Awnier Ziś

Awnier Ziś
Авнер Зись
Data i miejsce urodzenia

18 listopada 1910
Humań

Data śmierci

5 września 1997

Doktor habilitowany nauk filozoficznych
Specjalność: estetyka
Alma Mater

Kijowski Uniwersytet Narodowy im. Tarasa Szewczenki (1930)[1]

Doktorat

1939 – etyka

Habilitacja

1966 – estetyka

Zatrudnienie
uczelnia

Rosyjski Instytut Historii Sztuki

Stanowisko

Nauczyciel akademicki

Zakład

estetyki

Stanowisko

kierownik

Okres zatrudn.

od 1977[1]

Odznaczenia
Zasłużony Działacz Nauki RFSRR
Order „Znak Honoru” Order Wojny Ojczyźnianej II klasy

Awnier Jakowlewicz Ziś (ros. Авнер Яковлевич Зись; ur. 18 listopada 1910 w Humaniu, zm. 5 września 1997) – radziecki filozof marksistowsko-leninowski, estetyk, doktor nauk filozoficznych, uhonorowany tytułem „Zasłużony Działacz Nauki RFSRR”. Wykładał na różnych uczelniach, m.in. na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym. Walczył na froncie II wojny światowej[1].

Poglądy

Awnier Ziś uważał, że jeśli śmiech nie służy temu, aby ujawnić ideę dzieła, nie pomaga, nie wzbogaca jego myśli, a wręcz odwraca uwagę widza od najważniejszego celu komedii, to mamy już do czynienia z zamianą komizmu na zwykłą śmieszność[2]. Teoretyk uważa, iż komizm jest zawsze śmieszny, ale śmieszność nie zawsze komiczna.

Komizm jest zawsze śmieszny. Ale śmieszność komiczna jest tylko wtedy, gdy w niej przez zewnętrzną formę wyrażony jest sens, wewnętrzna natura tego lub innego zjawiska, które ocenione jest w pozycji określonego ideału estetycznego.
Комическое всегда смешно. Но смешное комично только тогда, когда в нем через внешнюю форму выражается смысл, внутренняя природа того или иного явления, которое оценивается с позиции определенного эстетического идеала.

—  Awnier Ziś. Wykłady z estetyki marksistowsko-leninowskiej[3].

Tym samym Ziś poza granicami komizmu umieszcza farsę, klownadę cyrkową (znakomity klown rosyjski Oleg Popow w większości swych numerów jest wobec tego tylko śmieszny, a nie komiczny) czy komizm charakterystyczny dla wielu wodewili i operetek (sam autor wymienia na przykład operetki Imre Kálmána, w których komizm utracił swe znaczenie społeczne)[4][5]. Bo przecież śmiech wywoływany przez utwory tego typu nie zawsze

ujawnia sens wyśmiewanego zjawiska, daje mu odpowiednią ideowo-artystyczną ocenę i utwierdza ideał.
выявляет смысл осмеиваемого явления, дает ему соответствующую идейно-художественную оценку, утверждает идеал.

—  Awnier Ziś. Wykłady z estetyki marksistowsko-leninowskiej[6].

Wybrane publikacje

Brał udział w napisaniu podręcznika estetyki marksistowsko-leninowskiej.

Przypisy

Bibliografia