Barbara Piwnik

Barbara Piwnik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

5 marca 1955
Kosowice

Minister sprawiedliwości,
prokurator generalny
Okres

od 19 października 2001
do 6 lipca 2002

Poprzednik

Stanisław Iwanicki

Następca

Grzegorz Kurczuk

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Barbara Elżbieta Piwnik (ur. 5 marca 1955[1] w Kosowicach[2]) – polska prawniczka, sędzia, w latach 2001–2002 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Leszka Millera.

Życiorys

Jest bratanicą Jana Piwnika (pseud. Ponury)[1]. Jej babka była spokrewniona z Witoldem Gombrowiczem[2].

Ukończyła studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach odbyła aplikację w sądzie w Ełku, była asesorem sądowym Sądu Rejonowego w Łukowie, gdzie orzekała w sprawach cywilnych[2]. W 1982 otrzymała nominację na sędziego sądu rejonowego w tym sądzie, w 1983 przeszła do orzekania w Sądzie Rejonowym w Nowym Dworze Mazowieckim[3]. W 1984 po raz pierwszy była urzędniczką w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1987 awansowana do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie[3], orzekała w sprawach karnych. Prowadziła m.in. sprawy członków tzw. gangu pruszkowskiego (na przykład sprawa strzelaniny w motelu George) oraz oskarżonych o zabójstwo studenta Wojciecha Króla, a także afery FOZZ (odeszła ze składu po wejściu w skład rządu, w związku z czym proces karny musiał zostać prowadzony od początku). Była rzeczniczką Sądu Okręgowego w Warszawie, w 2001 pracowała jako dyrektor Departamentu Sądów i Notariatu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Od 19 października 2001 do 6 lipca 2002 sprawowała urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w gabinecie Leszka Millera[4][5].

Po odejściu z rządu wróciła do orzekania jako sędzia w wydziale karnym Sądu Okręgowego w Warszawie. We wrześniu 2013 sąd dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w Lublinie wymierzył jej nieprawomocnie karę upomnienia, uznając ją za winną udziału w podjęciu błędnej decyzji procesowej[6]. W styczniu 2014 decyzja ta została zmieniona przez Sąd Najwyższy, który w drugiej instancji uniewinnił Barbarę Piwnik w postępowaniu dyscyplinarnym[7]. W grudniu 2022 przeszła w stan spoczynku[8].

W 2015 ukazała się książka będąca wywiadem Doroty Kowalskiej z Barbarą Piwnik[9]. W 2026 powołana w skład Rady Nowej Konstytucji przy Prezydencie RP[10][11].

Odznaczenia

Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001)[12].

Przypisy

  1. 1 2 Dorota Kowalska: Alfabet słynnej sędzi Barbary Piwnik. echodnia.eu, 28 grudnia 2018. [dostęp 2023-02-19].
  2. 1 2 3 Magdalena Fudala: Niezłomna pani minister. tygodnikprzeglad.pl, 15 października 2001. [dostęp 2015-10-06].
  3. 1 2 Barbara Piwnik w serwisie Ludzie „Wprost”. [dostęp 2015-10-06].
  4. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 października 2001 r. o powołaniu w skład Rady Ministrów (M.P. z 2001 r. Nr 37, poz. 604 (ISAP)).
  5. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 lipca 2002 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2002 r. Nr 30, poz. 466 (ISAP)).
  6. ↑ Sędzia Barbara Piwnik ukarana dyscyplinarnie upomnieniem. rp.pl, 27 września 2013. [dostęp 2014-09-27].
  7. ↑ Sędzia Piwnik oczyszczona z dyscyplinarnego zarzutu. Jest prawomocny wyrok. tvn24.pl, 22 stycznia 2014. [dostęp 2014-05-18].
  8. ↑ Agata Łukaszewicz, Barbara Piwnik. Odeszłam z sądu na własnych warunkach. „Rzeczpospolita”, s. A13, 30 stycznia 2023.
  9. ↑ Dorota Kowalska: Barbara Piwnik w rozmowie z Dorotą Kowalską. Warszawa: Melanż, 2015. ISBN 978-83-64378-24-9.
  10. ↑ Powołania do Rady Nowej Konstytucji. prezydent.pl, 3 maja 2026. [dostęp 2026-05-03].
  11. ↑ Michał Blus: Prezydent powołał Radę ds. nowej konstytucji. Znamy skład. interia.pl, 3 maja 2026. [dostęp 2026-05-03].
  12. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 maja 2001 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2001 r. Nr 21, poz. 345 (ISAP)).