Anne Wood

Pochodzi z rodziny robotniczej^[2]. Urodziła się 18 grudnia 1937 roku we wsi Spennymoor w hrabstwie Durham w Anglii. W latach 1956–1958 uczęszczała do Bingley Training College, gdzie przygotowywała się do pracy w szkole średniej^[3].

Zaczynała jako nauczycielka języka angielskiego^[3]. Chcąc zachęcać swoich uczniów do czytania, w 1965 roku zaczęła wydawać kwartalnik Books for Your Children, a w 1969 roku założyła stowarzyszenie Federation of Children's Book Groups. Kiedy pismo Wood odniosło sukces, zaczęła współpracować z wydawnictwami i telewizjami jako konsultantka do tworzenia treści dla dzieci. Następnie została producentką w Tyne Tees Television, gdzie wyprodukowała program Puzzle Party^[4]; a potem – w Yorkshire Television, dla której wyprodukowała programy The Book Tower i Ragdolly Anna^[5]. W 1981 roku odpowiadała za angielską adaptację polskiego serialu animowanego Opowiadania Muminków dla ITV Central, a także została zatrudniona do kierowania działem dziecięcym w nowopowstałej telewizji TV-AM, którą opuściła kilka lat później w wyniku cięcia kosztów w spółce^[6]. W 1984 roku założyła własną wytwórnię programów dla dzieci – Ragdoll Productions^[7]. W jej ramach wyprodukowała tytuły takie jak Pob's Programme, The Magic Mirror, Boom!, Rosie and Jim, Brum, Tots TV, Open a Door, Teletubisie, Teletubbies Everywhere, Badjelly the Witch, Boohbah, What Makes Me Happy?, Blips, Dobranocny Ogród, Tronji, Dipdap, Przygody Adasia i Tosi, Kręciołki oraz B.O.T, and the Beasties^[8]. W 1999 roku wspólnie z mężem założyli fundację The Ragdoll Foundation działającą na rzecz dziecięcej kreatywności^[9]. W grudniu 2021 roku przeszła na emeryturę^[10][11].

Kiedy w 2013 roku telewizja BBC zakończyła emisję programów dla dzieci na swoich głównych antenach BBC One i BBC Two i przeniosła je całkowicie na kanały tematyczne CBeebies i CBBC, Wood skrytykowała decyzję nadawcy nazywając ją „cyniczną gettoizacją telewizji dla dzieci”^[12].

W 2015 roku, po ogłoszeniu nowej wersji serialu Teletubisie produkowanej przez DHX Media i Darrall MacQueen dla BBC, Wood wyraziła niezadowolenie twierdząc, że producenci „czują się bezpieczniej odtwarzając popularne programy z przeszłości, zamiast zainwestować w coś nowego”^[13]. Ponadto zapowiedziała, że nie zamierza obejrzeć Teletubisiów w nowej odsłonie^[14].

W 2025 roku Wood skrytykowała treści dla dzieci publikowane w serwisie YouTube, m.in. serial animowany Cocomelon, uznając je za „puste” i „niemające nic wspólnego z rozwijaniem kreatywnego myślenia u dzieci”^[15].

Ma męża Barrie'go oraz dwoje dzieci – córkę Katherine i syna Christophera, który od 2021 roku jest dyrektorem Ragdoll Productions^[1].

• 2000: Order Imperium Brytyjskiego – za zasługi na rzecz telewizji dla dzieci^[16]

• 2013: University of Birmingham – tytuł doktora
• 2015: University of Sheffield – tytuł doktora
• 2017: University of Warwick – tytuł doktora^[6]

• 1977: Puzzle Party
• 1979: The Book Tower
• 1981: Rub-a-Dub-Tub
• 1982: Ragdolly Anna
• 1985–1988: Pob's Programme
• 1989: The Magic Mirror
• 1990–1991: Boom!
• 1990–2000: Rosie and Jim
• 1991–2001: Brum
• 1993–1997: Tots TV
• 1994–2003: Open a Door
• 1997–2001: Teletubisie
• 2000: Badjelly the Witch
• 2002: Teletubbies Everywhere
• 2003: Boohbah
• 2005: What Makes Me Happy?
• 2005–2006: Blips
• 2007–2009: Dobranocny Ogród
• 2009–2010: Tronji
• 2011: Dipdap
• 2011–2012: Przygody Adasia i Tosi
• 2015–2017: Kręciołki
• 2021: B.O.T. and the Beasties

• 1981: Opowiadania Muminków – wersja angielska