Arkadiusz Czartoryski

Arkadiusz Czartoryski
Ilustracja
Arkadiusz Czartoryski (2016)
Data i miejsce urodzenia

14 kwietnia 1966
Ostrołęka

Prezydent Ostrołęki
Okres

od 1998
do 2002

Przynależność polityczna

Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe / Przymierze Prawicy / Prawo i Sprawiedliwość

Poprzednik

Jędrzej Nowak

Następca

Ryszard Załuska

Odznaczenia
Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Pro Memoria” Krzyż Kawalerski Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny)
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”

Arkadiusz Czartoryski (ur. 14 kwietnia 1966 w Ostrołęce) – polski polityk i samorządowiec, w latach 1998–2002 prezydent Ostrołęki, poseł na Sejm V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji (od 2005), w latach 2005–2006 wiceminister spraw wewnętrznych i administracji, w latach 2022–2023 wiceminister sportu i turystyki.

Życiorys

W 1991 ukończył studia historyczne z przygotowaniem pedagogicznym na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 2000 ukończył kurs obronny na Akademii Obrony Narodowej. W latach 1992–1997 pracował jako nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie w katolickim liceum prowadzonym przez Stowarzyszenie „Pokój i Dobro” w Ostrołęce oraz w I Liceum Ogólnokształcącym im. Generała Józefa Bema w tym samym mieście. Od 1997 do 1998 pełnił funkcję dyrektora oddziału wojewódzkiego Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Ostrołęce. Działał w Stowarzyszeniu Sympatyków 5 Pułku Ułanów Zasławskich (w latach 1998–2002 jako członek zarządu tego stowarzyszenia). Był członkiem Zespołu Tańca Ludowego Ostrołęka. Był prezesem ligowej siatkarskiej drużyny kobiet Nike Ostrołęka. Został członkiem grupy rekonstrukcji historycznej 4 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego[1]. W wyborach samorządowych w 1998 uzyskał mandat radnego Ostrołęki z listy Akcji Wyborczej Solidarność[2]. Od 1998 do 2002 sprawował urząd prezydenta tego miasta. W wyborach bezpośrednich na prezydenta miasta w 2002 przegrał w II turze z Ryszardem Załuską. Ponownie został wówczas radnym miejskim[3]. Od 2003 do 2004 był członkiem zarządu, a w latach 2004–2005 wicemarszałkiem województwa mazowieckiego.

Działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym i Przymierzu Prawicy, następnie przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”[4]. W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła na Sejm V kadencji z okręgu siedleckiego liczbą 14 753 głosów. W listopadzie 2005 powołano go na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji. W maju 2006 zrezygnował ze stanowiska, dymisję przyjęto w tym samym miesiącu. W czerwcu 2007 został powołany na sekretarza klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 22 030 głosów. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 17 516 głosów[5]. W wyborach w 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 24 747 głosów[6]. Był głównym autorem projektu tzw. ustawy dezubekizacyjnej, uchwalonej w Sejmie VIII kadencji[7]. Bez powodzenia startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019[8].

W wyborach krajowych w tym samym roku uzyskał natomiast mandat posła na Sejm IX kadencji, otrzymując 22 457 głosów[9]. Został następnie wybrany zastępcą przewodniczącego Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, zasiadł również w Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Komisji Obrony Narodowej[10]. 25 czerwca 2021 wystąpił z klubu parlamentarnego PiS, współtworząc koło poselskie Wybór Polska[11]. Niespełna dwa tygodnie później dołączył do Partii Republikańskiej, a także powrócił do KP PiS[12].

W lipcu 2022 został sekretarzem stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki oraz pełnomocnikiem rządu ds. rozwoju sportu dzieci i młodzieży[13]. W 2023 został wybrany na posła X kadencji (z wynikiem 15 845 głosów)[14]. Po tych wyborach zrezygnował następnie z objęcia mandatu w Parlamencie Europejskim, który zwolnił Zbigniew Kuźmiuk[15]. W grudniu 2023 zakończył pełnienie funkcji wiceministra. Po przyłączeniu się Partii Republikańskiej do Prawa i Sprawiedliwości Arkadiusz Czartoryski ponownie został członkiem tego ugrupowania[16].

W 2024 przystąpił do Zakonu Rycerzy Świętego Jana Pawła II Wielkiego[17].

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. ↑ Antyfaszysta opluł mundur. „Rzucił się z rękami”. tvn24.pl, 13 listopada 2011. [dostęp 2020-02-15].
  2. ↑ Samorząd 1998. kbw.gov.pl. [dostęp 2025-04-12].
  3. ↑ Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2025-04-12].
  4. ↑ Wybory do Sejmu w 1993 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2025-11-06].
  5. ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-05-30].
  6. ↑ Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  7. ↑ Autor ustawy dezubekizacyjnej: Wpływy ludzi z rodowodem sięgającym PRL są wszechpotężne. forsal.pl, 28 sierpnia 2019. [dostęp 2019-12-21].
  8. ↑ Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-06-05].
  9. ↑ Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-17].
  10. ↑ Strona sejmowa posła IX kadencji. [dostęp 2019-11-16].
  11. ↑ ZP formalnie traci większość w Sejmie. Troje posłów odchodzi z klubu PiS. wprost.pl, 25 czerwca 2021. [dostęp 2021-06-25].
  12. ↑ Jarosław Kaczyński. Poseł Czartoryski wraca do klubu. polsatnews.pl, 7 lipca 2021. [dostęp 2021-07-07].
  13. ↑ Arkadiusz Czartoryski powołany na sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki. gov.pl, 29 lipca 2022. [dostęp 2022-07-29].
  14. ↑ Serwis PKW – Wybory 2023. [dostęp 2023-10-19].
  15. ↑ Rafał Romanowski obejmie mandat europosła. pap.pl, 30 listopada 2023. [dostęp 2023-12-03].
  16. ↑ Rada Polityczna. pis.org.pl. [dostęp 2024-11-16].
  17. ↑ Poseł, były prezydent i wiceprezydent w zakonie!. moja-ostroleka.pl, 25 listopada 2024. [dostęp 2024-12-01].
  18. ↑ Medal dla Czartoryskiego za „utrwalanie pamięci”. to.com.pl, 20 kwietnia 2009. [dostęp 2011-11-17].
  19. ↑ Magyar Közlöny 41. szám. magyarkozlony.hu. [dostęp 2011-11-17]. (węg.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne