Ewa Sałacka

Ewa Sałacka
Ilustracja
Ewa Sałacka
Data i miejsce urodzenia

3 maja 1957
Warszawa

Data i miejsce śmierci

23 lipca 2006
Arciechów

Zawód

aktorka

Współmałżonek

Krzysztof Krauze
Witold Kirstein

Lata aktywności

1979–2006

Grób Ewy Sałackiej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Ewa Sałacka-Kirstein (ur. 3 maja 1957 w Warszawie, zm. 23 lipca 2006 w Arciechowie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

Życiorys

Była córką reżyserki telewizyjnej Barbary Sałackiej (1932–2021)[1] i inżyniera Romana Sałackiego[2] (1920–2010). Pochodziła z zamożnego domu[3].

Uczęszczała do L Liceum Ogólnokształcącego im. Ruy Barbosy w Warszawie[4]. Na pierwszym roku studiów na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi złamała kręgosłup podczas zajęć gimnastycznych, przez co straciła rok nauki[5]. W okresie wakacyjnym dorabiała, pracując jako kelnerka w kawiarni w Londynie[6]. Studia aktorskie ukończyła w 1981, ale dyplom obroniła dopiero w 1985.

Zadebiutowała na ekranie w wieku czterech lat rolą dziecka w spektaklu Tadeusza Hołuja Dom pod Oświęcimiem (1962; reż. Tadeusza Byrskiego w Teatrze Telewizji[7]. Na wielkim ekranie po raz pierwszy pojawiła się w epizodycznej roli w filmie psychologicznym Filipa Bajona Aria dla atlety (1979)[8]. Po ukończeniu studiów została zaangażowana do Teatru Rozmaitości w Warszawie[9]. W 1981 wystąpiła w autorskim spektaklu Jana Bratkowskiego Próba rekonstrukcji w Teatrze Telewizji i zagrała prostytutkę w jednym odcinku serialu Krzysztofa Szmagiera 07 zgłoś się[8]. Latem 1981 wyjechała z mężem na wakacje do Wiednia, gdzie pozostała na przymusowej emigracji spowodowanej wybuchem stanu wojennego[9]. W tym okresie została etatową aktorką w Volkstheater, w którym zagrała epizodyczne role w dwóch przedstawieniach, m.in. w operetce Cyrano de Bergerac[10]. Następnie przeprowadziła się do Paryża, gdzie rozpoczęła karierę fotomodelki i wystąpiła jako widz na meczu tenisowym w komedii kryminalnej Jeana-Louisa Comolliego Balles perdues (1983)[11].

Po powrocie do Polski w 1983 zagrała główną rolę Frydy w filmie telewizyjnym Stefana Szlachtycza Tragarz puchu (1984) i Marzenę Rokitę, matkę znęcającą się nad swoim kilkuletnim synem, w dwuczęściowym filmie telewizyjnym Grzegorza Warchoła Adopcja (1984)[12]. Również w 1984 l zagrała Małgorzatę Jóźwiak w jednym odcinku cyklu telewizyjnym Wojciecha Strzemżalskiego Zdaniem obrony (1986)[13]. Wystąpiła także w kolejnych spektaklach w Teatrze Telewizji: Ogłoszenie (1984; reż. Stefan Szlachtycz), Maria, Elżbieta, Małgorzata (1984; reż. Barbara Sałacka), Kilka scen z życia Glebowa (1984; reż. Tomasz Zygadło) i Drugie życie (1990; reż. Zygadło)[14]. Zagrała Weronikę w spektaklu Stefana Żeromskiego Turoń (1984; reż. Bogdan Augustyniak) w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach[15].

Za sprawą roli dziewczyny z dworku w telewizyjnym filmie Andrzeja Konica Jan (1984) z cyklu 1944, geodetki Katarzyny Lesiak w komedii erotycznej Romana Załuskiego Och, Karol (1985) i piosenkarki-agentki wywiadu w serialu Pawła Pitery Na kłopoty… Bednarski (1988) była postrzegana jako femme fatale[16]. Zagrała też w dramach psychologicznych: dziennikarkę Zosię w Lustrze (1986) Krzysztofa Iwanowskiego i zagrała Krysię w Innej wyspie (1987) Grażyny Kędzielawskiej[17]. Wystąpiła także jako dziennikarka Anna Nawrocka w dramacie Janusza Petelskiego Druga strona słońca (1987), a za rolę Grażyny w polsko-bułgarskiej koprodukcji Władysława Ikonomowa Pięć kobiet na tle morza (1988) uzyskała przychylne recenzje, choć sam film był krytykowany w prasie[18]. Choć z czasem porzuciła teatr na rzecz kariery filmowej[15], to w Teatrze Telewizji zagrała w sztuce Eichamann, czyli o banalności zła (1986; reż. Ryszard Ber) i wyreżyserowanych przez Barbarę Sałacką: Miłosierdziu płatne z góry (1986) i Trzech kobietach (1988)[19].

Zyskała popularność dzięki roli dziennikarki Christine w polsko-radzieckiej koprodukcji Marka Piestraka Klątwa Doliny Węży (1988), która osiągnęła sukces komercyjny[20]. Zagrała Zosię, sekretarkę Pasikonika (Piotr Machalica) w komedii erotycznej Jacka Bromskiego Sztuka kochania (1989) i aktorkę Antonównę w dramacie biograficznym Jerzego Sztwierni Oszołomienie (1989) oraz Benitę von Altenburg w serialu Andrzeja Konica Pogranicze w ogniu (1992–1993)[21].

W 1990 pojawiła się na okładce pierwszego, wrześniowego numeru czasopisma „Playtboy” i zagrała lesbijkę Wiśkę w dramacie psychologicznym Piotra Szulkina Femina (1991), który poniósł klęskę artystyczną i komercyjną[22]. Również w 1990 premierę miały cztery zagraniczne filmy z udziałem Sałackiej: bułgarski Poserie za belija wiatar Nikoli Korabowa i duńskie Kaj’s Fodselsdag Lone Scherfig oraz węgierskie Tükörgömb Gábora Szinetára i A föügyész felesége László Nemerego, a w ostatniej z produkcji zagrała tytułowà rolè prokuratorowej[23]. Wystąpiła jako Henryka Rust, kochanka Udo Pallinka (Paweł Nowisz), w filmie wojennym Stanisława Jędryki Urodzony po raz trzeci (1992) i tytułowa bohaterka widowiska telewizyjnego Dalida – życie stało się nie do zniesienia (1992; reż. Barbara Sałacka)[24]. Do końca lat 90. zagrała epidozyczne role w serialach Jerzego Gruzy: Czterdziestolatek. 20 lat później (1993) i Tygrysy Europy (1999) oraz w serialu Leszka Malinowskiego Badziewiakowie (1999–2000), jak też w komedii Jacka Bromskiego Dzieci i ryby (1997), filmie sensacyjnym Adka Drabińskiego Pułapka (1997 i komedii sensacyjnej Macieja Dutkiewicza Fuks (1999)[25]. Wystąpiła także jako czarownica Merkana w filmie fantastycznym Marka Piestraka Odlotowe wakacje (1999)[26]. W latach 90. zagrała dla Teatru Telewizji role w spektaklach w reżyserii Barbary Sałackiej: Odważyłam się żyć (1991), Dom na kościach (1994) i Bar stulecia (1999) oraz w sztuce Bretolda Brechta Kariera Arturo Ui (1997; reż. Piotr Szulkin)[27]. W 1996 wzięła udział w rozbieranej sesji zdjęciowej do marcowego wydania czasopisma „Playboy Polska”, a dwa lata później pojawiła się na okładce wrześniowego numeru magazynu „Sukces”[28]. W latach 90. pracowała także jako specjalistka public relations w firmie dystrybuującej filmy „Syrena Entertainment Group”[29].

W 2000 wystąpiła jako dyrektorka liceum w serialu Małgorzaty Potockiej Klasa na obcasach[30]. W 2004 była gościem w programie telewizyjnym Kuba Wojewódzki w Polsacie[31]. Grała szefową pielęgniarek Urszulę Paprocką w serialu Pierwsza miłość w Polsacie[31].

Życie prywatne

Podczas studiów była związana z operatorem filmowym Dariuszem Wolskim[9]. W 1979 wyszła za reżysera Krzysztofa Krauzego[9]. Po rozwodzie nawiązała romans m.in. z muzykiem i piosenkarzem Zbigniewem Wodeckim i ginekologiem Ludwikiem Kosmalem (obaj wówczas byli żonaci)[32]. W 1994 wyszła za stomatologa i chirurga szczękowego Witolda Kirsteina, z którym miała córkę, Matyldę (ur. 31 lipca 1994)[33].

Zmarła 23 lipca 2006 roku w następstwie wstrząsu anafilaktycznego po użądleniu przez osę w usta[34][35][36]. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 154a-6-27)[37].

Filmografia

Przypisy

  1. ↑ Barbara Sałacka nie żyje. Matkę Ewy Sałackiej pożegnała wnuczka [online], onet.pl [dostęp 2021-06-03] (pol.).
  2. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 280.
  3. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 270.
  4. ↑ Znani absolwenci. lo50.edu.pl. [dostęp 2020-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-10)].
  5. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 284–285.
  6. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 284.
  7. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 280–281.
  8. 1 2 Tomasik 2015 ↓, s. 288.
  9. 1 2 3 4 Tomasik 2015 ↓, s. 285.
  10. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 286.
  11. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 286–287.
  12. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 288, 290, 292–293.
  13. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 293.
  14. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 293–294.
  15. 1 2 Tomasik 2015 ↓, s. 296.
  16. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 304–305.
  17. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 308, 335.
  18. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 306–308.
  19. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 306, 318.
  20. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 310.
  21. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 318–321, 326.
  22. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 324–325.
  23. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 328–329.
  24. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 326.
  25. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 334–335.
  26. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 335.
  27. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 326, 330, 335.
  28. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 330–331, 333.
  29. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 333.
  30. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 334.
  31. 1 2 Tomasik 2015 ↓, s. 337.
  32. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 303.
  33. ↑ Tomasik 2015 ↓, s. 329, 337.
  34. ↑ Ewa Sałacka nie żyje. [w:] Onet.pl [on-line]. wiadomosci.onet.pl, 2006-07-24. [dostęp 2026-05-30]. (pol.).
  35. ↑ Krzysztof Berenda: W wieku 49 lat zmarła znana aktorka Ewa Sałacka. Filmweb, 2006-07-24. [dostęp 2026-05-30]. (pol.).
  36. ↑ Ewa Sałacka zmarła po ukąszeniu osy. wiadomosci.dziennik.pl, 2007-10-13. [dostęp 2007-10-13].
  37. ↑ Cmentarz Stare Powązki: ROMANA TRZEPIŃSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-12-19].

Bibliografia

  • Krzysztof Tomasik: Demony seksu. Warszawa: Wydawnictwo Marginesy, 2015. ISBN 978-83-65282-09-5.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.