Białokorzec
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Sielsowiet | |
| Populacja (2009) |
|
| • liczba ludności |
50[1] |
Położenie na mapie obwodu mińskiego ![]() | |
Położenie na mapie Białorusi ![]() | |
Białokorzec (biał. Белакорац; ros. Белокорец) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie wołożyńskim, w sielsowiecie Wołożyn, na skraju Puszczy Nalibockiej.
Historia
W XIX i w początkach XX w. zaścianek położony w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie oszmiańskim[2].
W dwudziestoleciu międzywojennym leżał w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie wołożyńskim[a], w gminie Wołożyn[3]. W 1921 miejscowość liczyła 139 mieszkańców, zamieszkałych w 22 budynkach, w tym 10 Polaków, 128 Białorusinów i 1 osobę innej narodowości[b]. 3 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 130 prawosławnego i 6 mojżeszowego[3].
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Uwagi
- ↑ Przynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach oszmiańskim (do 1920) i wołożyńskim (1920 - 1945).
- ↑ Innej niż polska, białoruska, niemiecka i żydowska. Wśród osób innych narodowości zamieszkujących gminę Wołożyn było 29 Rosjan, 3 Ukraińców, 1 Litwin i 1 Osetyjczyk. Skorowidz nie wyszczególnia narodowości osób z grupy inne z podziałem na miejscowości
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu mińskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 14 października 2009 roku. (ros.).
- ↑ Jackowo (1): ''okręg wiejski Jackowo'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 358.
- 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1923.

