Bronisław Kostkiewicz
| Data i miejsce urodzenia |
1902 |
|---|---|
| Data śmierci |
? |
| Prezes Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża | |
| Okres |
od 30 marca 1946 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
      | |
Bronisław Kostkiewicz (ur. 1902[1] w Drohobyczu[2], zm. ?) – polski lekarz psychiatra, pułkownik doktor.
Życiorys
Ukończył Gimnazjum w Przemyślu. Studiował polonistykę i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, po czym przeniósł się na wydział lekarski, otrzymując dyplom lekarza w październiku 1931. W latach 1932–1933 pracował w katedrze patologii ogólnej i doświadczalnej UJK, pisząc w tym czasie pracę naukową, na podstawie której po jej obronieniu i złożeniu specjalnych egzaminów z patologii ogólnej i doświadczalnej, oraz z historii medycyny został promowany w roku 1934 na doktora medycyny[2]. Równocześnie w 1932 rozpoczął pracę i specjalizację z dziedziny psychiatrii w Państwowym Zakładzie dla Umysłowo Chorych w Kulparkowie k. Lwowa, w charakterze asystenta, ordynata, itd.[3] W 1936 został mianowany biegłym Sądowym Apelacji Lwowskiej z dziedziny psychiatrii i funkcje te spełniał do wybuchu II wojny światowej[2].
W 1941 wyjechał do Moskwy dla zaznajomienia się z postępami nauki radzieckiej. Następnie pracował na stanowisku kierownika oddziału Szpitala Psychiatrycznego w Uljanowsku. Owocem tego prawie 3-letniego okresu jest opracowany referat „O osiągnięciach Radzieckiej Psychiatrii 1917–1946”, wygłoszony na Zjeździe Psychiatrów w Łodzi w 1947[2].
W 1943 na apel Związku Patriotów Polskich na czele grupy 150 Polaków z różnych stron Związku Radzieckiego przybył do obozu w Sielcach, gdzie zaciągnął się do 1. Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Z dywizją i I Armią Wojska Polskiego przebył szlak spod Lenino do Berlina. W wojsku zajmował kolejno stanowiska dowódcy lazaretu 1-go Baonu San. I. D.P., Starszego Inspektora Polowych Szpitali Psychiatry I Armii i po zakończeniu działań wojennych Szefa Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego Głównego Szpitala Klinicznego WP. Osiągnął stopień pułkownika. Po przejściu do rezerwy objął asystenturę, następnie adiunkturę przy katedrze psychiatrii na Uniwersytecie Łódzkim, pełniąc równocześnie funkcję 1-go wiceprezesa[2], następnie od 30 marca 1946 do 3 lutego 1951[4][5] był prezesem Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Brał udział w międzynarodowych konferencjach Czerwonych Krzyży w Oksfordzie, Genewie i Paryżu[2]. Zasiadał w komitecie redakcyjnym oraz był zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Rocznik Psychiatryczny”[6].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (13 listopada 1946)[7]
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1946)[8][9]
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
- Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (dwukrotnie: za Lenino i Pragę)
- Medal Za Warszawę 1939–1945
- Odznaka Grunwaldzka (1946)[8][9]
- Krzyż Zasługi Holenderskiego Czerwonego Krzyża „Pro merito”
- Medal Duńskiego Czerwonego Krzyża
- Złoty Medal Zasługi Szwedzkiego Królewskiego Czerwonego Krzyża
Źródło:[2].
Przypisy
- ↑ Katalog Biblioteki Narodowej
- 1 2 3 4 5 6 7 W służbie P.C.K. (W 2-gą rocznicę Prezesury Pułk. Dra B. Kostkiewicza. „Jestem”. Rok XXI, Nr 4, s. 1–2, kwiecień 1948. Warszawa: Zarząd Główny PCK. [dostęp 2025-08-22].
- ↑ Ilustrowany informator miasta Lwowa ze spisem miejscowości województwa lwowskiego na rok 1939. Kraków: 1939, s. 36.
- ↑ Prezesi władz naczelnych Polskiego Towarzystwa Czerwonego Krzyża i Polskiego Czerwonego Krzyża [online], Polski Czerwony Krzyż [dostęp 2025-08-25].
- ↑ Zmiana na stanowisku prezesa Głównego Zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża. „Głos Wielkopolski”. Rok II, Nr 97 (401), s. 2, 9 kwietnia 1946. Poznań: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”. [dostęp 2025-08-22].
- ↑ Komitet Redakcyjny. „Rocznik Psychiatryczny”. Rok XXVII, Tom 37 Nr 2/3, s. I.I, 1949. Warszawa: Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. [dostęp 2025-08-25].
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 26, poz. 180 (ISAP) „za wybitne zasługi na polu organizacji i osiągnięć Polskiego Czerwonego Krzyża”.
- 1 2 Prezes PCK udekorowany Krzyżem Grunwaldu. „Życie Warszawy”. Rok III, Nr 185 (614), s. 5, 7 lipca 1946. Warszawa: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”. [dostęp 2025-08-22].
- 1 2 Prezes PCK udekorowany Krzyżem Grunwaldu. „Głos Ludu”. Rok III, Nr 187 (575), s. 9, 9 lipca 1946. Warszawa: Komitet Centralny PPR. [dostęp 2025-08-25].