Blancmange
 Neil Arthur podczas koncertu w Londynie (2011) | |
| Rok założenia | |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Gatunek | |
| Aktywność |
1979–1986, |
| Wydawnictwo |
London Records, |
| Skład | |
| Neil Arthur | |
| Byli członkowie | |
| Stephen Luscombe, Laurence Stevens | |
| Strona internetowa | |
Blancmange – brytyjski zespół muzyczny założony w Londynie w 1979 roku, grający muzykę z pogranicza synthpopu, nowej fali, new romantic i alternative dance. Od początku działalności liderem zespołu jest wokalista Neil Arthur.
Grupa zdobyła największą popularność na początku lat osiemdziesiątych, wydając w pierwszych latach działalności cztery single, z których wszystkie znalazły się w czołowej dwudziestce listy przebojów UK Singles Chart.
Nazwa grupy pochodzi od angielskiej nazwy deseru blamanż[1].
Historia
XX wiek
Zespół powstał w londyńskiej dzielnicy Harrow w 1979 roku z inicjatywy wokalisty Neila Arthura i instrumentalistów: Stephena Luscombe'a oraz Laurence'a Stevensa. Ten ostatni jednak odszedł wkrótce po powstaniu zespołu, czyniąc z grupy duet.
W tej dekadzie, prócz wysoko notowanych singli Living on the Ceiling, Waves, Blind Vision czy Don't Tell Me, Blancmange wydał także trzy albumy studyjne: Happy Families (1982), Mange Tout (1984) i Believe You Me (1985)[2].
Członkowie polubownie zawiesili działalność zespołu w 1986 roku.
XXI wiek
Zespół reaktywował się w 2006 roku, po niespełna 20 latach nieobecności na scenie. W pierwszej dekadzie XXI wieku nie wydali żadnych nowych albumów.
W 2011 roku wydał swój czwarty album studyjny, Blanc Burn. Stephen Luscombe, cierpiąc na tętniaka aorty brzusznej, zmuszony był opuścić zespół[3]. Od tego czasu Arthur zdecydował się kontynuować nagrywanie i występy jako Blancmange, korzystając z pomocy muzyków sesyjnych[4].
Z czasem jednoosobowy Blancmange opublikował następne albumy studyjne, wraz z ponownym nagraniem debiutanckiego albumu studyjnego zespołu, zatytułowanego Happy Families Too... (2013)[5].
Dyskografia
- Happy Families (1982)
- Mange Tout (1984)
- Believe You Me (1985)
- Blanc Burn (2011)
- Happy Families Too... (2013)
- Semi Detached (2015)
- Nil by Mouth (2015)
- Commuter 23 (2016)
- Unfurnished Rooms (2017)
- Wanderlust (2018)
- Nil by Mouth II (2019)
- Waiting Room (Volume 1) (2020)
- Mindset (2020)
- Expanded Mindset (2020)
- Nil by Mouth III (2021)
- Commercial Break (2021)
- Nil by Mouth IV/V (2022)
- Private View (2022)
- Nil by Mouth VI (2024)
Przypisy
- ↑ Richard Cromelin, POP MUSIC REVIEW : BLANCMANGE DEBUTS STILL IN ITS MOLD, Los Angeles Times, 12 lutego 1986 [dostęp 2026-06-23] (ang.).
- ↑ The Morning Call, 29 March 1986. „The Morning Call”, s. 59, 1986-03-29. [dostęp 2020-12-23].
- ↑ Graeme Marsh: Blancmange – Semi Detached | Album Reviews. Musicomh.com, 2015-03-19. [dostęp 2017-08-20].
- ↑ BLANCMANGE The Blanc Tapes. The Electricity Club, 2017-07-30. [dostęp 2017-08-20]. (ang.).
- ↑ Michael Sutton: Blancmange — Biography. AllMusic. [dostęp 2017-08-20].