Bogumiła Wander

Bogumiła Wander
Ilustracja
Bogumiła Wander (2015)
Data i miejsce urodzenia

7 października 1943
Kalisz

Data i miejsce śmierci

30 lipca 2024
Konstancin-Jeziorna

Zawód

prezenterka, dziennikarka

Współmałżonek

Krzysztof Baranowski

Grób Bogumiły Wander na cmentarzu Służewieckim przy ul. Renety.

Bogumiła Wander (ur. 7 października 1943 w Kaliszu, zm. 30 lipca 2024 w Konstancinie-Jeziornie[1]) – polska spikerka i w latach 1965–2003 oraz w 2012 prezenterka Telewizji Polskiej.

Życiorys

Była córką aktorki-malarki i multiinstrumentalisty[2.1]. Miała starszego o cztery lata brata Włodzimierza[3], członka zespołu Niebiesko-Czarni[2.1].

Ukończyła studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego[2.2]. Podczas trzeciego roku studiów w 1965 rozpoczęła karierę telewizyjną, zostając spikerką w Łódzkim Ośrodku TVP, do którego trafiła w drodze konkursu[2.2]. Pięć lat później przeprowadziła się do Warszawy[2.3], gdzie wkrótce zaczęła pracę w stołecznym oddziale TVP. Od połowy lat 70. zapowiadała na żywo programy w TVP1 i TVP2, a po zróżnicowaniu obu anten w latach 80. pozostała w TVP1. Ponadto była konferansjerką na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[4], Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i festiwalu w Sopocie[2.4].

W 1979 przerwała pracę w telewizji i wyjechała z mężem do Brukseli[2.5]. W 1982 wróciła do Polski i ponownie zaczęła występować w TVP, a także ukończyła podyplomowe studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim[3][2.6]. W późniejszych latach, obok pracy jako spikerka, zajęła się również produkcją telewizyjną o tematyce artystycznej, realizowała teleturniej Panie na planie i cykliczny magazyn baletowy Życie na pointach[2.6]. W 1987 wzięła udział w realizacji filmu Barbary Sass pt. W klatce, grając w epizodzie samą siebie. W 1989 została członkinią Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a przez dziesięć lat pracowała w zarządzie warszawskim tej organizacji[2.6]. W drugiej połowie lat 90. premierę miały jej dwa filmy dokumentalne: Conrad Drzewiecki o sobie. To nie ja, to taniec (1997) i Andrzej Strumiłło. A-4 dziennik rysowany (1998)[2.6][5].

W 2003 zakończyła pracę w TVP jako prezenterka[6]. W 2012 na kanale TVP Kultura, z okazji 60-lecia TVP, zapowiadała dawne programy w studiu, w stylu wczesnych lat 70.[7]

Życie prywatne

Trzykrotnie zamężna[2.1]. W 1970 poślubiła Zbigniewa Żołędziowskiego[2.7], z którym miała syna, Marka (ur. 1973)[2.1]. W latach 70. była żoną Juliusza z zawodu handlowca. Poznał ich ze sobą jej kolega z pracy Jan Suzin[8]. Od 2005 do śmierci była żoną żeglarza Krzysztofa Baranowskiego[2.1].

W 2020 media poinformowały o jej chorobie Alzheimera[9]. Zmarła 30 lipca 2024 w wieku 80 lat i została pochowana w grobie rodzinnym na starym cmentarzu na Służewie[10].

Filmografia

  • 1987: W klatce – obsada aktorska[5]
  • 1997: Conrad Drzewiecki o sobie. To nie ja, to taniec – realizacja i scenariusz Bogumiła Wander, zdjęcia Grzegorz Szczygielski, produkcja TVP1[5]
  • 1998: Andrzej Strumiłło. A-4 dziennik rysowany – reżyseria i scenariusz Bogumiła Wander, zdjęcia Grzegorz Szczygielski, produkcja TVP1[5]

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Bogumiła Wander nie żyje. Legendarna spikerka TVP miała 80 lat. [dostęp 2024-07-30].
  2. Aleksandra Szarłat: Prezenterki: tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015. ISBN 978-83-8031-299-9.
    1. 1 2 3 4 5 S. 296.
    2. 1 2 S. 299.
    3. ↑ S. 303.
    4. ↑ S. 310–313.
    5. ↑ S. 323.
    6. 1 2 3 4 S. 324–325.
    7. ↑ S. 306.
  3. 1 2 Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 43, 25 października 2018, s. 34–35.
  4. ↑ XIII Festiwal Piosenki Radzieckiej Zielona Góra 1977: program b.n.s.
  5. 1 2 3 4 Bogumiła Wander w bazie filmpolski.pl
  6. ↑ Wszystko w życiu mi wyszło – Bogumiła Wander.
  7. ↑ .
  8. ↑ .
  9. ↑ Smutne wieści o Bogumile Wander. Gwiazda przebywa w ośrodku. „Umysłowo to już inny świat”. radiozet.pl, 17 grudnia 2020. [dostęp 2021-02-21].
  10. ↑ Plejada Newsy Grób Bogumiły Wander tonie w kwiatach. Napis przy wieńcu od męża chwyta za serce Grób Bogumiły Wander tonie w kwiatach. Napis przy wieńcu od męża chwyta za serce. 8 sierpnia 2024. [dostęp 2024-08-09].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.