Bremia
 Biały nalot Bremia lactucae na liściu sałaty | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj |
Bremia |
| Nazwa systematyczna | |
| Bremia Regel Bot. Ztg. 1: 665 (1843) | |
| Typ nomenklatoryczny | |
|
Bremia lactucae Regel | |
Bremia Regel – rodzaj organizmów zaliczanych do lęgniowców[1]. Grzyby mikroskopijne, pasożyty roślin[2].
Morfologia
Pasożyty, których plecha rozwija się pomiędzy komórkami porażonych roślin. Wytwarzają duże, kuliste lub maczugowate ssawki, które wrastają do wnętrza komórek żywiciela oraz bezbarwne, proste, konidiofory, które rozgałęziają się dichotomicznie, zazwyczaj pod prostym kątem mniej więcej w połowie swojej długości. Na szczycie końcowych odgałęzień wyrasta 5 krótkich i prostych wyrostków, a na nich bezbarwne zoosporangia. Mają szczytową brodawkę i zachowują się jak pływki. Kiełkują w strzępkę grzybni. Lęgnie o cienkiej i bezbarwnej ścianie. W porażonych częściach roślin tworzą się kuliste oospory o cienkim, żółtobrunatnym episporium[2].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Peronosporaceae, Peronosporales, Peronosporidae, Peronosporea, Incertae sedis, Oomycota, Chromista[1].
Rodzaj Bremia utworzył Eduard August von Regel w 1843 r. Gatunkiem typowym jest Bremia lactucae Regel[1]. Synonimy: Actinobotrys H. Hoffm., Tetradium Schltdl[3].
- Bremia lactucae Regel 1843
Nazwy naukowe na podstawie Index Fungorum[4]. Wykaz gatunków występujących w Polsce według Mułenki i in. (wymienione jako Peronospora)[5].
Wywołuje chorobę o nazwie mączniak rzekomy sałaty[2].
Przypisy
- 1 2 3 Index Fungorum [online] [dostęp 2018-03-02] (ang.).
- 1 2 3 Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, s. 414, ISBN 978-83-09-01048-7.
- ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2018-03-02] (ang.).
- ↑ Discover Life Maps [online] [dostęp 2018-01-18].
- ↑ Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, s. 15, ISBN 978-83-89648-75-4.