Barbara Sałacka

Barbara Sałacka
Data i miejsce urodzenia

24 stycznia 1932
Koło

Data i miejsce śmierci

30 maja 2021
Konstancin-Jeziorna

Zawód

reżyserka telewizyjna

Współmałżonek

Roman Sałacki[1]

Lata aktywności

1953–2000[2]

Barbara Maria Sałacka (ur. 24 stycznia 1932 w Kole, zm. 30 maja 2021 w Konstancinie-Jeziornie) – polska reżyserka i realizatorka telewizyjna.

Kariera

Rozpoczęła studia wyższe na Wydziale Aktorskim PWSTiF w Łodzi. Podczas studiów pojawiły się problemy z narządem mowy (fałdami głosowymi), przez co przerwała naukę[3].

Jako nastolatka zagrała niewielkie role w Teatrze Domu Wojska Polskiego[1]. W 1953 podjęła współpracę z telewizyjnym realizatorem, Markiem Nowakowskim, i zadebiutowała w TVP jako spikerka[2]. Pracowała w teatrze, a także w tygodniku „Polityka”, u Mieczysława F. Rakowskiego[2]. Otrzymała też propozycję pracy na stanowisku spikerki od dyrektora programowego TVP Jerzego Pańskiego[2].

W latach 1961–1965 pracowała jako asystentka reżyserów w Warszawskim Ośrodku Telewizyjnym, m.in. przy spektaklah telewizyjnych: Zapiski majora Pycia (1965; reż. Jerzy Krasowski na podstawie powieści Juliusza Kadena-Bandrowskiego Generał Barcz i Stawka większa niż życie (1965; reż. Andrzej Konic). W 1975 roku ukończyła Studium Zaoczne na Wydziale Reżyserii PWSTiF w Łodzi[3], po czym rozpoczęła pracę samodzielnego reżysera i realizatora telewizyjnych programów rozrywkowych, poniedziałkowych spektakli Teatru Telewizji i czwartkowych przedstawień Teatru Sensacji „Kobra”[3]. W 1976 roku, w ramach Teatru Małych Form, zrealizowała przedstawienie O mojej matce Colette Sidonie-Gabrielle z Mają Komorowską[3]. Jej największa aktywność zawodowa przypadła na lata 70. i 80. XX wieku. Jej ostatni projekt to Bal stulecia (1999) z Adamem Ferencym i Stanisławą Celińską w obsadzie.

Życie prywatne

Matka aktorki Ewy Sałackiej.

Ostatnie lata życia spędziła w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie. Zmarła 30 maja 2021 w wieku 89 lat. Pogrzeb odbył się 17 czerwca 2021, prochy zostały złożone do grobu rodzinnego na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie[4].

Przypisy

  1. 1 2 Krzysztof Tomasik: Demony seksu. Warszawa: Wydawnictwo Marginesy, 2015, s. 280. ISBN 978-83-65282-09-5.
  2. 1 2 3 4 Krzysztof Lubczyński, Barbara Sałacka: „Zielono mi, czyli naturalnie”, „Dziennik Trybuna”, Nr 23/02/04-02-18
  3. 1 2 3 4 Barbara Sałacka (1932–2021) [online], Związek Artystów Scen Polskich [dostęp 2023-07-05].
  4. ↑ Pogrzeb Barbary Sałackiej. Reżyserka nie spocznie obok córki [online], Onet.pl [dostęp 2023-07-05].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.