Anolis binotatus
| Anolis binotatus[1] | |||
| Peters, 1863 | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Anolis binotatus | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
 | |||
Anolis binotatus – gatunek jaszczurki z rodziny Anolidae. Występuje prawdopodobnie endemicznie na zachodzie Ekwadoru.
Systematyka
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1863 roku niemiecki przyrodnik Wilhelm Peters na łamach „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”, nadając mu nazwę Anolis binotatus[2][4]. Holotyp ZMB 4685[a][2][5]. Jako miejsce typowe podał Guayaquil w Ekwadorze[2][4]. Nie wyróżnia się podgatunków[1][2].
Etymologia
Morfologia
Anolis binotatus to mała jaszczurka o długości całkowitej nieprzekraczającej 18 cm[9]. Głowa niewielka, szpiczasta. Tęczówka brązowa. Tułów smukły, ogon cienki, długi, znacznie przekraczający długość tułowia, zaokrąglony bez grzebienia ogonowego. Grzbiet brązowy z białawym paskiem brzuszno-bocznym, który kończy się na wysokości tylnych kończyn. Fałd gardłowy pomrańczowy z niewielkimi jasnymi plamkami[5][9]. Anolis binotatus jest najbardziej podobny do Anolis gracilipes, ale gatunek ten nie ma białych pasków bocznych, a samce mają szafranowo-żółty fałd gardłowy. Występuje dymorfizm płciowy. Samce różnią się od samic większym fałdem gardłowym i zgrubieniem u nasady ogona[9].
Wymiary[5]:
| Samiec | Samica | |
| Długość całkowita (mm) | 179 | 146 |
| Długość SVL[b] (mm) | 58 | 47 |
| Długość TL[c] (mm) | 121 | 99 |
Występowanie
Anolis binotatus występuje prawdopodobnie tylko na zachodzie Ekwadoru – w prowincjach: Azuay, Bolívar, Cañar, Chimborazo, Cotopaxi, El Oro, Esmeraldas, Guayas, Los Ríos, Manabí i Santo Domingo de los Tsáchilas. Obserwowany był w zakresie wysokości 44–1282 m n.p.m.[5][9] Istnieją wzmianki o występowaniu gatunku w południowo-zachodniej Kolumbii, jednak wymaga to potwierdzenia[3].
Ekologia i zachowanie
Anolis binotatus prowadzi dzienny tryb życia. Jego naturalnym habitatem są obszary krzewiaste, tereny zalesione z drzewiastymi figowcami, a także plantacje i obszary zurbanizowane. W ciągu dnia przebywa głównie na powierzchni ziemi, w ściółce lub na krzewach, zazwyczaj nie wyżej niż 2 metry nad ziemią. Nocą, w celu spoczynku, wybiera cienkie gałęzie, liście, źdźbła trawy, gałązki krzewów i płoty z drutu, na wysokości od 3 do 150 cm nad ziemią. Ich dieta to głównie owady: mrówki, a także larwy i dorosłe chrząszcze, pająki, pluskwiaki, muchy, skorki, karaluchy, ślimaki i motyle[5][9]. Anolis binotatus jest gatunkiem jajorodnym[5][9].
Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN Anolis binotatus jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern); ani wielkość, ani trend populacji nie są określone[3].
Uwagi
- ↑ ZBM – Zoologischen Museum Berlin, obecnie Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie (Museum fur Naturkunde (MfN)), Leibniz Institut fur Evolutions und Biodiversitatsforschung an der Humboldt-Universitat zu Berlin, Berlin[10].
- ↑ SVL – ang. Snout–vent length – odległość od przodu głowy do odbytu.
- ↑ TL – ang. Tail length – długość ogona od odbytu do końca ogona.
Przypisy
- 1 2 Anolis binotatus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2025-07-24] (ang.).
- 1 2 3 4 5 P. Uetz & J. Hallermann, Anolis binotatus, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2025-07-27] (ang.).
- 1 2 3 Anolis binotatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2025-07-24] (ang.).
- 1 2 W.K. Peters. Über einige neue Arten der Saurier-Gattung Anolis.. „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”. 1863, s. 135–149, 1863. (niem.).
- 1 2 3 4 5 6 F. Ayala-Varela, A. Carvajal-Campos, A. Rodríguez-Guerra, Anolis binotatus, [w:] Reptiles del Ecuador. Version 2022.0. (red. Torres-Carvajal, O., Pazmiño-Otamendi, G., Ayala-Varela, F. y Salazar-Valenzuela, D), Quito: Museo de Zoología, Pontificia Universidad Católica del Ecuador, 2020 (hiszp.).
- ↑ Edmund C. Jaeger, Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 17, OCLC 637083062 (ang.).
- ↑ binotatus, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2025-07-24] (ang.).
- ↑ notatus, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2025-07-24] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 J. Vieira, A. Arteaga, Two-marked Anole (Anolis binotatus), [w:] Reptiles of Ecuador: Life in the middle of the world. (red. Arteaga A, Bustamante L, Vieira J), 2022, DOI: 10.47051/SQSO7747 [dostęp 2025-07-24] (ang.).
- Mark Henry Sabaj, Codes for Natural History Collections in Ichthyology and Herpetology, „Copeia”, 108 (3), 2020, s. 593–669, DOI: 10.1643/ASIHCODONS2020 (ang.).