Brett Halsey

Urodził się w Santa Ana w Kalifornii jako Charles Oliver Hand. Jest krewnym admirała floty Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, Williama „Bulla” Halseya, dowódcy sił alianckich na Pacyfiku podczas II wojny światowej^[3]. Od młodości interesował się przemysłem rozrywkowym; pracował jako goniec w studiach telewizyjnych CBS, gdzie poznał komika Jacka Benny’ego. Dzięki jego wstawiennictwu trafił do szkoły aktorskiej przy wytwórni Universal Pictures (Universal-International). Po podpisaniu kontraktu studio zdecydowało o zmianie jego nazwiska na Brett Halsey, chcąc wykorzystać marketingowo jego pokrewieństwo ze słynnym admirałem (nazwisko rodowe Hand uznano za mało medialne)^[3].

Karierę na ekranie rozpoczął w pierwszej połowie lat 50. Jego debiutem (często niewymienianym w czołówce) były role w takich produkcjach jak Przybysz z przestrzeni kosmicznej (1953) czy Wszystko, czego pragnę (1953). W 1954 roku zagrał w filmie historycznym Czarna tarcza Falworth u boku Tony’ego Curtisa. W 1955 roku wystąpił z Audiem Murphym w dramacie wojennym Do piekła i z powrotem (To Hell and Back)^[4].

Przełomem okazała się główna rola w horrorze science-fiction Powrót muchy (1959), gdzie wcielił się w postać Philippe’a Delambre’a. Podczas 18. ceremonii wręczenia Złotych Globów w 1961 roku otrzymał nagrodę w kategorii „Nowa Gwiazda Roku – Aktor” (za rolę w filmie Desire in the Dust oraz całokształt debiutu kinowego)^[1]. W tym samym roku zagrał główną rolę w serialu przygodowym ABC Follow the Sun.

Na początku lat 60. Halsey przeniósł się do Włoch, gdzie stał się gwiazdą kina gatunkowego, często występując pod pseudonimem Montgomery Ford^[3]. Do jego najważniejszych ról z tego okresu należą występy w spaghetti westernach (m.in. Dziś zabijamy, jutro umieramy!, 1968; Roy Colt & Winchester Jack, 1970), filmach przygodowych oraz w popularnych ówcześnie produkcjach nurtu eurospy (europejskie filmy szpiegowskie), np. Szpieg w Lizbonie (1965).

W latach 70. wrócił do Stanów Zjednoczonych, koncentrując się na pracy telewizyjnej. Wystąpił m.in. gościnnie w serialu Columbo (odcinek Death Lends a Hand, 1971)^[5] oraz grał w operach mydlanych General Hospital i Love Is a Many Splendored Thing. W latach 1980–1981 był pierwszym odtwórcą roli Johna Abbotta w serialu Żar młodości (The Young and the Restless)^[3].

W 1990 roku wystąpił w filmie Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny III jako Douglas Michelson. W późniejszych latach grał m.in. w horrorze The Black Cat (1989/1991) i filmie akcji Beyond Justice (1992). Pojawiał się także gościnnie w serialach, m.in. w nowej odsłonie Columbo (1992), Nieustraszony czy Dowody zbrodni (2008). W 2025 roku powrócił jako scenarzysta filmu krótkometrażowego Twilight Time^[6].

• Follow the Sun (1961–1962) jako Paul Templin
• General Hospital (ok. 1970) jako dr Adam Streeter
• Columbo (1971) jako Ken Archer (odcinek Death Lends a Hand)^[5]
• Love Is a Many Splendored Thing (1972–1973) jako Spencer Garrison
• Aniołki Charliego (1976) jako Steve
• Hart to Hart (1980) jako Adam (odcinek A Thousand Island Nightmare)
• Żar młodości (1980–1981) jako John Abbott
• Nieustraszony (1983) jako Clark Sellers
• X-Men (1992) jako Bolivar Trask (głos)
• Columbo (1992) jako Ken (odcinek A Bird in the Hand...)
• Forever Knight (1992) (odcinek 1x06)
• Kung Fu: Legenda ciągnie dalej (1994–1995) jako Kincaid / Tom Jackson (2 odcinki)^[7]
• Dowody zbrodni (2008) jako Rowland Hughes (odcinek Wings)