Arnaldo Pomodoro

W 1953 roku Pomodoro, podczas wystawy w mediolańskim Palazzo Reale, zapoznał się z twórczością Picassa. Prace Picassa, a zwłaszcza obraz Guernica, wywarły na Pomodoro ogromne wrażenie. Miało to duży wpływ na jego późniejszą twórczość.

W 1954 roku przeprowadził się do Mediolanu^[3]. Poznał tu takich artystów jak Lucio Fontana, Dangelo, Sanesim, Enrico Bajem^[1][2]. To właśnie w Mediolanie w 1955 roku po raz pierwszy zaprezentował swoją rzeźbę na wystawie w Galleria del Naviglio oraz brał udział w mediolańskim X Triennale^[2].

W 1956 roku, wraz z bratem, także rzeźbiarzem, Giò Pomodoro, brał udział w XXVIII Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji – gdzie po raz pierwszy zdobył międzynarodowe uznanie^[3].

W 1959 roku Pomodoro otrzymawszy stypendium, wyjechał do Stanów Zjednoczonych studiować sztukę amerykańską^[2].

W roku 1959 stworzył pierwszą Colonna del viaggiatore (Kolumnę podróżnika)^[2].

W latach 1961-62 pomógł założyć nieformalną grupę Continuità, której celem były abstrakcyjne badania nad materią^[1][2].

W latach 60. Pomodoro zaczął tworzyć większe rzeźby o geometrycznych kształtach. W 1963 roku zdobył Międzynarodową Nagrodę Rzeźby na VII Biennale w São Paulo oraz w 1964 roku Narodową Nagrodę Rzeźby podczas XXXII Biennale w Wenecji^[1][2].

W 1964 roku stworzył pierwszą, charakterystyczną dla niego, rzeźbę z polerowanego brązu – Sfera n. 1. W tym samym roku rzeźbę tę kupiło Muzeum Sztuki Nowoczesnej MoMA z Nowego Jorku. W 1967 roku stworzył Sfera grande dla Pawilonu Włoskiego na Expo '67 w Montrealu rozpoczynając w ten sposób cykl monumentalnych sfer^[1]. Po zakończeniu wystawy, Sfera grande została zainstalowana przed Ministerstwem Spraw Zagranicznych w Rzymie^[2].

W 1972 roku powrócił do tworzenia scenografii projektując z Lucą Ronconi dla sztuki Kleista Das Käthchen von Heilbronn. Sztukę wystawioną w Zurychu. W 1979 roku otrzymuje nagrodę podczas Międzynarodowego Biennale Grafiki w Lublianie^[2].

Za swoją rzeźbę w 1980 roku otrzymuje pierwszą nagrodę na Międzynarodowym Biennale w Aleksandrii, a rok później Wielką Nagrodę im. Henrego Moorea w Japonii^[2].

W 1990 roku założył w Pietrarubbia Centro TAM – szkołę doskonalenia w dziedzinach rzeźby, biżuterii i wzornictwa. Szkołę tę objął kierownictwem artystycznym^[4].

W 1992 roku Pomodoro został uhonorowany tytułem doktora honoris causa przez Kolegium Trójcy Świętej w Dublinie. Rok później został mianowany członkiem honorowym Akademii Brera w Mediolanie^[2].

W 1995 roku powstała Fondazione Arnaldo Pomodoro jako centrum kulturalno-wystawiennicze poświęcone sztuce współczesnej. Pierwotnym założeniem fundacji było dokumentowanie i archiwizowanie twórczości artysty. W 2005 roku dodatkowo otworzona została przestrzeń wystawiennicza, w której do dzisiaj prezentowane są prace innych wybitnych artystów^[2][5].

W 1996 roku jako symbol nowego tysiąclecia zainstalowano Sfera con sfera w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych^[2][6].

W latach 2014-15 Pomodoro zakończył pracę (rozpoczętą w 1975 roku) nad dziełem The Pietrarubbia Group^[7].

Arnaldo Pomodoro zmarł w Mediolanie 22 czerwca 2025 roku – dzień przed swoimi 99 urodzinami^[6].

• 1955 – La luna il sole la torre;
• 1955 – Paesaggio con il sole in basso;
• 1956 – Nutrimento solare;
• 1956 – Il giardino nero;
• 1957 – Tavola dei segni;
• 1957 – Lo stagno;
• 1957 – Il muro;
• 1957 – Orizzonte;
• 1957 – Una scelta;
• 1957 – Luogo di mezzanotte;
• 1960 – La colonna del viaggiatore 1;
• 1959-65 – Grande tavola della memoria;
• 1961-62 – Il cubo;
• 1962 – La colonna del viaggiatore;
• 1962 – Radar n. 1;
• 1963 – Sfera con sfera;
• 1963 – Sfera n. 1;
• 1965 – Sfera n. 5;
• 1965 – Lettera a K;
• 1966-67 – Sfera grande;
• 1967-68 – Il grande ascolto;
• 1968-72 – Rotante minore;
• 1972 – Colonna a grandi fogli;
• 1979 – Triade;
• 1980 – Disco Grande;
• 1980 – Movimenti di crollo;
• 1983–1984 – Cippo;
• 1984 – Papyrus;
• 1984 – Colpo d’ala;
• 1980-85 – Asta cielare, XX;
• 1986-87 – Giroscopio, I;
• 1987-88 – Scettro, I, II, III, IV, V;
• 1988 – Obelisco Cassodoro;
• 1991 – Edicola;
• 1991 – Rotativa di Babilonia;
• 1993 – Le fonti della ricerca;
• 1995 – Arco;
• 1995 – Lancia di luce;
• 1995 – Le battaglie;
• 1995 – Ingresso nel labirinto;
• 2000-02 – Novecento;
• 2003 – Punto dello spazio;
• 2003-04 – Porte della luna e del sole;
• 2009 – Rilievo III;
• 2010 – Continuum X;
• 2011 – Progressione e stasi;
• 2011 – Disco;
• 2013 – Sfera^[3].

• 1973 – Progetto per il nuovo cimitero di Urbino;
• 1975-80 – Tenda fortilizio;
• 1978-79 – Porta d’Europa;
• 1986 – Piramide della mente;
• 1986 – Lunghe tracce concentriche;
• 1988-89 – Papyrus per Darmstadt, studio;
• 1992 – Punta d’oro, studio;
• 1992 – In memoria di Giovanni Falcone, studio;
• 1997-98 – Porta dei Re del Duomo di Cefalù, studio II;
• 1999 – The Site of Silence;
• 2005 – Il luogo della freccia^[3].