B-7 (1960)
 Korweta ZOP ORP „Kaszub” i barka śmieciarka B-7 w Porcie Wojennym Gdynia | |
| Klasa |
zbiornikowiec - barka śmieciarka |
|---|---|
| Projekt |
500/9235 |
| Historia | |
| Stocznia |
Stocznia Północna w Gdańsku |
| Położenie stępki |
21 listopada 1960 |
| Wodowanie |
4 marca 1961 |
 Marynarka Wojenna
| |
| Nazwa |
B-7 |
| Wejście do służby |
14 lipca 1961 |
| Los okrętu |
w służbie |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
616 t |
| Długość |
całkowita - 42,2 m, między pionami - 39,4 m |
| Szerokość |
6,64 m, maks.- 7 m |
| Zanurzenie |
3,10 m |
| Napęd | |
| brak | |
| Uzbrojenie | |
| brak stałego uzbrojenia (możliwość montażu armaty morskiej 25 mm typu 2M-3M) | |
| Wyposażenie | |
| pływająca zapora przeciwolejowa, pływający zbieracz oleju, spalarka śmieci stałych i płynnych, urządzenie do oczyszczania ścieków fekalnych, łódź robocza z żurawiem | |
| Załoga |
7 osób |
B-7, poprzednio Z-7 – bazowy środek pływający Marynarki Wojennej, jej obecna klasyfikacja to barka śmieciarka (nazywana jest także barką ekologiczną). Służy do zbierania oraz utylizacji odpadów ropopochodnych z innych jednostek pływających. Dawny zbiornikowiec Z-7, wraz z bliźniaczymi Z-5 i Z-6 zbudowany według projektu 500. Przebudowa została dokonana według projektu 9235.
Historia
Na początku lat 50. XX wieku biuro projektowe CBKO-2 opracowało projekt zbiornikowiec paliwowy proj. 500[1]. Trzy takie jednostki weszły do służby w Marynarce Wojennej w 1961 roku, a oznaczono je: Z-5, Z-6, Z-7. W 1965 roku weszła do służby barka śmieciarka B-7, którą wycofano w 1990 roku. Zbiornikowce proj. 500 wycofano w 1992 (Z-5) i 1993 (Z-6) roku. Zbiornikowiec Z-7 postanowiono przebudować na następną barkę śmieciarkę. W 1991 roku w Spółdzielczym Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym „Rodus” opracowano założenia przebudowy, a w 1993 roku w Pracowni Projektowej Ośrodka Postępu Technicznego Stoczni „Bałtyk” w Gdańsku projekt przebudowy. Projekt zakładał:[1]
- powiększenie przedziału maszynowego,
- likwidację pompowni i części zbiorników,
- przebudowę sterówki na pomieszczenie mieszkalne,
- likwidację pomostu komunikacyjnego nad zbiornikami,
- zmianę rozplanowania wewnętrznego 1 kondygnacji nadbudówki,
- likwidację napędu, linii wałów, śruby, steru, starych agregatów prądotwórczych oraz wielu urządzeń w siłowni.
Przebudowy dokonała Stocznia Remontowa „Nauta” w Gdyni.
Konstrukcja
Wymiary
Długość całkowita B-7 wynosi 42,20 m, a między pionami 39,40. Szerokość barki na owrężu to 6,64 m, a maksymalna 7 m. Zanurzenie jednostki wynosi 3,10 m, wysokość boczna 3,45 m. Wyporność B-7 wynosi 616 ton. Nośność barki wynosi 210 ton. Załoga etatowa to 7 osób[1].
Napęd i zespoły prądotwórcze
Barka nie posiada własnego napędu (napęd zdemontowano podczas przebudowy w 1993 roku, pozostawiono jedynie kocioł parowy VX704, który znajduje się w pomieszczeniu kotłowni) i musi być pchana przez holownik. Energię elektryczną dostarczają dwa zespoły prądotwórcze Andrychów ZE400/53[1].
Kadłub i nadbudówki
Dziobową część kadłuba B-7 zajmują zbiorniki wody zęzowej i balastowej, paliwa okrętowego, zanieczyszczonego i oczyszczonego, paliwa z wód zęzowych, fekaliów, osadów wody zęzowej i paliwa. W dziobówce znajdują się warsztaty i magazyny. Na pokładzie głównym znajdują się: łódź robocza ŁR5 z doczepnym silnikiem Wicher 25 o mocy 18 kW oraz żuraw o udźwigu 0,63 tony i wysięgu 4,25 m do jej obsługi. Powiększony przedział siłowni zajmują: dwa agregaty prądotwórcze, spalarka śmieci, urządzenie obróbki fekaliów oraz pozostałe systemy utylizacji odpadów. Na rufie znajdują się kotłownia i sam kocioł, zbiornik wody pitnej i skrajnik rufowy. Barka ma nadbudówkę dwukondygnacyjną, umieszczoną blisko rufy. Pierwsza kondygnacja mieści: kuchnię z jadalnią, przebieralnię, blok sanitarny, szyb kotłowni oraz pomieszczenia marynarzy (1 kabina czteroosobowa i 1 dwuosobowa). Sterówka została przebudowana na kabinę dowódcy barki[1].
Uzbrojenie
Barka nie posiada stałego uzbrojenia, ale istnieje możliwość montażu na niej dwóch podwójnych stanowisk przeciwlotniczej armaty morskiej kalibru 25 mm typu 2M-3M[2] po jednym na dziobie i na rufie.
Wyposażenie ekologiczne
Na wyposażenie ekologiczne barki B-7 składa się:[1]
- Pływająca zapora przeciwolejowa służąca do grodzenia zanieczyszczonego akwenu. Zapora jest podzielona na 20 sekcji, każda po 12,5 m, zanurzona na 0,5 m a wystająca ponad lustro wody na 0,25 m. Ustawieniem zapory zajmuje się łódź pokładowa ŁR5.
- Pływający zbieracz oleju służy do zbierania zanieczyszczeń z akwenu ogrodzonego przez zaporę. Urządzenie ma wydatek 170-200 l/min, a zebrane zanieczyszczenia przekazywane są do zbiorników.
- Odolejacz i wirówka mają za zadanie oczyszczać zawodnione paliwo lub olej, który jest potem przekazywany do zbiorników.
- Urządzenie do oczyszczania ścieków fekalnych neutralizuje fekalia i po uznaniu ich za nieszkodliwe, wydala za burtę. Urządzenie oczyszcza ścieki typu Biologiczno-chemicznego i ma wydajność 3,85 m³/dobę
- Spalarka śmieci może utylizować odpady stałe (wydajność 50 kg/h) i płynne (wydajność 30 kg/h).
Służba
Podniesienie bandery na Z-7 odbyło się 14 lipca 1961 roku. Jednostka do 1993 roku bazowała w Porcie Wojennym w Świnoujściu w ramach 42. dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających. Jednostka podczas służby w Świnoujściu transportowała oraz wydawała paliwo oraz inne środki naftowe.
Gdyńska Stocznia Remontowa Nauta w roku 1993 dokonała przebudowy zbiornikowca Z-7 na barkę śmieciarkę B-7 według projektu 9235. W 1993 roku barka została włączona w skład 45 Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających. 45 DPJP został włączony w skład KWP Gdynia jako Dywizjon PJP w 1996 roku[3]. W 2012 roku DPJP rozformowano, a jego okręty przekazano do Dywizjonu Okrętów Wsparcia[4]. Jednostka przeszła remont główny w stoczni NET Marine Power Service Sp. z o.o. ze Szczecina w 2018 roku[5].
Obecnie barka służy do gromadzenia mieszaniny wody i paliwa, workowanych odpadów stałych, szlamu i fekaliów, materiałów ropopochodnych w Porcie Wojennym Gdynia, Punkcie Bazowania Hel i wodach przybrzeżnych, a także utylizacji śmieci stałych lub płynnych[1].
Kalendarium
W kalendarium B-7 (Z-7) opisane są najważniejsze wydarzenia z budowy i eksploatacji jednostki[1][5]:
- 21 listopada 1960 roku – położenie stępki pod jednostkę w Stoczni Północnej w Gdańsku.
- 4 marca 1961 roku – wodowanie jednostki w Stoczni Północnej w Gdańsku.
- 30 czerwca 1961 roku – przekazanie zbiornikowca Marynarce Wojennej.
- 14 lipca 1961 roku – podniesienie bandery na jednostce.
- 1 października 1990 roku – przeklasyfikowanie zbiornikowca na barkę śmieciarkę.
- 2018 – remont główny barki w stoczni w Szczecinie.
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Ciślak 1995 ↓
- ↑ B-7 - barka śmieciarka, dawny zbiornikowiec Z-7, Marynarka Wojenna [online], www.graptolite.net [dostęp 2024-12-23].
- ↑ Jarosław Ciślak, Rozformowanie Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających KPW Świnoujście, „Morze, Statki i Okręty”, styczeń 2012, ISSN 1426-529X [dostęp 2025-12-08] (pol.).
- ↑ Piotr Wojtas, Najwszechstronniejsza jednostka, „Bandera”, styczeń 2012 [dostęp 2025-12-08].
- 1 2 ZBIAM, Umowa na remont B7 [online], Wydawnictwo militarne ZBIAM, 25 maja 2018 [dostęp 2024-10-30] (pol.).
Bibliografia
- Jarosław Ciślak, Polska Marynarka Wojenna 1995, Warszawa: Wydawnictwo Lampart w koedycji z Wydawnictwem Bellona, 1995, ISBN 83-86776-08-0.