Bronisław Dembowski

Urodził się 2 października 1927 w Komorowie^[1.1]. W czasie II wojny światowej pobierał nauki w ramach tajnych kompletów, najpierw w filii radomskiego gimnazjum im. Jana Kochanowskiego w Białobrzegach, następnie w Warszawie, gdzie w 1944 uzyskał małą maturę. W 1943 złożył przysięgę wojskową w 72 Pułku Piechoty Armii Krajowej Ziemi Radomskiej^[1.2]. Brał udział w powstaniu warszawskim^[2]. W latach 1945–1946 uczył się^[1.2] w liceum ogólnokształcącym w Mościcach koło Tarnowa^[1.2][3], gdzie zdał maturę^[1.2].

W latach 1946–1950 studiował filozofię na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując magisterium. Od 1949 do 1950 był wychowawcą w domu chłopców w Zakładzie dla Niewidomych w Laskach^[1.2]. W latach 1950–1953^[4.1], po przyjęciu od razu na trzeci rok, odbył studia w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie^[1.2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 23 sierpnia 1953^[1.1] w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie kardynał Stefan Wyszyński^[1.2]. Inkardynowany został do archidiecezji warszawskiej^[5].

Studia kontynuował w latach 1955–1961 na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Tamże w 1957 otrzymał magisterium z filozofii chrześcijańskiej, a w 1961 na podstawie dysertacji Próba ustalenia treści bytowej pojęcia przyczyny celowej w filozofii bytu doktorat z filozofii teoretycznej. W 1969 po przedłożeniu na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie rozprawy Spór o metafizykę. Główne poglądy na metafizykę w Polsce na przełomie XIX i XX wieku uzyskał habilitację. W latach 1969–1970 i 1975–1976 pogłębiał specjalizację na urlopach naukowych w Stanach Zjednoczonych^[1.2]. W 1981 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1990 tytuł profesora zwyczajnego nauk filozoficznych^[4.1].

W latach 1953–1955 pracował jako wikariusz w Parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Piastowie. W latach 1956–1992 był rektorem Kościoła św. Marcina w Warszawie i kapelanem tamtejszego klasztoru Sióstr Franciszkanek Służebniczek Krzyża^[1.2]. Od 1957 do 1992 pełnił funkcję asystenta kościelnego Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie^[6], a od 1958 do 1975 duszpasterza niewidomych w archidiecezji warszawskiej^[4.2]. W 1982 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości^[1.2].

W Episkopacie Polski został członkiem Komisji ds. Nauki (od 1975), sekretarzem Komisji ds. Dialogu z Niewierzącymi (od 1980) i członkiem Komisji ds. Apostolstwa Świeckich (od 1984). W 1984 objął funkcję krajowego duszpasterza Ruchu Odnowy w Duchu Świętym, a w 1991 wszedł w skład Międzynarodowej Rady Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. Działał ekumenicznie^[1.2]. W sierpniu 1980 dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami^[7]. W latach 1981–1992 był wiceprzewodniczącym Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności^[1.2], a w latach 1981–1984 zasiadał w Prymasowskiej Radzie Społecznej^[8]. W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu^[1.2].

W latach 1962–1982 wykładał w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie^[4.2]. W Katedrze Historii Filozofii obejmował kolejno stanowiska: asystenta (1962), adiunkta (1963) i docenta (1970)^[1.2]. Od 1970 do 1992 historię filozofii wykładał również w warszawskim seminarium duchownym^[1.2]. W latach 1982–1992 sprawował urząd dziekana^[4.2] Akademickiego Studium Teologii Katolickiej w Warszawie (od 1988 Papieskiego Wydziału Teologicznego)^[9].

Od 1965 był sekretarzem redakcji, zaś w latach 1971–1982 zastępcą redaktora półrocznika „Studia Philosophiae Christianae”^[1.2].

25 marca 1992 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej^[6]. 20 kwietnia 1992^[1.1] otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do Katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku^[1.2]. Udzielił mu ich Henryk Muszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński, z towarzyszeniem kardynała Józefa Glempa, arcybiskupa metropolity warszawskiego, i Bohdana Bejzego, biskupa pomocniczego łódzkiego^[1.2]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Caritas et Veritas (Miłość i Prawda)^[10]. W 1993 erygował trzy wikariaty duszpasterskie (włocławski, koniński i sieradzki), w 1994 zreorganizował struktury dekanalne, a ponadto utworzył 16 parafii^[9][6]. W 1994 zakończył trwający od 1986 II Synod Diecezji Włocławskiej^[1.2]. W 1993 reaktywował kapitułę sieradzką^[9]. Zatwierdził statut kurialnego wydziału duszpasterskiego, a także ustanowił diecezjalną radę duszpasterską oraz radę ruchów i stowarzyszeń katolickich^[9][6]. W 1996 zamknął proces informacyjny 108 męczenników II wojny światowej^[9]. Ustanowił sanktuarium Urodzin i Chrztu św. Faustyny i erygował Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące im. ks. Jana Długosza we Włocławku^[6]. W 1999 podejmował w Licheniu papieża Jana Pawła II^[11]. 25 marca 2003 Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa diecezjalnego diecezji włocławskiej^[12][13].

W strukturach Episkopatu Polski został współprzewodniczącym Komisji Mieszanej ds. Dialogu Teologicznego między Kościołem Rzymskokatolickim i Kościołem Starokatolickim Mariawitów^[9] oraz przewodniczącym Komitetu ds. Dialogu z Niewierzącymi (w ramach Rady ds. Dialogu Religijnego)^[4.1]. Pozostał na stanowisku krajowego duszpasterza Ruchu Odnowy w Duchu Świętym, a następnie objął funkcję delegata ds. Odnowy w Duchu Świętym. Został asystentem kościelnym Rady Ruchów Katolickich w Polsce, wszedł w skład Rady Naukowej, Rady ds. Ekumenizmu i Rady ds. Apostolstwa Świeckich^[9]. Ponadto w latach 1991–2001 należał do Międzynarodowej Rady Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej^[14].

W 2000 konsekrował biskupa pomocniczego włocławskiego Stanisława Gębickiego. Był współkonsekratorem podczas sakr biskupa pomocniczego kaliskiego Teofila Wilskiego (1995), biskupa pomocniczego warszawskiego Tadeusza Pikusa (1999) i biskupa diecezjalnego włocławskiego Wiesława Meringa (2003)^[5].

Zmarł 16 listopada 2019 w szpitalu we Włocławku, dokąd został przewieziony po wystąpieniu rozległego udaru^[14]. Po jego śmierci, w dniach 22–23 listopada 2019, wprowadzono we Włocławku żałobę^[15]. 23 listopada 2019 został pochowany w krypcie biskupów włocławskich katedry włocławskiej^[16].