B-3 (1988)
 Barka paliwowa B-3 (pierwsza z lewej) | |
| Klasa |
barka paliwowa |
|---|---|
| Projekt |
BPZ-500A/MW |
| Historia | |
| Stocznia | |
 Marynarka Wojenna
| |
| Nazwa |
B-3 |
| Wejście do służby |
25 lipca 1988 |
| Los okrętu |
w służbie |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
normalna 587,6 t |
| Wyporność standardowa |
191,9 t |
| Długość |
35 m |
| Szerokość |
9 m |
| Zanurzenie |
2,50 m |
| Materiał kadłuba | |
| Napęd | |
| brak | |
| Załoga |
4 ludzi |
B-3 – barka paliwowa Marynarki Wojennej projektu BPZ-500A/MW. Została zbudowana w Tczewskiej Stoczni Rzecznej i wcielona do służby w 1988 roku. Obecnie służy w siłach 8 Flotylli Obrony Wybrzeża w Porcie Wojennym w Świnoujściu.
Historia
W latach 80. XX wieku jedyną jednostką paliwową obsługującą bazę MW w Kołobrzegu była przestarzała barka B-1 z lat 50. XX wieku, a jej koniec eksploatacji się zbliżał. W tym okresie sprawdzona już (przy budowie barek proj. BZ800) Tczewska Stocznia Rzeczna zbudowała dwie barki paliwowe proj. BPZ-500A dla armatora cywilnego (w 1983 i 1985). Marynarka Wojenna zleciła więc stoczni budowę podobnej jednostki, oznaczonej jako projekt BPZ-500A/MW. Nowa barka powstała w 1988 roku[1].
Wcielenie do służby jednostki, nazwanej B-3 miało miejsce 25 lipca 1988 roku. Zasiliła ona szeregi Bałtyckiego Dywizjonu Okrętów Pogranicza w Kołobrzegu, formalnie wchodzącego w skład WOP, lecz podporządkowanego MW. W 1991 roku po rozformowaniu WOP i utworzeniu Straży Granicznej, jednostkę przekazano do Komendy Portu Wojennego Kołobrzeg[1][2][3]. W 1998 roku barce B-3 przyznano odznakę pamiątkową, którą przyjął jej dowódca, bsm. Antoni Szczubełek[4]. W KPW Kołobrzeg służyła do 8 czwrwca 2006 roku kiedy to przekazano ją do Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających w Świnoujściu. W dPJP jednostka współtworzyła razem ze zbiornikowcem Z-8 i barką paliwową B-11 Grupę Zbiornikowców[5]. 9 sierpnia 2011 roku barka B-3 w związku z likwidacją 18 października tego roku dPJP KPW Świnoujście, została przeniesiona do12 Wolińskiego Dywizjonu Trałowców, gdzie służy do dziś[5][6]. W 2020 roku KPW Świnoujście poinformowało o rozpoczęciu przetargu na remont dokowy B-3, który odbył się w czerwcu 2021 roku. W tym czasie dowódcą jednostki był bsm. Łukasz Krysztofiak[7][8]. Jednostka dalej pozostaje w służbie (stan na 2025 rok)[9].
Dane taktyczno-techniczne
Barka B-3 jest przeznaczona do gromadzenia, transportu i wydawania materiałów pędnych (paliw, olejów) oraz smarów. Jej kadłub jest konstrukcją względnie płaską/niską, stalową, całkowicie spawaną. Paliwa transportowane przez B-3 muszą mieć temperaturę zapłonu powyżej 50 °C[1][2]. Na dziobie B-3 umieszczona jest kotwica typu L-500 z łańcuchem o długości 45 m, urządzenia holownicze oraz mała nadbudówka. Na rufie umieszczono urządzenia cumownicze oraz inne niezbędne do funkcjonowania barki[10]. Jednostka posiada 6 zbiorników paliwa o powierzchni 453 m2,1 zbiornik rozchodowy paliwa o powierzchni 6 m2,1 zbiornik wody słodkiej o tej samej powierzchni, 1 zbiornik oleju zużytego o powierzchni 141 m2 oraz dwa zbiorniki oleju smarnego o różnej powierzchni[8].
Wyporność standardowa B-3 wynosi 191,9 tony, normalna – 587,6 t, a pełną 719,7 t. Długość całkowita barki wynosi 35 metrów, natomiast konstrukcyjna 34,5 m, a ta między pionami 35 m. Szerokość mierzy 8,90 m (9,1 m wg. MW), natomiast wysokość boczna 3 m. Zanurzenie średnie sięga 2,5 m, a na rufie z uwzględnieniem pełnych zbiorników 2,8 m. Ładowność jednostki wynosi ok. 600 ton paliw, olejów i smarów. B-3 nie jest uzbrojona oraz nie posiada własnego napędu, przez co musi być holowana przez inne jednostki. Załogę barki stanowią 4 osoby: 2 podoficerów i 2 marynarzy[1][2][8].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 Ciślak 1995 ↓, s. 183.
- 1 2 3 Koszela 2019 ↓, s. 195.
- ↑ KOMENDA PORTU WOJENNEGO KOŁOBRZEG [online] [zarchiwizowane z adresu 2014-12-19] (pol.).
- ↑ Grzegorz Ciechanowski, Nieznana historia oznak Marynarki Wojennej, „Zeszyty naukowe Akademii Morskiej w Szczecinie”, Szczecin 2009 [dostęp 2026-08-20] (pol.).
- 1 2 Ciślak 2012 ↓, s. 18.
- ↑ Dywizjon Pomocniczych Jednostek Pływających [online] [dostęp 2026-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-12-19] (pol.).
- ↑ Kacper Bakuła, Barka paliwowa do naprawy [online], defence24.pl, 16 czerwca 2021 [dostęp 2026-08-20].
- 1 2 3 Naprawa dokowa barki B-3 [PDF], 2020 [dostęp 2026-08-21] (pol.).
- ↑ Jarosław Ciślak, Siły okrętowe Polskiej Marynarki Wojennej [ANALIZA] [online], defence24.pl, 15 sierpnia 2025 [dostęp 2026-08-20].
- ↑ Witold Koszela, Biało-czerwona flota, Ilustracje na stronach 196-198, 2019 [dostęp 2026-08-21] (pol.).
Bibliografia
- Jarosław Ciślak. Rozformowanie Dywizjonu Pomocniczych Jednostek Pływających KPW Świnoujście. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 1-2012, styczeń 2012. Magnum-X. ISSN 1426-529X.
- Jarosław Ciślak: Polska Marynarka Wojenna 1995. Warszawa: Lampart & Bellona, 1995. ISBN 83-86776-08-0.
- Witold Koszela: Biało-Czerwona Flota. Oświęcim: Napoleon V, 2019. ISBN 978-83-8178-020-9.