Beatrice Vio

szermierka
Beatrice Vio
Beatrice Maria Adelaide Marzia Vio Grandis
Ilustracja
Vio w 2018
Data i miejsce urodzenia

4 marca 1997
Wenecja

Informacje klubowe
Klub

Scherma Mogliano

Trener

Federica Berton, Alice Esposito

Strona internetowa

Beatrice Maria Adelaide Marzia Vio Grandis (ur. 4 marca 1997 w Wenecji) – włoska florecistka na wózkach inwalidzkich, mistrzyni Europy w 2014 i 2016 roku, mistrzyni świata w 2015 i 2017 roku oraz mistrzyni paralimpijska w kategorii floret B w 2016 i 2020 roku[1].

Wczesne życie i edukacja

Bebe Vio urodziła się w Wenecji 4 marca 1997 roku jako drugie z trójki rodzeństwa i wychowała się w Mogliano Veneto w północnych Włoszech[2][3]. W dzieciństwie oddawała się trzem pasjom, które nazywa „trzema S”: pasji szkoły (wł. scuola), pasji szermierki (wł. scherma), którą rozpoczęła w wieku pięciu lat, oraz pasji harcerstwa (wł. scoutismo)[4][2].

Pod koniec 2008 roku, mając 11 lat, zachorowała na zapalenie opon mózgowych. Jej przypadek był na tyle ciężki, że aby uratować jej życie, lekarze musieli amputować jej obie nogi na wysokości kolan i oba przedramiona[5]. Po ponad trzech miesiącach intensywnej rehabilitacji wróciła do szermierki[6]. W 2009 roku jej rodzice założyli organizację non-profit Art4sport Onlus, która promuje sport wśród młodych ludzi po amputacjach[7].

W maju 2023 roku ukończyła studia na kierunku komunikacja i stosunki międzynarodowe na John Cabot University w Rzymie[8].

Kariera sportowa

Vio jest mistrzynią w szermierce na wózkach inwalidzkich. Używa przy tym specjalnej protezy do trzymania floretu, walcząc z ramienia[9]. Pod okiem trenerek Federiki Berton i Alice Esposito wzięła udział w swoich pierwszych zawodach w szermierce na wózku w 2010 roku[10].

Letnie Igrzyska Paraolimpijskie w 2012 roku były zbyt wczesne w jej karierze, aby mogła w nich uczestniczyć, ale, dzięki oddolnej kampanii internetowej, została wybrana na niosącą pochodnię na ceremonię otwarcia[11]. W 2013 roku zdobyła swój pierwszy Puchar Świata w Montrealu, pokonując srebrną medalistkę olimpijską Gyöngyi Dani. Za ten występ Międzynarodowy Komitet Paralimpijski wyróżnił ją jako paralimpijską lekkoatletkę miesiąca[12].

Vio na orędziu o stanie Unii z Ursulą von der Leyen we wrześniu 2021 r.

Na początku sezonu 2013–14 zrobiła sobie przerwę, aby skupić się na nauce, ale wróciła w czerwcu i wygrała zarówno indywidualnie, jak i drużynowo na Mistrzostwach Europy[13]. Pod koniec roku Włoski Komitet Paralimpijski przyznał jej tytuł Italian Paralympic Award dla najlepszych sportowców 2014 roku; tytuł dzielony z Oxaną Corso[14].

W 2015 roku została mistrzynią świata pokonując Gyöngyi Dani 15:4[15].

W lutym 2016 roku otrzymała nagrodę im. Edoardo Mangiarotti od Włoskiego Komitetu Olimpijskiego[16]. W tym samym roku zdobyła swój drugi tytuł mistrzyni Europy, pokonując Rosjankę Irinę Miszurową[17]. W lipcu przegrała w finale Pucharu Świata w Warszawie z Rosjanką Wiktorią Bojkową 13:15, co przerwało serię 11 kolejnych zwycięstw Włoszki[18].

Do Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2016 zakwalifikowała się jako najlepsza szermierka w swojej kategorii[19]. W Rio wyszła z fazy grupowej niepokonana, wygrywając pięć walk grupowych 5–0. W ćwierćfinale pokonała Polkę Martę Makowską 15:6, a następnie obrończynię tytułu mistrzyni Chinkę Fang Yao 15:1. 14 września w finale spotkała się z Chinką Zhou Jingjing. Po tym, jak objęła prowadzenie na wczesnym etapie, walka została przerwana, gdy końcówka floretu jej przeciwniczki przypadkowo wbiła się w jej maskę. Po zaopatrzeniu kontuzji wygrała 15:7, zdobywając paralimpijskie złoto[20][4].

We wrześniu 2018 roku, po pokonaniu Iriny Miszurowej, Vio po raz trzeci została mistrzynią Europy[21].

W 2021 roku wzięła udział w Letnich Igrzyskach Paralimpijskich, które odbyły się w Tokio. 28 sierpnia 2021 roku, po drugim zwycięstwie nad Zhou Jingjing, zdobyła kolejny złoty medal w indywidualnej konkurencji szermierki na wózkach floretem[22].

Życie prywatne

W wyniku swojej choroby i powrotu do zdrowia Vio stała się „zagorzałą zwolenniczką wczesnych szczepień”[4].

W 2015 roku została mianowana ambasadorką Expo 2015 w Mediolanie[23] i opublikowała swoją autobiografię Mi hanno regalato un sogno[24].

W 2020 roku zagrała w filmie dokumentalnym „Rising Phoenix”[25].

Przypisy

  1. ↑ Michael Pavitt: Vio victorious at Tokyo 2020 as Italian retains wheelchair fencing foil title. [w:] InsideTheGames.biz [on-line]. 2021-08-28. [dostęp 2021-08-28]. (ang.).
  2. 1 2 Diego Costa: Bebe Vio, che ha battuto la Vezzali cambiando la sopravvivenza in vita. 2014-06-12. (wł.).
  3. ↑ Wheelchair Fencing - VIO Beatrice Maria. [w:] Tokyo 2020 Paralympics [on-line]. Tokyo Organising Committee of the Olympic and Paralympic Games. [dostęp 2021-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-29)]. (ang.).
  4. 1 2 3 Cynthia Gorney, Why Vaccines Matter, [w:] National Geographic [online], listopad 2017 (ang.).
  5. ↑ One year on: Wheelchair fencing star Bebe Vio. [w:] Paralympic.org [on-line]. 2013-08-31. (ang.).
  6. ↑ Luca Pisapia: Tirare di scherma con quattro protesi, è Beatrice Vio tedofora alle Paralimpadi. 2012-06-11. (wł.).
  7. ↑ Hannah Orenstein: The invincible Beatrice Vio — Assembly. Assembly – Malala Fund, 2020-08-06. [dostęp 2026-03-01]. (ang.).
  8. ↑ Giacomo Aricò: Bebe Vio, una nuova lezione a non mollare mai: le rubano la tesi, lei la riscrive in tempi record e si laurea. Vogue Italia, 2023-05-18. [dostęp 2026-03-01]. (wł.).
  9. ↑ The story of Beatrice Vio: the teenage fencing sensation at the Paralympics [online], Olympic Channel [dostęp 2026-03-01] (ang.).
  10. ↑ Beatrice Vio. [w:] Paralympic.org [on-line]. 2013-08-31. (ang.).
  11. ↑ Paralimpiadi. Bebe Vio, a Londra a furor di popolo. Niente gare, ma il futuro è suo. Redattore Sociale, 2012-08-03. (wł.).
  12. ↑ Beatrice Vio - Athlete of the Month maj 2013. [w:] Paralympic.org [on-line]. maj 2013. (ang.).
  13. ↑ Scherma, agli Europei l'Italia ha il sorriso di Beatrice Vio. 2014-06-10. (wł.).
  14. ↑ Scherma paralimpica – Beatrice Vio premiata con L'„Italian Paralympic Award” 2014 [online], www.federscherma.it, 9 października 2014 [dostęp 2026-03-01] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-13] (wł.).
  15. ↑ Maddalena Carlino: Niente è impossibile. Bebe Vio, l'oro paralimpico del fioretto ci racconta "come fare la differenza". 2015-09-22. (wł.).
  16. ↑ Silvia Galimberti: Il premio "Mangiarotti" assegnato all'imbattibile Vio. 2016-02-25. (wł.).
  17. ↑ Claudio Arrigoni: Non si ferma mai. Oro europeo 2016 per Bebe Vio. 2016-05-18. (wł.).
  18. ↑ Alessandro Gennari: Varsavia: argento per Bebe, si interrompe la striscia vicente. [w:] Pianeta Scherma [on-line]. 2016-07-11. (wł.).
  19. ↑ Federscherma - Giochi Paralimpici Rio2016 - Ecco la delegazione azzurra: sette Italiani in pedana dal 12 al 16 settembre. Italian Fencing Federation, 2016-07-18. (wł.).
  20. ↑ Victory for Vio in wheelchair fencing foil event. International Paralympic Committee, 2016-09-14. [dostęp 2024-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-10-19)]. (ang.).
  21. ↑ Terni 2018: Bebe Vio celebrates trio [online], International Paralympic Committee [dostęp 2026-03-01] (ang.).
  22. ↑ Bebe Vio makes history with second Paralympic gold medal in wheelchair fencing. International Paralympic Committee, 2021-08-28. [dostęp 2024-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-03-04)]. (ang.).
  23. ↑ Marina Sogliani: La campionessa di scherma Beatrice Vio sarà Ambassador di Expo Milano 2015. 2015-04-09. (wł.).
  24. ↑ Beatrice "Bebe" Vio: "Mi hanno regalato un sogno". 2015-12-14. (wł.).
  25. ↑ Carole Horst. Netflix’s ‘Rising Phoenix’ Celebrates Top Paralympic Athletes. „Variety”, 2020-08-25. Penske Media Corporation. [dostęp 2024-07-21]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.