Bogdan Zbrożek

Bogdan Zbrożek

inspektor PP
Data i miejsce urodzenia	25 marca 1887 Rudki
Data i miejsce śmierci	16 września 1943 Rudki
Przebieg służby
Formacja	Policja Państwowa
Jednostki	Komenda Policji Państwowej w Łodzi
Stanowiska	naczelnik
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa
Późniejsza praca	burmistrz Rudek
Odznaczenia

Bogdan Zbrożek^[a], ps. „Jasieńczyk”^[2][3] (ukr. Боґдан Зброжек^[4], ur. 25 marca 1887^[3][5] w Rudkach, zm. 16 września 1943, tamże^[4][5]) – inspektor Policji Państwowej, podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, komisarz rządowy miasta Łodzi w 1919 oraz burmistrz Rudek w dwudziestoleciu międzywojennym.

Syn Piotra i Marii z Piwockich^[6]. Po wybuchu I wojny światowej, sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Tam służył w Baonie Etapowym przy Komendzie Legionów Polskich. 24 lipca 1915 został mianowany chorążym. W grudniu 1916 zwolniony z Legionów. Po odzyskaniu niepodległości uzyskał stopień podporucznika^[3] rezerwy 34. Pułku Piechoty^[7], ze starszeństwem od 1 czerwca 1919^[3]. W styczniu 1919^[8], w stopniu podpułkownika^[9] został naczelnikiem Policji Państwowej w Łodzi^[10]. W ramach działalności w policji, zajmował się organizacją policji kryminalnej oraz Prezydium Policji Państwowej^[9]. Od 9 marca 1919 pełnił jednocześnie funkcję naczelnika i komisarza rządowego – starosty Łodzi^[11]. Od października 1919 przestał pełnić funkcję naczelnika policji, pozostając komisarzem rządowym^{[1][9][10][12][13]}. Był wówczas członkiem Komitetu Plebiscytowego Okręgu Łódzkiego^[14][15]. W 1920 pełnił funkcję Naczelnika Wydziału Bezpieczeństwa Policji Państwowej w Wilnie^[16], zaś w 1921 był komendantem Policji Państwowej terenów przyfrontowych i etapowych^[17].

Przed II wojną światową był burmistrzem rodzinnych Rudek^[13][18][19]. Podczas II wojny światowej był przewodniczącym miejscowej delegatury Polskiego Komitetu Opieki w Rudkach^[5][18], której był inicjatorem^[20]. Zginął w wyniku rzezi wołyńskiej^[5], zamordowany przez członków OUN-UPA^[19] – braci Chimiaków^[18].

Był trzecim mężem, pochodzącej z łódzkiej przemysłowej rodziny, Marii Emilii z domu Geyer^[21] – wnuczki Ludwika Geyera i córki Gustawa Geyera. Jej pierwszym mężem był przemysłowiec, Karol Rajmund Eisert^[22][23].

W Łodzi, podczas pełnienia funkcji starosty, mieszkał przy ul. Czerwonej 3 w tzw. Willi Ryszarda Geyera^[12].

• Medal Niepodległości – 5 sierpnia 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[24][6][25]