Zbigniew Kuźmiuk

W 1979 ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Politechniki Świętokrzyskiej, a w 1986 studia podyplomowe w Wyższej Szkole Inżynierskiej im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu. W 1990 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w dziedzinie finansów i statystyki.

Od ukończenia studiów pracował jako nauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu (obecnie Uniwersytet Technologiczno-Humanistyczny im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu). W 1981 uczestniczył w trwającym 49 dni strajku na tejże uczelni. Jest zatrudniony na stanowisku adiunkta na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu.

W latach 1990–1992 był prezesem zarządu spółki akcyjnej PPHU Tex w Radomiu. W latach 1992–1994 zajmował stanowisko dyrektora PPHU Bakumar. Autor kilkunastu artykułów naukowych, a także publikacji w „Warszawskiej Gazecie” i „Gazecie Finansowej”.

Od 1986 działał w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym, następnie był członkiem Polskiego Stronnictwa Ludowego. W okresie 1994–1996 pełnił funkcję wojewody radomskiego. Od 1 stycznia 1997 do 31 października 1997 w randze ministra był prezesem Rządowego Centrum Studiów Strategicznych w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza.

W latach 1998–2001 pełnił funkcje radnego sejmiku oraz marszałka województwa mazowieckiego^[1]. W wyborach parlamentarnych w 2001 został wybrany do Sejmu IV kadencji w okręgu radomskim z listy PSL^[2]. Był wiceprzewodniczącym, a od lutego 2002 do marca 2003 przewodniczącym Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego^[3][4] oraz przewodniczącym Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej.

Od marca 2004 był wiceprezesem Naczelnego Komitetu Wykonawczego PSL^[5]. W 2004 został wybrany do Parlamentu Europejskiego, uzyskawszy 17 554 głosy w okręgu mazowieckim^[6]. W trakcie kadencji dołączył do frakcji Unia na rzecz Europy Narodów, zasiadał w Komisji Budżetowej Parlamentu Europejskiego.

W lutym 2006 za złamanie statutu (przejście do frakcji UEN bez zgody władz partii) został wykluczony z PSL, przystąpił do nowego ugrupowania pod nazwą Polskie Stronnictwo Ludowe „Piast”^[7]. W 2008 przeszedł z tego ugrupowania (wówczas działającego pod nazwą Stronnictwo „Piast”) do Prawa i Sprawiedliwości. Bez powodzenia z jego listy ubiegał się o reelekcję do PE w wyborach w 2009^[8][9] (otrzymał 19 230 głosów). W 2010 został wybrany z listy PiS w skład sejmiku mazowieckiego^[10].

W styczniu 2011 wszedł w skład komitetu politycznego PiS^[11]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku został wybrany do Sejmu z listy tej partii (otrzymał 29 233 głosów)^[12]. W 2014 z ramienia PiS uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji^[13]. W 2019 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję na kolejną kadencję Europarlamentu^[14]. W wyborach w 2023 został wybrany na posła X kadencji, zdobywając 24 702 głosy^[15] i odchodząc w konsekwencji z Europarlamentu.