Andrzej Klinger

Andrzej Klinger (ur. ok.1595 w Ornecie, zm. 13 lutego 1664 w Reszlu) – jezuita, teolog, rektor kolegium jezuickiego (1636–1641) i alumnatu papieskiego (1660–1661) w Braniewie, prowincjał prowincji litewskiej jezuitów (1648–1650).

Urodził się w Ornecie jako syn Jana, burmistrza Ornety. Najpierw nauki pobierał w kolegium jezuickim w pobliskim Braniewie, następnie studiował w Kolegium Rzymskim. Studia w Rzymie ukończył przeprowadzeniem publicznej dysputy w obecności kard. Roberta Bellarmina. 8 września 1620 otrzymał święcenia kapłańskie i od razu rozpoczął nowicjat u jezuitów przy kościele św. Andrzeja w Rzymie. W 1623 powrócił w rodzinne strony do kolegium jezuitów w Braniewie i objął w nim prowadzenie wykładów filozofii. Po 3 latach, w 1626, został mianowany profesorem filozofii, teologii polemicznej i egzegezy Pisma Świętego w Akademii Wileńskiej. W 1628 uzyskał w Akademii Wileńskiej stopień magistra sztuk wyzwolonych. W 1630 powrócił ponownie na Warmię, zostając pierwszym superiorem w Reszlu. W latach 1633–1634 był ponadto spowiednikiem biskupa warmińskiego Jana Albrechta (syna króla Polski Zygmunta III Wazy). Gdy Jan Albrecht otrzymał godność kardynała krakowskiego, Andrzej Klinger otrzymał stanowisko jego nadwornego teologa. W 1634 towarzyszył Janowi Albrechtowi w podróży do Rzymu. Był obecny przy śmierci kardynała w Padwie, który zapisał w testamencie znaczny spadek na rezydencję w Reszlu^[1][2].

W latach 1636–1641 sprawował urząd rektora kolegium jezuickiego w Braniewie. Następnie, w latach 1641–1647, był w kolegium w Wilnie mistrzem nowicjatu. W 1648 został wybrany prowincjałem litewskiej prowincji zakonu jezuitów i pozostawał nim do roku 1650. W tym czasie, w 1649, był delegatem na IX Kongregację Generalną w Rzymie. W latach 1652–1655 był spowiednikiem królewicza polskiego i biskupa Karola Ferdynanda Wazy. W czasie wojen szwedzkich Andrzej Klinger schronił się w Czechach, posługując w Eger i w Pradze. W 1660 powrócił do Braniewa na stanowisko rektora seminarium papieskiego, po roku przeniósł się na stanowisko rektora kolegium w Reszlu, które stanowisko sprawował do śmierci w 1664 roku^[1].

Po śmierci jego głowa została zmumifikowana i można ją było oglądać jako osobliwość przez około następnych 100 lat^[2].

• Biogram w Internetowym Polskim Słowniku Biograficznym