Bixbyit

Bixbyit

okaz bixbyitu z Afryki Południowej
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	(Mn,Fe)2O3[1]
Twardość w skali Mohsa	6–6,5[1][2]
Przełam	nierówny[1][2]/nieregularny
Łupliwość	niewyraźna wg ośmiościanu[1][2]
Pokrój kryształu	sześcienny, masywny[3]
Układ krystalograficzny	regularny[1][2]
Klasa krystalograficzna	diploidalna[4]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	4,9–5,0 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	czarna[1] z brązowym odcieniem[2]
Rysa	czarna[1][2]
Połysk	metaliczny[1][2]
Współczynnik załamania	2,51–2,56[3]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	4.CB.10[4]

Bixbyit – rzadki minerał należący do tlenków.

Został odkryty w 1897 roku przez Maynarda Bixby'ego, handlarza minerałami z Salt Lake City w stanie Utah, który odkrył również inny minerał o bardzo podobnej nazwie - biksbit^[4][3].

Krystalizuje w układzie regularnym. Wykształca kryształy sześcienne, często ze ściętymi narożami^[1]. Występuje w skupieniach zbitych^[1] i drobnoziarnistych^[2]. Posiada czarną rysę oraz metaliczny połysk. Jest minerałem kruchym oraz nieprzezroczystym^[2].

Występuje w zmetamorfizowanych skałach bogatych w mangan oraz w wulkanitach, przede wszystkim w pierścieniach pogazowych^[1]. Spotykany również w kawernach ryolitów^[2][4]. Towarzyszą mu topaz, pseudobrookit, hematyt, kwarc, kalcyt, beryl, fluoryt, biksbit, spessartyn, manganit, braunit, hausmanit i hollandyt^[1][2][4].

Jest minerałem rzadkim^[3]. Najlepszej jakości i największe okazy pochodzą z Utah, Nowego Meksyku oraz Meksyku^[4]. Na terenie Stanów Zjednoczonych spotykany również w Arizonie, Teksasie, Nevadzie i Arkansas. Występuje ponadto w Hiszpanii, Niemczech, Szwecji, Rosji, Chinach, Austrii, we Francji, RPA, Indiach i Argentynie^[4][3].