Pilote

Pierwszy numer „Pilote” ukazał się 29 października 1959^[1]. Magazyn powstał z inicjatywy scenarzystów René Goscinnego i Jeana-Michela Charliera, rysownika Alberta Uderzo oraz Jeana Hébrarda. Zanim założyli „Pilote”, twórcy współpracowali przy projektach agencji Édipresse i Édifrance, przygotowując m.in. „Le Supplément Illustré” – ilustrowany dodatek prasowy, oraz magazyn „Radio-Télé” dla Radio Luxembourg^[2].

Radio Luxembourg wsparło również promocję nowego czasopisma. Pierwszy nakład liczący 300 000 egzemplarzy został wyprzedany w ciągu jednego dnia. Na okładce tzw. „numeru 0” znalazło się zdjęcie grupy mężczyzn – w większości przyjaciół i krewnych założycieli – mające sugerować liczne grono współpracowników redakcji^[2].

W pierwszych numerach „Pilote” zadebiutowały serie, które wkrótce zdobyły ogromną popularność. Jean-Michel Charlier stworzył m.in. Tanguy et Laverdure (z Uderzo), Barbe-Rouge (z Victorem Hubinonem) oraz Jacques le Gall (z MiTacqiem). René Goscinny rozpoczął publikację Mikołajka (z Jean-Jakiem Sempé) oraz swojego najsłynniejszego dzieła – Asteriksa (z Uderzo)^[2].

W magazynie publikowali także Raymond Poïvet (Mark Trent), Christian Godard (Jacquot le Mousse), Lucien Nortier (Bison Noir) i Maurice Tillieux (Zappy Max)^[2].

W 1960 „Pilote” znalazł się w trudnej sytuacji finansowej, z której uratowało go wydawnictwo Dargaud, stając się nowym właścicielem tytułu. W kolejnych latach pismo rozszerzyło ofertę o nowe serie: Guy Lebleu (Poïvet i Charlier), Valentin le Vagabond (Jean Tabary i René Goscinny), Tracassin (Jean Chakir), Le Grand Duduche (Cabu), Tony Laflamme (Martial) czy Norbert et Kari (Godard)^[2].

Od 1962 magazyn publikował również adaptacje cyklu powieściowego Bob Morane autorstwa Henriego Vernesa. W 1963 zadebiutowała seria Blueberry (Jean-Michel Charlier i Jean Giraud), a w 1968 do pisma przeniesiono Lucky Luke’a Morrisa. W tym samym okresie pojawił się również Achille Tallon autorstwa Michela Grega^[2].

W połowie lat 60. do redakcji dołączyli młodzi i nowatorscy artyści: Marcel Gotlib (La Rubrique à Brac, Dingodossiers), Claire Bretécher, Alexis, Nikita Mandryka, Jean-Marc Reiser i Jacques Lob. W 1967 Pierre Christin i Jean-Claude Mézières rozpoczęli w „Pilote” publikację science fiction Valerian^[2].

W tym czasie pismo nosiło podtytuł Journal d’Astérix et Obélix („Czasopismo Asteriksa i Obeliksa”), który został usunięty w 1970. Magazyn stopniowo przybierał bardziej dojrzały ton, publikując komiksy o charakterze satyrycznym i politycznym. Do autorów należeli m.in. Philippe Druillet, Jean Solé, F’Murr, René Pétillon, Jacques Tardi, Enki Bilal i Claude Auclair^[2].

Na początku lat 70. magazyn znalazł się w kryzysie. Konflikty z redaktorem naczelnym René Goscinnym spowodowały odejście kilku czołowych twórców, m.in. Cabu, Gébé i Jean-Marc Reisera do „Hara-Kiri” i „Charlie Hebdo”, a Marcel Gotlib, Claire Bretéche i Nikita Mandryka założyli własny magazyn „L’Écho des Savanes”^[2].

W 1974 „Pilote” zmienił cykl wydawniczy z tygodnika na miesięcznik. Nowym redaktorem naczelnym został Guy Vidal, który starał się przywrócić pismo do dawnej świetności. W magazynie publikowali wówczas m.in. Fred (Philémon), Bilal, F’Murr, Pétillon i Caza. Wśród nowych autorów pojawili się Michel Blanc-Dumont i Laurence Harlé z serią Cartland^[3][2].

W kolejnych latach magazyn stał się platformą dla twórczości takich artystów jak Gérard Lauzier, Annie Goetzinger, François Rivière, Jean-Claude Floc’h, Julio Ribera czy Max Cabanes. Publikowano również komiksy zagranicznych autorów, m.in. Hugo Pratta i Roberta Crumba^[2].

Na początku lat 80. sprzedaż pisma zaczęła ponownie spadać, mimo pojawienia się nowych talentów – Martina Veyrona, Baru, Philippe’a Bertranda czy Alaina Bignona. W 1986 „Pilote” połączył się z magazynem „Charlie Mensuel”, przyjmując tytuł „Pilote et Charlie”. W 1988 powrócono do pierwotnej nazwy „Pilote”, jednak kryzys rynku komiksowego doprowadził do zakończenia publikacji w listopadzie 1989^[2].