 50 km stylem klasycznym^[55].

Po sezonie 2014/15 postanowił zakończyć sportową karierę.

Ma dwoje rodzeństwa: brata bliźniaka - Pära i młodszą siostrę - Emelie^[56]. Żonaty z Elisabeth, para ma dwie córki: Julię (ur. 2010) i Joline (ur. 2013)^[57].

• Oficjalna strona zawodnika (szw.)
• Anders SOEDERGREN - Athlete Biogaphy. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).
• Anders Södergren. olympedia.org. [dostęp 2026-08-12]. (ang.).