Edward Szerękowski

Edward Szerękowski (ur. ok. 1874, zm. 27 grudnia 1965) – polski leśnik, polityk, burmistrz Dobromila.

W 1903 został uczniem Szkoły Gospodarstwa Lasowego we Lwowie^[1]. Na początku listopada tego roku wybrano go sekretarzem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Słuchaczów Leśnictwa^[2]. Uzyskał dyplom inżyniera^[3].

Został leśnikiem. W sierpniu 1913 brał udział w XXVIII Zjeździe leśników^[4]. Był członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego w 1913^[5] oraz Galicyjskiego Towarzystwa Łowieckiego w 1914 (zamieszkiwał wówczas w miejscowości Hanaczówka)^[6].

W II Rzeczypospolitej był członkiem i działaczem Małopolskiego Towarzystwa Leśnego^[7], a przy nim został członkiem rady nadzorczej Spółdzielni Leśników^[8]. Zosta wspólnikiem zarejestrowanej w 1922 w Siedlcach spółki drzewnej z o. o. „Odbudowa”^[9]. Pracował w Lasach Państwowych^[10], od kwietnia 1923 jako nadleśniczy w Nadleśnictwie Łopianka ZOLP we Lwowie^[11] (był tam kierownikiem nadleśnictwa^[12]), potem w Starzawie^[13] (tam w 1932 był radcą nadleśnictwa^[3][14]), a w drugiej połowie 1937 w ramach DLP we Lwowie został przeniesiony z Nadleśnictwa Kosów do Kruhelnicy^[15]. Otrzymał patenty na aparat do oczyszczania soków cukrowych oraz innych cieczy od domieszek mechanicznydh (zgłoszony 15 lutego 1930, udzielono 23 stycznia 1931) oraz urządzenie do suszenia i segregowania ciał sypkich (zgłoszony 27 listopada 1929, udzielono 20 stycznia 1932)^[16]. Zamieszkując w Starzawie w 1932 został delegatem powiatowym Małopolskiego Towarzystwa Łowieckiego na powiat dobromilski w województwie lwowskim^[17]. W pierwszej połowie 1937 został przyjęty w poczet członków MTŁ i Polskiego Związku Łowieckiego^[18].

W latach 20. był aktywistą Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast” w Dobromilu^[19]. Później w tym mieście został działaczem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem: w 1931 pełnił funkcję prezesa powiatowego zarządu BBWR^[20], a w 1932 był prezesem rady okręgowej BBWR^[3][14]. Na posiedzeniu rady gminnej 11 lipca 1933 został jednogłośnie wybrany burmistrzem Dobromila (wóczas był honorowym obywatelem tego miasta)^[21]. Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1935 roku na posła Sejmu IV kadencji (1935–1938) w okręgu wyborczym nr 76 Sambor^[22].

Był kreślarzem, rysownikiem, pisarzem, autorem reportaży do czasopisma „Łowiec Polski”^[23], po II wojnie światowej pisał powieść pt. Szantażyści^[24].

Zmarł 27 grudnia 1965^[25] w wieku 91 lat. Został pochowany na Starym Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 57, rząd 5, miejsce 10)^[26].

Jego żoną była Małgorzata (zm. 1966 w wieku 90 lat). Miał pięcioro dzieci, w tym syna Franciszka (zm. 1940 w KL Auschwitz)^[26] i córkę Anielę (1907–1989, nauczycielka, matka Krzysztofa Piesiewicza)^[27].