Bruno Miecugow
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1927 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
17 lipca 2009 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie |
dziennikarz |
| Dzieci | |
Bruno Miecugow (ur. 29 lipca 1927 w Iwoniczu-Zdroju[1], zm. 17 lipca 2009 w Krakowie) – polski dziennikarz, publicysta i pisarz, przez wiele lat związany z „Dziennikiem Polskim”.
Życiorys
Jego ojciec miał pochodzenie ormiańsko-gruzińskie, był kierownikiem działu mieszkaniowego w zarządzie Uzdrowiska Iwonicz, później plenipotentem hrabiów Załuskich, matka prowadziła pensjonat[2]. W 1942 roku uczył się na tajnych kompletach w tzw. Białym Klasztorze u sióstr zakonnych.
Maturę zdawał eksternistycznie w 1946 roku w I Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Krośnie[3]. Dostał się na Politechnikę Wrocławską. W roku 1948 przez semestr studiował na Politechnice Warszawskiej, następnie wyjechał do Krakowa, gdzie od 1950 roku kontynuował studia na Akademii Górniczo-Hutniczej. W październiku 1951 przerwał studia i rozpoczął pracę w dziale terenowym „Echa Krakowa”. Rok później przeniósł się do Nowej Huty, gdzie pracował dla gazety „Budujemy Socjalizm”. Po roku pracy został zwolniony i jako wolny strzelec współpracował z kilkoma periodykami[4]. Bruno Miecugow przez 30 lat pisał dla Kabaretu Jama Michalika oraz teksty piosenek dla Tropicale Thaiti Granda Banda. Przez kilkadziesiąt lat publikował w piątkowym numerze „Dziennika Polskiego” słynny felieton-list[5]. Od 1994 roku publikował w „Dziś i Jutro”, tygodniku wznowionym w Krakowie przez Henryka Cyganika.
Był współautorem scenariusza do filmu Złe dobrego początki... (1983) oraz autorem książek: Morderstwo w Arce Noego (1962), Boyowym szlakiem (czyli a to ci kabaret) (wspólnie z Haliną Kwiatkowską), Grzeszne życie Brunona Miecugowa (2008). Ostatnia z tych książek kończy się pożegnalnym listem adresowanym Wiekuiście Szanowni Czytelnicy[5].
W 1953 podpisał tzw. apel krakowski z poparciem stalinowskich władz PRL po aresztowaniu pod sfabrykowanymi zarzutami duchownych katolickich i skazaniu na karę śmierci: Edwarda Chachlicę, Michała Kowalika i księdza Józefa Lelitę.
Zmarł na raka płuc. Pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera 1 WOJ-płn-5)[6].
Dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy w latach 1952–1970. Miał syna Grzegorza[7] i córkę[8].
Nagrody i wyróżnienia
- Wyróżnienie na I Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za teksty piosenek wojskowych (1963)
- Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” (1965)[9]
- Nagroda Miasta Krakowa (1983)
- Złota Gruszka – nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy RP o/Kraków (2000)
- Złoty Laur za Mistrzostwo w Sztuce (2004)
Przypisy
- ↑ Boyowym szlakiem – Halina Kwiatkowska i Brunon Miecugow. cojestgrane.pl, 2005.
- ↑ Grzegorz Miecugow – Nie pójdę do raju. gala.pl, 2010-02-19. [dostęp 2017-08-27]. [zarchiwizowane (2017-08-29)].
- ↑ Kopernikański Słownik Biograficzny [dostęp 2026-05-28].
- ↑ relacje biograficzne Bruno Miecugow
- 1 2 Andrzej Kozioł: Żegnaj, Bruno. dziennikpolski24.pl, 18 lipca 2009.
- ↑ Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], zck-krakow.pl [dostęp 2025-07-11].
- ↑ Zmarł ojciec Grzegorza Miecugowa. tvn24.pl, 2009-07-18. [dostęp 2011-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-13)].
- ↑ Relacje biograficzne | Bruno Miecugow [online], relacjebiograficzne.pl [dostęp 2025-07-11].
- ↑ Uchwała Nr 70 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie nadania odznaki „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” [dostęp 2025-07-11].
Bibliografia
- Zmarł ojciec Grzegorza Miecugowa. tvn24.pl, 18 lipca 2009. [dostęp 2009-07-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 kwietnia 2010)].