Aniela Piesiewicz

Aniela Piesiewicz z domu Szerękowska (ur. 1907 w Warszawie, zm. 22 lipca 1989 tamże) – polska nauczycielka.

Była jednym z pięciorga potomków Edwarda (leśnik i polityk w II Rzeczypospolitej) i Margarethy (Angielka, osiadła w Polsce; później Małgorzata). Miała m.in. brata Franciszka (zm. 1940 w KL Auschwitz)^[1].

W drugiej połowie latach 20. studiowała w Państwowym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie uzyskała wykształcenie pedagogiczne^[2]. W 1929 wyszła za mąż za prawnika Mariana Piesiewicza (1903–1987), do 1939 sędziego Sądu Okręgowego w Siedlcach w Wydziale Zamiejscowym w Białej Podlaskiej, także adwokata^[3][4][5]. Mieli dwóch synów: Witolda (1935–2010) oraz Krzysztofa (1945–2026)^[5][6]. Po wybuchu powstania warszawskiego wraz z rodziną opuściła miasto, wracając do niego w marcu 1945^[2]. Po pewnym czasie z bliskimi przeprowadziła się do Zalesia Dolnego. Tam w latach 50. pracowała jako nauczycielka. W 1958 powróciła z rodziną do Warszawy^[7].

Została znaleziona martwa 22 lipca 1989 w swoim mieszkaniu przy ulicy Długiej w Warszawie, a ujawnienia dokonał jej syn Krzysztof^[8]. Przyczyną śmierci było zagardlenie (gwałtowne uduszenie). Sprawcy związali ofierze ręce kablem, który biegł ku górze i kończył się pętlą na szyi. Pętlę założono tak, by każdy ruch samoczynnie ją zaciskał^[9]. W podobny sposób związano ks. Jerzego Popiełuszkę. Ponadto w mieszkaniu ofiary znaleziono maczetę^[10].

Według jednej z hipotez śmierć Anieli Piesiewicz była zemstą komunistycznych służb bezpieczeństwa wymierzoną w Krzysztofa, który był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców ks. Popiełuszki^[11]. Prokurator i szef lubelskiego IPN-u Jacek Nowakowski zwrócił uwagę na datę zabójstwa (22 lipca – rocznicę ogłoszenia manifestu PKWN)^[12].

Została pochowana w grobie zmarłego dwa lata wcześniej męża na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie^[5].

Śledztwo w sprawie śmierci Anieli Piesiewicz trwało do 16 czerwca 1990. Prokuratura Rejonowa Warszawa-Śródmieście umorzyła je z powodu braku wykrycia sprawców^[13]. 28 września 1990 wznowiono śledztwo po złożeniu zażalenia przez pełnomocnika Krzysztofa Piesiewicza, Czesława Jaworskiego^[14]. Podczas śledztwa zatrzymano Zygmunta G., który opowiadał o „prasowaniu babki żelazkiem” i „przykryciu kobiety kocami, narzutami, krzesłami”. Później aresztowano Mariusza J., który twierdził, że ma wiadomości o grupie, która dokonywała napadów na Starym Mieście. Jednym z członków grupy był Zbigniew R., który twierdził, że śmierć Piesiewicz wiąże się ze służbami bezpieczeństwa Polski Ludowej, a Mariusz J. jest „informatorem Komendy Głównej MO”^[14]. Jeden z członków grupy wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, a ustalenie jego pobytu okazało się niemożliwe^[14]. Prokuratura definitywnie umorzyła postępowanie 30 października 2005, a sprawę przejął Instytut Pamięci Narodowej^[15].

• Małgorzata Targowska-Grabińska

• Małgorzata Targowska-Grabińska i Aniela Piesiewicz. „Klątwa” Popiełuszki?. W: Patryk Pleskot: Zabić. Mordy polityczne w PRL. Kraków: Znak, 2016. ISBN 978-83-240-3436-9.