Baru (artysta)

Pierwszym albumem Baru był Quéquette Blues. Oparta na wątkach autobiograficznych opowieść o codziennym życiu francuskiej młodzieży robotniczej szybko zdobyła status klasyka. Kolejne dwie części cyklu ukazały się nakładem Dargaud^[2].

Wydawnictwo Futuropolis opublikowało następnie jego albumy La Communion du Mino (1985) i Vive la Classe (1987)^[2].

Baru współpracował również z magazynem „L'Écho des Savanes”, gdzie publikował m.in. Cours Camarade oraz – wspólnie z Jeanem-Marcem Thévenet – Le Chemin de l’Amérique. Obie te historie wydano później w formie albumów przez Albin Michel (odpowiednio w 1988 i 1990)^[2].

Przełomem w jego karierze okazał się 1995, kiedy ukazała się dynamiczna, inspirowana mangą powieść graficzna Autostrada słońca (org. L’Autoroute du Soleil). Album zdobył prestiżową Nagrodę za najlepszy komiks na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu w Angoulême^[3], przynosząc twórcy szeroką rozpoznawalność^[2].

W drugiej połowie lat 90. i na początku XXI wieku Baru kontynuował współpracę z wydawnictwem Casterman, publikując m.in.:

• Sur la Route Encore (1997) – hołd dla lat 60.,
• Bonne Année (1998) – cyniczną opowieść o apokaliptycznym wydźwięku,
• cykl Les Années Spoutnik (1999–2003)^[2].

Kolejne jego prace ukazywały się w różnych wydawnictwach, m.in. La Autopista del Sol (Astiberra, 2003) oraz L’Enragé (Dupuis, seria Aire Libre, 2004–2006)^[2].

Po powrocie do Casterman artysta stworzył adaptację powieści Pierre’a Pelota, Pauvres Zhéros (2008), a następnie album Noir (2009). W 2010 wydawnictwo Les Rêveurs opublikowało jego monumentalny, liczący 300 stron komiks Villerupt 1966. W tym samym roku ukazała się także jego historia o imigracji i przestępczości – Fais Péter les Basses, Bruno! (Futuropolis)^[2].