Biała Prudnicka

Biała Prudnicka
{{{alt zdjęcia}}}
Stacja ok. 1910
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Miejscowość

Biała

Data otwarcia

1896

Poprzednie nazwy

Zülz (1896–1930)
Zülz (Oberschles.) (1931–1945)
Biała Prądnicka (1945–1946)

Rodzaj

stacja kolejowa

Dane techniczne
Liczba peronów

2

Liczba krawędzi
peronowych

3

Kasy

N

Linie kolejowe
Położenie na mapie Białej
Mapa konturowa Białej, w centrum znajduje się punkt z opisem „Biała Prudnicka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Biała Prudnicka”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Biała Prudnicka”
Położenie na mapie powiatu prudnickiego
Mapa konturowa powiatu prudnickiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Biała Prudnicka”
Położenie na mapie gminy Biała
Mapa konturowa gminy Biała, na dole znajduje się punkt z opisem „Biała Prudnicka”
Ziemia50°23′06,22″N 17°40′22,87″E/50,385061 17,673019

Biała Prudnicka – nieczynna stacja kolejowa w miejscowości Biała, w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Biała, w Polsce.

Historia

W 1895 firma Lenz & Co, lokalne samorządy, właściciele papierni w Krapkowicach oraz majątków ziemskich zawiązali spółkę Kolej Prudnicko-Gogolińska z siedzibą w Prudniku, której celem stała się budowa drugorzędnej, normalnotorowej linii lokalnej z Prudnika do Gogolina, na stacjach końcowych stycznej z istniejącymi już w tym czasie liniami państwowymi. 19 sierpnia 1895 spółka uzyskała koncesję, po czym przystąpiono do prac budowlanych. Pierwszy odcinek – z Prudnika do Białej Prudnickiej – oddano dla ruchu towarowego 22 października 1896, a już 4 grudnia 1896 oddano do użytku całą linię z Prudnika do Gogolina, zarówno dla ruchu towarowego, jak i osobowego. Według niepotwierdzonych źródeł stacja Biała miała się docelowo stać stacją węzłową, za sprawą planów przedłużenia linii Nysa–Ścinawa Nyska do Białej i dalej do Głogówka, gdzie łączyłaby się z linią Kędzierzyn–Nysa.

Lokomotywownię, dyspozyturę i kierownictwo kolei umieszczono w Białej. Tabor spółki składał się z trzech parowozów zbudowanych w Szczecinie (później dokupiono jeszcze trzy), 15 wagonów osobowych, 4 bagażowych i około 50 wagonów towarowych różnych typów. W ruchu towarowym zapewniano obsługę zakładów przemysłowych w Krapkowicach (papiernia, „Otmęt”), Zielinie (piaskownia), Białej (cukrownia, betoniarnia) oraz bocznicy do jednostki wojskowej w Krapkowicach; ponadto sezonowo na stacjach Biała Prudnicka, Krobusz i Łącznik znajdowały się punkty ładunkowe buraków cukrowych. Ze znajdującej się w Zielinie piaskowni odprawiano wagony załadowane workami z piaskiem, który wykorzystywano w piasecznicach lokomotyw, nawet w tak odległych lokomotywowniach jak Piła, Szczecin, Warszawa Grochów czy Siedlce[1].

Od 1991 Biała Prudnicka była stacją rozrządową, obsługiwaną przez stację manewrową Prudnik[2]. W 2012 został rozebrany budynek dworca[3].

Przypisy

  1. ↑ Historia linii Gogolin-Prudnik. bluefish.foxnet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-02-24)]..
  2. ↑ Wsiąść do pociągu byle jakiego, „Tygodnik Prudnicki”, 46 (159), Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 21 listopada 1993, s. 6, ISSN 1231-904X.
  3. ↑ Biała Prudnicka, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2020-02-17].

Linki zewnętrzne

Biała Prudnicka
Linia nr 306 Gogolin – Prudnik
Krobusz
odległość: 4,894 km
odległość: 4,112 km
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.