Antonio Giolitti

Antonio Giolitti

Data i miejsce urodzenia	12 lutego 1915 Rzym
Data i miejsce śmierci	8 lutego 2010 Rzym
Zawód, zajęcie	polityk, publicysta
Alma Mater	Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”
Stanowisko	minister budżetu (1963–1964, 1970–1972, 1973–1974), komisarz europejski (1977–1985)
Partia	Włoska Partia Komunistyczna, Włoska Partia Socjalistyczna
Odznaczenia

Antonio Giolitti (ur. 12 lutego 1915 w Rzymie, zm. 8 lutego 2010 tamże^[1]) – włoski polityk i publicysta, członek ruchu oporu podczas II wojny światowej. Długoletni parlamentarzysta, trzykrotny minister budżetu, w latach 1977–1985 członek Komisji Europejskiej.

Syn Giuseppe Giolittiego i Marii Tami, wnuk polityka Giovanniego Giolittiego. W 1937 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzymskim „La Sapienza”, przez dwa lata pracował w Turynie, następnie był zatrudniony w ministerstwie edukacji. W 1940 dołączył do Włoskiej Partii Komunistycznej, zaangażował się w działalność ruchu oporu. W październiku 1942 aresztowany pod zarzutem dywersji, następnie zwolniony wobec braku dowodów. Przystąpił do partyzanckich Brygad Garibaldiego, gdzie pełnił funkcję komisarza politycznego. W 1944 doznał ciężkich obrażeń po wypadku motocyklowym, następnie do kwietnia 1945 leczył się we Francji, po czym wrócił do Włoch^[2]. W latach powojennych zajął się publicystyką, pisywał do gazet politycznych i kulturalnych, wydał kilka książek, ponadto tłumaczył głównie z języka niemieckiego. Pracował jako konsultant i edytor w wydawnictwie Giulio Einaudi Editore, m.in. przy serii Serie di politica economica^[3].

Od lipca do grudnia 1945 był wiceministrem spraw zagranicznych. W 1946 został wybrany do konstytuanty, następnie w latach 1948–1977 nieprzerwanie zasiadał w Izbie Deputowanych^[4]. W 1957 opuścił komunistów w proteście przeciwko ich postawie w sprawie powstania węgierskiego z 1956. Następnie dołączył do Włoskiej Partii Socjalistycznej, wchodził w skład jej władz krajowych i kierował jej frakcją parlamentarną. Zajmował stanowiska ministra budżetu (od grudnia 1963 do lipca 1964) oraz ministra budżetu i programów ekonomicznych (od marca 1970 do lutego 1972 i od lipca 1973 do marca 1974). W 1978 był rozważany jako kandydat PSI na prezydenta Włoch. W latach 1977–1985 wchodził w skład Komisji Europejskiej, którą kierowali wówczas kolejno Roy Jenkins i Gaston Thorn, odpowiadał za politykę regionalną i koordynację funduszy. W 1985 opuścił socjalistów w proteście przeciwko działalności Bettina Craxiego. W 1987 wybrany do Senatu X kadencji jako niezależny z poparciem komunistów^[5]. Po zakończeniu kadencji w 1992 wycofał się z działalności politycznej^[3].

Był żonaty z tłumaczką Eleną D’Amico, miał troje dzieci^[3].

W 2006 odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy^[6].