Bolesław Folejewski
| Data i miejsce urodzenia |
29 grudnia 1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
16–19 kwietnia 1940 |
| Stanowisko |
buchalter |
| Pracodawca |
Bank Spółdzielczy w Augustowie |
| Odznaczenia | |
   | |
Bolesław Folejewski (ur. 29 grudnia 1893 Gliniszkach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski działacz niepodległościowy, urzędnik, oficer Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 29 grudnia 1893 w Gliniszkach, w ówczesnym powiecie augustowskim guberni suwalskiej, w wielodzietnej rodzinie obywatela ziemskiego Antoniego i Marianny z Zarzeckich[1][2]. Ukończył sześć klas szkoły średniej w Augustowie[2] i kursy nauczycielskie w Suwałkach[3].
W 1915 został powołany do armii rosyjskiej i skierowany do Szkoły Chorążych (ros. Горийская школа прапорщиков) w Gori[1]. Po ukończeniu szkoły został przeniesiony do 3 syberyjskiego pułku strzelców, w którym dowodził kompanią[1]. Wiosną 1918 jako podporucznik wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji[1]. Po rozformowaniu korpusu wrócił do Augustowa, gdzie został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej[1]. 6 lutego 1919 zastępił Ludwika Smolenia na stanowisku komendanta Obwodu POW w Augustowie[4]. 25 maja tego roku, w wyniku zdrady, został zatrzymany przez Niemców, osadzony w więzieniu w Augustowie i skazany na karę śmierci[5]. 13 czerwca 1919 uciekł z więzienia i kontynuował działalność konspiracyjną[5][1].
26 lipca 1919 na czele kompanii POW wstąpił do suwalskiego pułku strzelców (późniejszego 41 pułku piechoty)[5][1]. Wziął udział w wojnie z bolszewikami[1]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 5624. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[6]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 41 pp w Suwałkach[7]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Suwałki i nadal posiadał przydział do 41 pp[8]. Na stopień kapitana rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 182. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9].
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako buchalter w Banku Spółdzielczym w Augustowie[2].
26 września 1939 dostał się do sowieckiej niewoli[10]. 29 października 1939 przebywał w wołogodzkim obozie rozdzielczym[10]. 5 listopada 1939 przybył do obozu NKWD w Kozielsku[10]. Między 15 a 17 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 029/1 z 13 kwietnia 1940)[10]. Między 16 a 19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany[10]. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu parafialnym w Augustowie[11].
Był żonaty z Benigną z Siedleckich (1907–1986), z którą miał dwie córki: Idalię zamężną Kiełkowską (1927–2003) i Rytę (ur. 1930), lekarkę[2][12][13]. Żona z córkami została 10 lutego 1940 deportowana miejscowości Złota Górka w rejonie tajszeckim obwodu irkuckiego[12][13]. W 1943 rodzina została przeniesiona do rejonu kosichińskiego w Kraju Ałtajskim[12][13]. W czerwcu 1946 żona z córkami wróciła do Augustowa[12][13].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 13 kwietnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[14][15][16]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986[17]
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Snitko-Rzeszut 1991 ↓, s. 340.
- 1 2 3 4 5 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 141.
- ↑ Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 761.
- ↑ Skłodowski 2009 ↓, s. 118, 135.
- 1 2 3 Skłodowski 2009 ↓, s. 131.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 539.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 246.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 26, 490.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 683.
- 1 2 3 4 5 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 141.
- ↑ Folejewska Benigna. mogily.pl. [dostęp 2026-05-17].
- 1 2 3 4 Kwestionariusz Idalii Kiełkowskiej. zbioryspoleczne.pl. [dostęp 2026-05-17].
- 1 2 3 4 Kwestionariusz Ryty Uszyńskiej. zbioryspoleczne.pl. [dostęp 2026-05-17].
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 87, poz. 137 (ISAP)
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-17].
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-17].
- ↑ Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych Nr 1/86 w sprawie nadania odznaki pamiątkowej „Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939”. „Dziennik Ustaw RP”. 2, s. 30, 1986-04-10. Londyn: Minister Sprawiedliwości..
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Убиты в Катыни. Книга Памяти польских военнопленных – узников Козельского лагеря НКВД, расстрелянных по решению политбюро ЦК ВКП(б) от 5 марта 1940 года. Лариса Еремина (red.). Москва: Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья», 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Krzysztof Skłodowski. Działalność Polskiej Organizacji Wojskowej, Dowództwa Obrony Kresów Ziemi Suwalskiej oraz powstanie sejneńskie. „Zeszyt Naukowy Muzeum Wojska”. 22, 2009. Białystok: Muzeum Wojska w Białymstoku.
- Janina Snitko-Rzeszut. Pro memoria. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 1 (35), 1991. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny.