Politechnika Warszawska

Politechnika Warszawska
Polytechnica Varsoviensis
Warsaw University of Technology
Ilustracja
Gmach Główny Politechniki Warszawskiej
Data założenia

15 listopada 1915

Typ

uczelnia techniczna

Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Adres

pl. Politechniki 1
00-661 Warszawa

Liczba pracowników
• naukowych

5 038[1](31.12.2024)
2 553[2](31.12.2024)

Liczba studentów

20 953[3] (31.12.2025)

Rektor

prof. dr hab. inż. Krzysztof Zaremba

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Politechnika Warszawska”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Politechnika Warszawska”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Politechnika Warszawska”
Ziemia52°13′13″N 21°00′38″E/52,220278 21,010556
Strona internetowa
Gmach Główny Politechniki Warszawskiej ok. 1918 roku
Mecz piłki nożnej Politechnika Warszawska−Wyższa Szkoła Handlowa na Dynasach (1925)
Doświadczalne Warsztaty Lotnicze PW na Okęciu (1933)
Prezydent Ignacy Mościcki (w kapeluszu w pierwszym rzędzie) podczas wizyty na uczelni w 1937 roku
Powstańcy z batalionu „Golski” broniący terenu Politechniki w sierpniu 1944 roku
Studenci w czasie zajęć w hali maszyn w Gmachu Starym Technologicznym przy ul. Narbutta 86 w latach 50. XX wieku
Hala maszyn Wydziału Mechanicznego Technologicznego w Gmachu Starym Technologicznym (2026)
Graduacja Executive MBA w Szkole Biznesu Politechniki Warszawskiej (2019)

Politechnika Warszawska (PW) – państwowa uczelnia o profilu technicznym w Warszawie.

Historia

Szkoła Przygotowawcza do Instytutu Politechnicznego

Uczelnia nawiązuje do tradycji utworzonej w 1826 roku trzyletniej Szkoły Przygotowawczej do projektowanego Instytutu Politechnicznego[4]. Szkoła powstała dzięki wieloletnim staraniom Stanisława Staszica, który już w 1815 roku wraz ze Stanisławem Kostką Potockim przedstawił na forum Dyrekcji Edukacyjnej plan rozwijania szkolnictwa zawodowego i wyższego[5.1]. On też został prezesem Rady Politechnicznej powołanej w 1825 roku przez Komisję Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego[6.1]. Szkoła miała swoją siedzibę na terenie Uniwersytetu Warszawskiego (UW) i tam, 4 stycznia 1826 roku, w Pałacu Kazimierzowskim nastąpiła jej uroczysta inauguracja[5.2]. Na początku prowadziła dwa kursy: wprowadzający i wyższy[7]. W 1829 roku przyłączono do niej Szkołę Inżynierii Cywilnej Dróg i Mostów (wcześniej związaną z UW kadrowo i lokalowo)[8.1], co spowodowało, że osiągnęła ona status Instytutu Politechnicznego. Składała się z czterech wydziałów: Mechanicznego, Rękodzielno-Chemicznego, Inżynierii Cywilnej i Handlowego[7].

Upadek powstania listopadowego[4][8.2] i represje popowstaniowe spowodowały, że 19 listopada 1931 roku decyzją rządu w Petersburgu Szkoła Przygotowawcza została zamknięta[5.3]. W latach 1826−1831 w szkole studiowało 217 studentów[5.3] (według innego źródła w tym okresie przyjęto 376 osób, a 213 zakończyło naukę dyplomem)[6.2].

Warszawski Instytut Politechniczny im. Cesarza Mikołaja II

W 1897 roku podczas pobytu w Warszawie cara Mikołaja II uzyskano jego zgodę na utworzenie wyższej uczelni technicznej[9][6.3]. Powołano Komitet Budowy Szkoły Politechnicznej[6.4], społeczeństwo polskie zebrało milion rubli[6.5], a Zarząd Miasta ofiarował na budowę jej siedziby plac po Wystawie Higienicznej z 1896 roku o powierzchni ok. 7 hektarów, znajdujący się u zbiegu ulic Polnej i Nowowiejskiej[10]. W latach 1899−1902 w rejonie współczesnego Placu Politechniki oraz ulic Noakowskiego i Nowowiejskiej powstał zespół budynków nowej uczelni (m.in. Gmach Główny)[6.6][11]. We wrześniu 1898 roku otwarto Warszawski Instytut Politechniczny im. Cesarza Mikołaja II z rosyjskim językiem wykładowym, którego dyrektorem mianowano Aleksandra Lagorio[9.1]. Nauka odbywała się na trzech wydziałach: Mechanicznym, Chemicznym i Inżynieryjno-Budowlanym[6.4]. W 1903 roku został otwarty Wydział Górniczy[6.7]. W 1905 roku z powodu protestów studentów domagających się obalenia caratu i wprowadzenia języka polskiego jako języka wykładowego, działalność Instytutu została zawieszona na czas nieokreślony[6.8]. Ponowne otwarcie nastąpiło uczelni nastąpiło jesienią 1908 roku przy zachowaniu języka rosyjskiego jako wykładowego[6.9][5.4]. Jednocześnie na miejsce zdymisjonowanego dyrektora Instytutu Aleksandra Lagioro mianowany został Włodzimierz Amalicki, który otrzymał tytuł rektora[5.4].

Podczas I wojny światowej, w czasie bieżeństwa, uczelnia na polecenie rektora Włodzimierza Amalickiego w czerwcu 1915 roku wraz z wyposażeniem i kadrą naukową została ewakuowana w głąb Imperium Rosyjskiego[9.2][11].

Politechnika Warszawska

Politechnika Warszawska została utworzona w 1915 roku z inicjatywy działaczy Towarzystwa Kursów Naukowych, za zgodą niemieckich władz okupacyjnych[4]. Przejęła budynki oraz niewywiezione z Warszawy wyposażenie dydaktyczne i badawcze Warszawskiego Instytutu Politechnicznego[12]. Inauguracja roku akademickiego miała miejsce 15 listopada[13] (od 2005 roku dzień ten jest obchodzony przez uczelnię jako Dzień Politechniki Warszawskiej)[14]. Na pierwszy rok studiów zapisało się 613 osób, w tym 14 kobiet[15]. W 1916 roku uczelnia pozyskała dla Wydziału Architektury budynek pogimnazjalny przy ul. Koszykowej 55[16], a w latach 20. i 30. zbudowała cztery nowe budynki, z czego trzy na uzyskanym od miasta terenie od strony al. Niepodległości[17].

W okresie międzywojennym PW była najważniejszym ośrodkiem nauk technicznych w Polsce[4]. W latach 1920−1939 ukończyło ją ok. 6 tys. osób[11]. Wśród studentów dominowali mężczyźni; pod koniec lat 30. odsetek kobiet wynosił ok 8%[18].

W czasie obrony miasta we wrześniu 1939 roku rejon Politechniki wchodził w skład odcinka „Warszawa-Południe”; był tutaj rozlokowany 2 pluton 1 baterii Obrony Warszawy[19]. Budynki uczelni ucierpiały w wyniku niemieckich bombardowań[20]. Częściowemu zniszczeniu uległy gmachy Chemii i Mechaniki; spalił się także dach Kreślarni[21]. Wykorzystywany przez uczelnię do celów dydaktycznych nadajnik Zakładu Radiotechniki o mocy 1,5 kW (pierwszy nadajnik Radja Poznańskiego) stanowił rezerwę dla radiostacji Polskiego Radia w forcie Mokotów nadającej program Warszawa II[22] i był ostatnią czynną stacją nadawczą w oblężonej stolicy[21].

W okresie okupacji niemieckiej PW prowadziła tajne nauczanie, w tym pod pozorem kursów oraz szkół zawodowych[4]. W kwietniu 1942 roku za zgodą władz niemieckich została utworzona dwuletnia Państwowa Wyższa Szkoła Techniczna (PWST)[23]. Na udział pracowników PW w tworzeniu PWST i prowadzeniu w niej zajęć zgodziły się także władze Polskiego Państwa Podziemnego[24]. Szkoła ta, składająca się początkowo z czterech, a później pięciu wydziałów (Budownictwa, Budowy Maszyn, Elektrycznego, Chemii Technicznej i Mierniczego)[25], miała kształcić pracowników dla przemysłu zbrojeniowego[26]. W rzeczywistości realizowano w niej przedwojenny program pierwszych dwóch lat studiów na PW[26][27]. W latach 1942–1944 w PWST studiowało ok. 1500 osób[26]. Wielu młodych ludzi przyjętych do szkoły zrezygnowało jednak z nauki z powodu m.in. trudnych warunków materialnych, zaangażowania w działalność konspiracyjną i niemieckich represji[28]. Od zimy 1940 roku prowadzono także tajne nauczanie na Wydziale Architektury (jedynym spośród przedwojennych wydziałów PW, który w 1942 roku nie został włączony do PWST)[27], które objęło łącznie ok. 200 słuchaczy[26].

W czasie okupacji majątek uczelni, w tym wyposażenie laboratoriów, był rabowany przez niemieckie władze cywilne i wojskowe, m.in. na rzecz szkół wyższych w Niemczech[29].

Pierwszego dnia powstania warszawskiego, 1 sierpnia 1944 roku, teren uczelni zajęli powstańcy z batalionu „Golski”[25]. 3[30], 5[31] i 15 sierpnia Niemcy przeprowadzili nieudane ataki na polskie pozycje[32]. Szturm generalny na Politechnikę nastąpił z kilku stron 19 sierpnia[33]. Po zaciętych walkach Polacy zostali zmuszeni do wycofania się tunelem na drugą stronę ulicy Noakowskiego, która stanowiła linię frontu do kapitulacji powstania[25][33]. Powstańcy utrzymali również Gmach Wydziału Architektury, w którym do końca powstania mieściło się dowództwo batalionu „Golski” i szpital powstańczy[25].

Politechnika została reaktywowana w 1945 roku[4]. W pierwszych miesiącach tego roku zajęcia były prowadzone w Lublinie, a jesienią uczelnia wznowiła działalność w Warszawie[34]. W 1945 roku stopień zniszczenia jej budynków, instalacji i urządzeń laboratoryjnych szacowano na ponad 70%[34].

W 1951 do Politechniki została włączona Szkoła Inżynierska im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda[35][36]. W 1967 roku uczelnia utworzyła Filię w Płocku, co było związane z dynamicznym rozwojem w tej części Mazowsza m.in. przemysłu petrochemicznego, produkcji maszyn rolniczych oraz budownictwa[37].

Władze

Kadencja 2024–2028[38]

Rektorzy

Struktura organizacyjna

Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi uczelni jest 19 wydziałów i 1 kolegium.

Wydziały[47]

Kolegia[47]

Jednostki pozawydziałowe

Kampusy

Warszawa

Kampus Centralny uczelni, najstarszy, jest położony w południowej części dzielnicy Śródmieście, między Aleją Niepodległości, Aleją Armii Ludowej oraz ulicami: Polną, Noakowskiego i Koszykową. W Gmachu Głównym przy Placu Politechniki mieszczą się wydziały Administracji i Nauk Społecznych, Elektryczny oraz Geodezji i Kartografii. Obok znajdują się budynki wydziałów Chemicznego, Elektroniki i Technik Informacyjnych, Fizyki, Inżynierii Lądowej, Inżynierii Środowiska, Matematyki i Nauk Informacyjnych, Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa oraz Transportu. W pobliżu mają siedziby również wydziały Architektury oraz Inżynierii Chemicznej i Procesowej.

W Kampusie Południowym, znajdującym się w dzielnicy Mokotów, są zlokalizowane wydziały: Zarządzania, Mechaniczny Technologiczny, Samochodów i Maszyn Roboczych, Mechatroniki oraz Inżynierii Materiałowej.

Płock

Politechnika posiada również kampus w Płocku, który tworzą Wydział Budownictwa, Mechaniki i Petrochemii i Kolegium Nauk Ekonomicznych i Społecznych.

Domy studenckie

Uczelnia ma 10 domów studenckich (9 w Warszawie i 1 w Płocku):

Ocena jakości kształcenia

Akredytacje

W 2024 roku spośród 109 kierunków studiów prowadzonych przez Politechnikę Warszawską 74 posiadały pozytywną akredytację Polskiej Komisji Akredytacyjnej (przyznawaną na okres sześciu lat), 31 z nich zostały wyróżnione za stosowanie dobrych praktyk, a dziesięć otrzymało Certyfikat Doskonałości Kształcenia[59.1]. Dziesięć kierunków otrzymało również akredytację Komisji Akredytacyjnej Uczelni Technicznych[59.1].

Niektóre kierunki kształcenia prowadzone na PW posiadają również akredytacje i certyfikaty międzynarodowe przyznane przez (stan na 2024 rok)[59.2]:

  • SAS Institute − certyfikat SAS Academic Specialization dla studiów I i II stopnia na kierunkach: Informatyka i Systemy Informacyjne, Informatyka Techniczna i Telekomunikacja, Inżynieria i Analiza Danych, Matematyka, Matematyka i Analiza Danych.
  • Partnership of a European Group of Aeronautics and Space Universities (PEGASUS) − dla studiów II stopnia na kierunkach: Aerospace and Engineering, Lotnictwo i Kosmonautyka.
  • EUR-ACE label − dla studiów I i II stopnia na kierunkach: Automatyka i Robotyka, Biotechnologia, Budownictwo, Energetyka, Geodezja i Kartografia, Inżynieria Chemiczna i Procesowa, Inżynieria i Analiza Danych, Inżynieria Materiałowa, Lotnictwo i Kosmonautyka, Mechanika i Projektowanie Maszyn, Technologia Chemiczna oraz Transport.
  • International Project Management Association Polska − dla studiów podyplomowych Zarządzanie w Budownictwie.
  • Association of Chartered Certified Accountants − dla studiów podyplomowych prowadzonych przez Szkołę Biznesu PW.

Ponadto Studium Języków Obcych PW zdobyło akredytację Eaquals przyznawaną jednostkom zajmującym się nauczaniem języków obcych[59.2][60].

Rankingi

Politechnika Warszawska jest notowana w krajowych i międzynarodowych rankingach akademickich, zarówno ogólnych, jak i tych uwzględniających podziały na dyscypliny naukowe[61]. W 2025 roku była jedną z siedmiu polskich uczelni uwzględnionych w Akademickim Rankingu Uniwersytetów Świata[62].

W Rankingu Szkół Wyższych „Perspektywy” w 2026 roku po raz dziesiąty z rzędu zajęła trzecie miejsce wśród polskich uczelni akademickich[63] i po raz dwudziesty pierwszy z rzędu pierwsze miejsce wśród uczelni technicznych[64][65]. Dwadzieścia kierunków studiów zajęło lokaty na podium, w tym jedenaście zdobyło pierwsze miejsce[66].

W 2025 roku na liście World’s TOP 2% Scientists przygotowywanej przez Uniwersytet Stanforda we współpracy z wydawnictwem Elsevier znalazło się 83 naukowców z PW[67].

PW w rankingach międzynarodowych (znak „=” oznacza ex aequo)

Ranking W Polsce Na świecie
Pozycja PW Liczba notowanych instytucji Pozycja PW Liczba notowanych instytucji
European Ranking of Engineering Programs (EngiRank)
EngiRank Institutional 2025[68] 4 18 72 230
EngiRank: Chemical engineering 2025[69] 2 18 =56 218
EngiRank: Electrical engineering, electronic engineering, information engineering 2025[70] 2 19 =62 226
EngiRank: Materials engineering 2025[71] 2 20 =50 240
EngiRank: Mechanical engineering 2025[72] 2 17 =80 217
EngiRank: Medical 2025[73] =2 7 =73 135
Times Higher Education World University Rankings
Times Higher Education World University Rankings 2026[74] =5 45 1201−1500 2191
Times Higher Education World University Rankings: Computer Science 2026[75] =2 20 601−800 1165
Times Higher Education World University Rankings: Physical Sciences 2026[76] =3 20 801−1000 1497
Times Higher Education World University Rankings: Social Sciences 2026[77] =3 20 801−1000 1202
QS World University Rankings
QS World University Rankings 2026[78] 3 20 =504 1504
QS World University Rankings: Europe 2026[79] 3 39 202 960
QS World University Rankings: Eastern Europe 2026[80] 3 39 7 176
QS World University Rankings: Architecture & Built Environment 2026[81] 1 2 151−200 261
QS World University Rankings: Business & Management Studies 2026[82] 3 5 501−550 650
QS World University Rankings: Chemical Engineering 2026[83] 1 6 251−300 449
QS World University Rankings: Chemistry 2026[84] 3 10 351−400 701
QS World University Rankings: Civil and Structural Engineering 2026[85] =1 2 201−275 277
QS World University Rankings: Computer Science and Information Systems 2026[86] 2 8 251−300 849
QS World University Rankings: Electrical & Electronic Engineering 2026[87] 1 8 201−250 549
QS World University Rankings: Engineering & Technology 2026[88] 1 8 =231 556
QS World University Rankings: Materials Sciences 2026[89] =1 10 201−250 554
QS World University Rankings: Mathematics 2026[90] 2 6 251−300 603
QS World University Rankings: Mechanical, Aeronautical & Manufacturing Engineering 2026[91] 1 9 151−200 575
QS World University Rankings: Natural Sciences 2026[92] 3 6 =350 553
QS World University Rankings: Physics & Astronomy 2026[93] =2 9 251−300 676

Biblioteki PW

Biblioteki PW tworzą System Biblioteczno-Informacyjny Politechniki Warszawskiej (SBI PW). W jego skład wchodzą: Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej, jej filie[94] oraz biblioteki specjalistyczne (wydziałowe i instytutowe)[95]. Biblioteki łącznie posiadają ponad: 1,5 mln egzemplarzy w formie drukowanej (książki, czasopisma, zbiory specjalne itp.) oraz ponad 300 tys. tytułów publikacji dostępnych w formie elektronicznej[96].

Organizacje studenckie

Zebranie Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej (1931)
Samolot sportowy JD-2 zaprojektowany przez Jerzego Drzewieckiego z Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej
Studenci z Koła Naukowego Robotyków PW z łazikiem HAL-062 podczas konkursu University Rover Challenge w Mars Desert Research Station koło Hanksville w Stanach Zjednoczonych (2026)
Studenci z Koła Naukowego Absolute Edge podczas zawodów technologicznych Droniada w Gliwicach (2026)
Strzelnica Strzeleckiego Koła Naukowego „VIS” w Gmachu Starym Technologicznym
Studenci na koncercie podczas Varsonaliów zorganizowanych przez Samorząd Studentów PW na Stadionie Syrenki w 2024 roku
Varsonalia w 2025 roku
Centralny Klub Studentów Politechniki Warszawskiej „Stodoła”

I wojna światowa doprowadziła do kryzysu ekonomicznego, który dotknął również warszawskich studentów, dlatego w 1915 roku powstała idea założenia Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej[97.1][5.5]. Podobne organizacje, tzw. Bratniaki, powstawały wcześniej na innych polskich uczelniach; działała ona także na Warszawskim Instytucie Politechnicznym[98]. Po konsultacjach z rektorem Zygmuntem Straszewiczem 18 grudnia 1915 roku odbyło się zebranie założycielskie[97.1][5.5][6.10]. Towarzystwo cieszyło się rosnącym uznaniem społeczności akademickiej, a liczba należących do niego studentów z początkowych 334[97.2] w połowie lat 20. XX wieku wzrosła do ok. 3 tys.[5.5]. Jego pierwszymi opiekunami byli Stanisław Patschke i Henryk Czopowski[97.2]. Towarzystwo wspierało pożyczkami koła naukowe, wydawało publikacje dla studentów oraz organizowało dla nich opiekę lekarską, wyżywienie, wypoczynek i zakwaterowanie[5.6]. Brało również udział w wydawaniu tygodnika „Akademik” i organizacji balu „Warszawa swej Politechnice”[5.6], który stał się głównym źródłem dochodów organizacji[97.2]. W 1916 roku założyło tanią herbaciarnię, a w 1920 roku kuchnię studencką przy ul. Koszykowej 80[97.2][6.10][99]. Dążyło do budowy domów akademickich[97.2], czego efektem była m.in. budowa w latach 1922−1930 Domu Studenckiego Centrali Akademickiej Bratniej Pomocy przy ul. Akademickiej 5 na Ochocie[100][101]. Pomimo kryzysu ekonomicznego, który dotknął Polskę na początku lat 30. i doprowadził do likwidacji prawie wszystkich − poza stołówką − aktywności sekcji handlowo-gospodarczej Towarzystwa, działało ono do wybuchu II wojny światowej[6.11]. Po 1990 roku jego tradycje kontynuowało Stowarzyszenie Bratnia Pomoc Studentom Politechniki Warszawskiej[5.7].

W związku z odzyskaniem przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 roku utworzono ochotniczą formację wojskową − Legię Akademicką − w której, wśród młodzieży z trzech warszawskich uczelni (PW, Uniwersytetu Warszawskiego i Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego), znalazło się 452 studentów PW[102].

Podczas dwudziestolecia międzywojennego uczelnia stała się ważnym ośrodkiem studenckiego życia korporacyjnego. Pierwszą korporacją akademicką zarejestrowaną w PW była założona w 1908 roku w Petersburgu „Sarmatia”[5.6], której członkowie złożyli rektorowi Straszewiczowi swój statut dzień po otwarciu uczelni[103][104]. Zanim doszło do porozumienia z niemieckimi władzami okupacyjnymi, statut ten został przez nie sześciokrotnie odrzucony[103]. Następnie zarejestrowano dwie korporacje utworzone w Rydze: „Welecję” (na PW od 1916 roku) oraz „Arkonię” (od 1918 roku)[5.6][105]. Rozwój polskiego życia korporacyjnego doprowadził do zorganizowania w dniach 16−18 kwietnia 1921 roku na PW przez Prezydium „Sarmatii” I Ogólnopolskiego Zjazdu Polskich Korporacji Akademickich, na którym uchwalono Ideologię Ogólnokorporacyjną[5.6] i utworzono Związek Polskich Korporacji Akademickich[106]. Poza „Sarmatią” wzięły w nim udział delegacje korporacji: „Polonii”, „Arkonii”, „Welecji”, „Jagiellonii” i „Lechii”[106]. Korporanci angażowali się w działalność Towarzystwa Bratniej Pomocy, brali udział w świętach państwowych i religijnych, uczestniczyli w życiu politycznym i umacniali postawy patriotyczne w środowisku studenckim[106][107]. Do korporacji akademickich należeli również rektorzy − Czesław Skotnicki i Jan Zawidzki − oraz niektórzy profesorowie PW[5.6].

Lata 1915−1918 to również okres powstawania licznych studenckich kół naukowych[6.12]. Do najstarszych z nich należały Koło Inżynierii Lądowej, Koło Elektryków i Koło Chemików (utworzone pod nazwą Kółko Chemików, przemianowane w 1919 roku)[6.13]. Koło Inżynierii Lądowej założono w 1915 roku, skupiało się na samopomocy naukowej i zawodowej, współtworzyło czasopismo naukowe „Ars Technica” oraz współpracowało z innymi organizacjami akademickimi, również zagranicznymi[6.13]. W utworzeniu Koła Elektryków brał udział Janusz Groszkowski, wówczas student[5.8]. W połowie lat 20. liczyło ok. 800 członków, organizowało praktyki i wycieczki edukacyjne oraz wydawało „Czasopismo Kół Naukowych” (we współpracy z innymi kołami)[5.8], a także skrypty[108]. Jego członkowie w 1924 roku utworzyli Sekcję Radiotechniki i Prądów Słabych[5.8]. Koło Chemików skupiało swoją działalność na samopomocy naukowej i materialnej oraz integracji studentów wydziału[5.8], posiadało własny księgozbiór, którego część stała się zalążkiem Biblioteki Wydziału Chemicznego[109], organizowało także wykłady i wyjazdy[110]. W połowie lat 20. liczyło ok. 300 członków[5.8]. Wśród innych kół naukowych założonych w pierwszych latach funkcjonowania uczelni można wymienić również m.in.: Koło Mechaników, Związek Słuchaczów Architektury, Koło Inżynierii Rolnej i Koło Mierników[5.8]. Angażowały się one w działalność wydawniczą, udzielały studentom pomocy materialnej, organizowały wyjazdy oraz praktyki, ułatwiały integrację społeczności akademickiej i brały udział w konkursach[5.8]. W 1929 roku założono Zrzeszenie Kół Naukowych, które miało odpowiadać za koordynację działań kół studenckich PW, jednakże to rozwiązanie się nie sprawdziło i Zrzeszenie zakończyło działalność[6.13].

Organizacje studenckie wznowiły działalność po zakończeniu wojny[111.1]. Studenci działali w powstałym w 1948 roku Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej, istniejącym do 1957 roku[111.1]. Samopomocą zajęło się Zrzeszenie Studentów Polskich (ZSP) powołane w kwietniu 1950 roku podczas ogólnopolskiego zjazdu Kongresu Studentów Polskich w Dużej Auli PW, któremu Senat uczelni przyznał prawo wysyłania przedstawicieli na swoje posiedzenia oraz posiedzenia rad wydziałowych[5.9]. Na początku lat 60. do ZSP należało ok. 82% studentów PW[5.9]. ZSP, podobnie jak przedwojenne Bratniaki, dbało o bytowe potrzeby studentów, organizowało wycieczki i wydarzenia kulturalne oraz udzielało wsparcia kołom naukowych[111.1]. W 1956 roku w okresie odwilży po śmierci Józefa Stalina ZSP zyskało częściową samorządność, a członkowie jego zarządu zaczęli być wybierani w bezpośrednich wyborach na rotacyjne stanowiska[112].

Jednym z pierwszych nowo powstałych kół naukowych było utworzone w roku akademickim 1949/1950 Koło Inżynierii Lądowej i Wodnej; w roku 1956 powstały m.in.: Koło Geodetów i Słuchaczy Architektury, Koło Hydrotechników i Koło Chemików[5.7]. Do 1961 roku zarejestrowano 13 studenckich kół naukowych[5.7]. W 2024 roku liczba ta wyniosła 143[59.3]. Od 2005 roku zrzesza je Rada Kół Naukowych Politechniki Warszawskiej podległa uczelnianemu Samorządowi Studentów[113]. Corocznie na PW odbywają się Targi Kół Naukowych i Organizacji Studenckich „Konik”, podczas których koła prezentują swoje dokonania[5.10]. W 2024 roku powołano urząd Pełnomocnika Rektora ds. kół naukowych, do którego zadań należy m.in. wspieranie rozwoju kół i pomoc w zakresie pozyskiwania wewnętrznych i zewnętrznych środków na działalność[114].

Koła naukowe biorą udział w krajowych i międzynarodowych konkursach oraz projektach badawczych[115]. Studenckie Koło Astronautyczne od 2004 roku pracowało nad budową pierwszego polskiego sztucznego satelity, które trwały do 2011 roku[116]. PW-Sat został wyniesiony na orbitę w 2012 roku z Gujańskiego Centrum Kosmicznego[116]. Jego następcą był umieszczony na orbicie na pokładzie rakiety Falcon 9 w 2018 roku PW-Sat2[117]. Od 2018 roku trwają prace nad PW-Sat3[118]. Studenci PW biorą udział w zawodach łazików, takich jak European Rover Challenge[119] i University Rover Challenge[120]. W 2025 roku w European Rover Challenge drużyna SKA Robotics ze Studenckiego Koła Astronautycznego zajęła ósme miejsce, a KNR Rover Team z Koła Naukowego Robotyków dziewiąte miejsce[121]. W 2026 roku KNR Rover Team zajęło dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej University Rover Challenge i została najwyżej sklasyfikowaną drużyną z Europy[120]. W 2025 roku studenci z koła SAE AeroDesign zdobyli miejsca na podium w klasach Advanced i Mikro w międzynarodowych zawodach SAE AeroDesign organizowanych przez SAE International[122]. W 2024 roku zespół z Koła Naukowego Mostowców działający przy Wydziale Inżynierii Lądowej zajął drugie miejsce w międzynarodowym konkursie mostów stalowych Design and Construct Steel Bridge Competition organizowanym przez Uniwersytet Bosforski[123].

W latach 70. zaczęły powstawać stowarzyszenia absolwentów o charakterze wydziałowym[5.10]. W 2001 roku z okazji 175-lecia uczelni z inicjatywy rektora Jerzego Woźnickiego powołano Stowarzyszenie Absolwentów i Przyjaciół Politechniki Warszawskiej (SAiP)[5.10]. Jego misją jest integracja absolwentów i propagowanie osiągnięć uczelni[124]. SAiP honoruje pamięć zmarłych poprzez inicjatywy takie jak Apel Poległych Pracowników i Studentów Politechniki Warszawskiej w Walce o Niepodległość Ojczyzny w latach 1918–1921, salony historyczne i sportowe czy Złota Księga Politechniki Warszawskiej, do której corocznie wpisywani są absolwenci wyróżniający się osiągnięciami naukowymi[124]. Ponadto organizuje zjazdy, wystawy i prelekcje[124].

Wkrótce po podpisaniu porozumień sierpniowych, 16 września 1980 roku w Domu Studenkim „Mikrus” odbyło się spotkanie założycielskie Niezależnego Zrzeszenia Studentów Politechniki Warszawskiej, a miesiąc później, w dniach 18–19 października, w Gmachu Elektroniki spotkali się przedstawiciele 60 grup inicjatywnych z całej Polski[125][126]. Wynikiem tego spotkania było powstanie organizacji o zasięgu krajowym − Niezależnego Zrzeszenia Studentów (NZS)[125]. Rejestracji udało się dokonać dopiero po akcjach protestanyjnych studentów, w lutym 1981 roku[127]. Władze PW, w tym rektor Stanisław Pasynkiewicz, były solidarne z NZS i umożliwiały mu działanie na wszystkich wydziałach[126], lecz w okresie stanu wojennego organizację zawieszono, a 5 stycznia 1982 roku zdelegalizowano[125]. NZS działało w konspiracji do 1989 roku[5.7]. Pomimo represji, którym poddawano studentów, organizowało prodemokratyczne wydarzenia w Warszawie, wypożyczało zakazane książki, postulowało zmiany w szkolnictwie wyższym[125], kolportowało ulotki oraz czasopisma takie jak „Informator NZS PW” (wydawane we współpracy z UW najpierw w 1981 roku, a potem, po wznowieniu, w latach 1988−1990)[128] i drugoobiegowe pismo „Bratnia Pomoc”[129]. Współcześnie NZS PW działa na rzecz praw studentów, angażuje się w akcje charytatywne, bierze udział w programach edukacyjnych, organizuje wyjazdy turystyczne i wydarzenia kulturalne[130].

W drugiej połowie XX w. w życiu studenckim PW dominującą rolę odgrywały dwa kluby: Centralny Klub Studentów Politechniki Warszawskiej „Stodoła” i Centrum Klubowe „Riviera-Remont”[111.2]. W „Stodole” od 1956 roku organizowano wieczorki taneczne i spotkania grup studenckich związanych z filmem, teatrem, muzyką oraz fotografią[111.2]. Od maja 1957 roku występował tam cieszący się uznaniem publiczności kabaret[111.2]. W 1958 roku w „Stodole” zorganizowano pierwszy Międzynarodowy Festiwal Muzyki Jazzowej, a w 1965 roku pierwszą edycję festiwalu Złota Tarka[111.2]. Klub „Riviera-Remont” powstał w czerwcu 1973 roku[111.2]. Odbywały się w nim festiwale muzyczne i koncerty[111.2]. Klub gościł debiut sceniczny Kabaretu OTTO, którego członkowie studiowali na PW, a w ramach spotkań Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Kwant” „Rivierę-Remont” odwiedzili m.in. Julio Cortázar, Andrzej Wajda i Michelangelo Antonioni[111.2].

W 1985 roku powstał Samorząd Studentów Politechniki Warszawskiej[131]. Jest wybierany na roczną kadencję w powszechnych i równych wyborach, w głosowaniu tajnym[132]. Ma swoją reprezentację w Senacie PW[132]. Składa się z Kolegium, Parlamentu Studentów, Uczelnianej Komisji Wyborczej, Komisji Rewizyjnej, Komisji Prawnej i komisji programowych[131]. Na poszczególnych wydziałach działają Wydziałowe Rady Samorządu, a w akademikach Rady Mieszkańców Domów Studenckich[131][132]. Osiem miejsc w Parlamencie Studentów PW zajmują osoby zgłoszone przez organizacje studenckie[131]. Samorząd organizuje studenckie juwenalia, odbywające się na Stadionie Syrenki, na tyłach klubu „Stodoła”[133]. Od 2023 roku odbywają się one pod nazwą „Varsonalia”[134]. W 2025 roku po raz pierwszy były współorganizowane z innymi warszawskimi uczelniami[135]. Odrębny organ stanowi Samorząd Doktorantów PW reprezentujący ogół doktorantów uczelni[136].

W 1989 roku na PW powstało Stowarzyszenie Studentów BEST (Board of European Students of Technology), które organizuje szkolenia, warsztaty, konkursy inżynierskie, targi pracy, Wielki Studencki Bal Karnawałowy „Karnavauli” oraz wyjazdy zagraniczne we współpracy z europejskimi organizacjami studenckimi[137][138]. Na uczelni działa również Erasmus Student Network wspierający programy wymian międzynarodowych i koordynujący program „Buddy”, w którym studenci PW opiekują się studentami biorącymi udział w wymianie[139]. Studencką współpracą międzynarodową zajmuje się również politechniczny komitet The International Association for the Exchange of Students for Technical Experience (IAESTE), który organizuje wyjazdy na zagraniczne staże oraz praktyki[140].

Na PW działają również niekomercyjne media studenckie. Od 2004 roku działa internetowe Radio Aktywne[141], a od 2006 roku telewizja internetowa TVPW, która w 2013 roku zdobyła tytuł drugiej najlepszej telewizji akademickiej w Polsce[142]. Ponadto funkcjonują także: założony w 2001 roku Chór Akademicki Politechniki Warszawskiej[143], teatr studencki TeatrPW pod kierownictwem Grzegorza Sierzputowskiego[144], kluby sportowe, orkiestra rozrywkowa The Engineers Band i Zespół Pieśni i Tańca Politechniki Warszawskiej[115] − najstarszy studencki zespół folklorystyczny w Warszawie, powstały w 1951 roku przy PW, tworzony przez studentów i absolwentów wyższych uczelni warszawskich[145].

Upamiętnienie

29 stycznia 2015 Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety o nominałach 200 zł i 10 zł „100-lecie Politechniki Warszawskiej”[146].

Czasopisma naukowe

Uczelnia jest wydawcą lub współwydawcą kilku czasopism naukowych[147]:

Odznaczenia

W kulturze

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Sprawozdanie Rektora z działalności Politechniki Warszawskiej za rok 2024. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. bip.pw.edu.pl. s. 96. [dostęp 2026-08-06].
  2. ↑ Sprawozdanie Rektora z działalności Politechniki Warszawskiej za rok 2024. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. bip.pw.edu.pl. s. 97. [dostęp 2026-08-06].
  3. ↑ Szkolnictwo wyższe w roku akademickim 2025/2026. [w:] Główny Urząd Statystyczny [on-line]. 15 czerwca 2026. [dostęp 2026-07-31].
  4. 1 2 3 4 5 6 Wielka Encyklopedia PWN. Tom 21. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 316. ISBN 83-01-14115-8.
  5. Andrzej Ulmer, Izabela Koptoń-Ryniec, Politechnika Warszawska. Historia i tradycja w zarysie, Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2023, ISBN 978-83-8156-500-4.
    1. ↑ s. 11.
    2. ↑ s. 12.
    3. 1 2 s. 14.
    4. 1 2 s. 24.
    5. 1 2 3 s. 47
    6. 1 2 3 4 5 6 s. 48−49
    7. 1 2 3 4 s. 75−76
    8. 1 2 3 4 5 6 7 s. 50−52
    9. 1 2 s. 73
    10. 1 2 3 s. 77−78
  6. Marek Jakubiak, Politechnika Warszawska. 200 lat historii, wyd. 1, t. I. l. 1826-1944, Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2026, ISBN 978-83-8156-834-0.
    1. ↑ s. 25.
    2. ↑ s. 56.
    3. ↑ s. 78.
    4. 1 2 s. 82.
    5. ↑ s. 76.
    6. ↑ s. 83.
    7. ↑ s. 92.
    8. ↑ s. 99.
    9. ↑ s. 101.
    10. 1 2 s. 272−273
    11. ↑ s. 279
    12. ↑ s. 288
    13. 1 2 3 s. 279−289
  7. 1 2 Edward Domański (red.), 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie: 1826-1976 materiały z sesji naukowej 13–14 grudnia 1976, Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 37.
  8. 200 lat PW: wokół 1826 roku, czyli początki Politechniki Warszawskiej. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. pw.edu.pl. [dostęp 2026-01-15].
    1. ↑ s. 23.
    2. ↑ s. 56.
  9. ↑ Halina Rzeszut, Zarys historii Biblioteki Głównej Politechniki Warszawskiej, „Zeszyty Historyczne Politechniki Warszawskiej” (12), Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2008, ISSN 1427-308X.
    1. ↑ s. 10.
    2. ↑ s. 13.
  10. ↑ Anna Agata Wagner: Architektura Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2001, s. 16. ISBN 83-7207-220-5.
  11. 1 2 3 Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 654. ISBN 83-01-08836-2.
  12. ↑ Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 79.
  13. ↑ Bogdan Jaczewski: Warszawskie środowisko naukowe w XX-leciu międzywojennym [w:] Nauka i szkolnictwo wyższe w Warszawie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 66. ISBN 83-01-06786-1.
  14. ↑ Świętujemy! Dzień Politechniki Warszawskiej 2025. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. pw.edu.pl, 25 października 2025. [dostęp 2026-07-19].
  15. ↑ Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 81.
  16. ↑ Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 82.
  17. ↑ Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 86.
  18. ↑ Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 85.
  19. ↑ Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985, s. 70−71. ISBN 83-11-07109-8.
  20. ↑ Anna Agata Wagner: Architektura Politechniki Warszawskiej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2001, s. 197. ISBN 83-7207-220-5.
  21. 1 2 Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 93.
  22. ↑ Pierwszy nadajnik Radiostacji Poznańskiej/The first transmitter of the Poznań Radio Station. [w:] Muzeum Politechniki Warszawskiej [on-line]. muzeum.pw.edu.pl. [dostęp 2026-07-29].
  23. ↑ Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Szkolnictwo wyższe i nauka w Warszawie lat wojny i okupacji [w:] Nauka i szkolnictwo wyższe w Warszawie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 154. ISBN 83-01-06786-1.
  24. ↑ Janina Kaźmierska: Szkolnictwo warszawskie w latach 1939–1945. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 151. ISBN 83-01-02056-3.
  25. 1 2 3 4 Krzysztof Komorowski (red.): Warszawa walczy 1939–1945. Leksykon. Warszawa: Fundacja Polska Walczy i Wydawnictwo Bellona, 2015, s. 599. ISBN 978-83-1113474-4.
  26. 1 2 3 4 Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Szkolnictwo wyższe i nauka w Warszawie lat wojny i okupacji [w:] Nauka i szkolnictwo wyższe w Warszawie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 155. ISBN 83-01-06786-1.
  27. 1 2 Janina Kaźmierska: Szkolnictwo warszawskie w latach 1939–1945. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 226. ISBN 83-01-02056-3.
  28. ↑ Janina Kaźmierska: Szkolnictwo warszawskie w latach 1939–1945. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 149. ISBN 83-01-02056-3.
  29. ↑ Janina Kaźmierska: Szkolnictwo warszawskie w latach 1939–1945. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, s. 137–138. ISBN 83-01-02056-3.
  30. ↑ Izabella Maliszewska, Stanisław Maliszewski: Śródmieście Południowe. Warszawskie Termopile 1944. Fundacja „Wystawa Warszawa walczy 1939–1945”, 2001, s. 31. ISBN 83-87545-42-2.
  31. ↑ Piotr Rozwadowski (red. nauk.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. Tom 1. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona i Fundacja „Warszawa Walczy 1939–1945”, 2005, s. 178. ISBN 83-11-09261-3.
  32. ↑ Izabella Maliszewska, Stanisław Maliszewski: Śródmieście Południowe. Warszawskie Termopile 1944. Fundacja „Wystawa Warszawa walczy 1939–1945”, 2001, s. 40. ISBN 83-87545-42-2.
  33. 1 2 Izabella Maliszewska, Stanisław Maliszewski: Śródmieście Południowe. Warszawskie Termopile 1944. Fundacja „Wystawa Warszawa walczy 1939–1945”, 2001, s. 42. ISBN 83-87545-42-2.
  34. 1 2 Bolesław Krasiewicz: Odbudowa Politechniki Warszawskiej w latach 1944−1947 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 129.
  35. ↑ Maciej Iłowiecki: Dzieje nauki polskiej. Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1981, s. 157. ISBN 83-223-1876-6.
  36. ↑ Encyklopedia Warszawy. Bartłomiej Kaczorowski (red. prowadzący). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 838. ISBN 83-01-08836-2.
  37. ↑ Jerzy Jeleńkowski, Jan Witkowski: Dzieje Instytutu Mechaniki Filii w Płocku [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 479.
  38. ↑ Władze Politechniki Warszawskiej w kadencji 2024–2028. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. 2 września 2024. [dostęp 2024-09-03].
  39. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 655. ISBN 83-01-08836-2.
  40. ↑ Praca zbiorowa: Politechnika Warszawska 1915–1965. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 355.
  41. ↑ Marek Dietrich. [w:] Muzeum Politechniki Warszawskiej [on-line]. muzeum.pw.edu.pl. [dostęp 2026-07-22].
  42. ↑ prof. dr hab. inż. Jerzy Marek Woźnicki. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2026-07-22].
  43. ↑ Stanisław Mańkowski. [w:] Muzeum Politechniki Warszawskiej [on-line]. muzeum.pw.edu.pl. [dostęp 2026-07-22].
  44. ↑ Włodzimierz Kurnik. [w:] Centrum Informatyzacji Politechniki Warszawskiej [on-line]. ci.pw.edu.pl. [dostęp 2026-07-22].
  45. ↑ Zmarł prof. Jan Szmidt, Rektor PW w latach 2012–2020. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. pw.edu.pl, 3 lutego 2026. [dostęp 2026-07-22].
  46. ↑ prof. dr hab. inż. Krzysztof Zaremba. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2026-07-22].
  47. 1 2 Wydziały / Uczelnia / Strona główna – Politechnika Warszawska [online], www.pw.edu.pl [dostęp 2020-03-13].
  48. ↑ Centrum Informatyzacji Politechniki Warszawskiej.
  49. ↑ DS Akademik. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-23].
  50. ↑ DS Babilon. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-23].
  51. ↑ DS Bratniak-Muszelka. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-23].
  52. ↑ DS Mikrus. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-23].
  53. ↑ DS Pineska-Tulipan. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-23].
  54. ↑ DS Riviera. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-24].
  55. ↑ DS Tatrzańska. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-24].
  56. ↑ DS Ustronie. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-24].
  57. ↑ DS Żaczek. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-24].
  58. ↑ DS Wcześniak. [w:] Politechnika Warszawska [on-line]. [dostęp 2023-01-24].
  59. Sprawozdanie Rektora z działalności Politechniki Warszawskiej za rok 2024 [online], Biuletyn Informacji Publicznej Politechniki Warszawskiej, 2025 [dostęp 2026-07-09] (pol.).
    1. 1 2 s. 38
    2. 1 2 s. 40
    3. ↑ s. 108
  60. ↑ Accreditation [online], Eaquals [dostęp 2026-08-03] (ang.).
  61. ↑ Rankingi PW [online], Politechnika Warszawska. Dział Analiz Strategicznych [dostęp 2026-07-30] (pol.).
  62. ↑ Academic Ranking of World Universities (ARWU) [online], Shanghai Ranking [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  63. ↑ Ranking Uczelni Akademickich 2026 [online], Perspektywy [dostęp 2026-07-30] (pol.).
  64. ↑ Podium w rankingu Perspektyw po raz dziesiąty z rzędu [online], Politechnika Warszawska, 23 czerwca 2026 [dostęp 2026-08-18] (pol.).
  65. ↑ Ranking: Uczelnie techniczne 2026 [online], Perspektywy [dostęp 2026-07-30] (pol.).
  66. ↑ Ranking kierunków studiów [online], Perspektywy [dostęp 2026-07-30] (pol.).
  67. ↑ TOP 2% Scientists 2025 – rośnie liczba naszych naukowców [online], Politechnika Warszawska, 25 września 2025 [dostęp 2026-07-30] (pol.).
  68. ↑ EngiRank 2025. European Ranking of Engineering Programs [online], EngiRank [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  69. ↑ EngiRank 2025. Chemical engineering [online], EngiRank [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  70. ↑ EngiRank 2025. Electrical engineering, electronic engineering, information engineering [online], EngiRank [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  71. ↑ EngiRank 2025. Materials engineering [online], EngiRank [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  72. ↑ EngiRank 2025. Mechanical engineering [online], EngiRank [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  73. ↑ EngiRank 2025. Medical engineering [online], EngiRank [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  74. ↑ World University Rankings 2026 [online], Times Higher Education [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  75. ↑ Computer Science World. University Rankings 2026 [online], Times Higher Education [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  76. ↑ Physical Sciences World. University Rankings 2026 [online], Times Higher Education [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  77. ↑ Social Sciences World. University Rankings 2026 [online], Times Higher Education [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  78. ↑ QS World University Rankings 2026 [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  79. ↑ QS World University Rankings: Europe 2026 [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  80. ↑ QS World University Rankings: Eastern Europe 2026 [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  81. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Architecture & Built Environment [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  82. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Business & Management Studies [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  83. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Chemical Engineering [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  84. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Chemistry [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  85. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Civil and Structural Engineering [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  86. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Computer Science and Information Systems [online], TopUniversites [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  87. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Electrical and Electronic Engineering [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  88. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Engineering & Technology [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  89. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Materials Sciences [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  90. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Mathematics [online], TopUnviersities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  91. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Mechanical, Aeronautical & Manufacturing Engineering [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  92. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Natural Sciences [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  93. ↑ QS World University Rankings by Subject 2026: Physics & Astronomy [online], TopUniversities [dostęp 2026-07-30] (ang.).
  94. ↑ Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej - Filie Biblioteki Głównej [online], bg.pw.edu.pl [dostęp 2026-04-02].
  95. ↑ Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej - Inne biblioteki PW [online], bg.pw.edu.pl [dostęp 2026-04-02].
  96. ↑ 4.1. Książki drukowane i elektroniczne, [w:] Alicja Portacha, Sprawozdanie z działalności Biblioteki Głównej i bibliotek systemu biblioteczno-informacyjnego Politechniki Warszawskiejza rok 2018, Elżbieta Mroczek Edyta Strzelczyk, marzec 2019, s. 18 [dostęp 2020-03-13].
  97. Kazimierz Marian Kolbiński, Towarzystwo Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej. Société d'aide fraternelle., [w:] Leon Staniewicz (red.), Politechnika Warszawska 1915−1925. Księga Pamiątkowa, Warszawa 1925 (pol.).
    1. 1 2 s. 459
    2. 1 2 3 4 5 s. 460−463
  98. ↑ Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 81. ISBN 83-01-08836-2.
  99. ↑ Kuchnia Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej [online], Fundacja Warszawa 1939 [dostęp 2026-07-28] (pol.).
  100. ↑ Marian Bogacz, Album − monografja 10-lecia istnienia Centrali Akademickich Bratnich Pomocy na uczelniach warszawskich (1921−1931), Warszawa: Centrale Akademickie Bratniej Pomocy, 1931, s. 141−142 (pol.).
  101. ↑ Szymon Patoka: Kolonia Akademicka im. Bolesława Chrobrego. warszawa1939.pl. [dostęp 2026-08-01].
  102. ↑ Henryk Orleański, Legja Akademicka. Légion Académique., [w:] Leon Staniewicz (red.), Politechnika Warszawska 1915−1925. Księga Pamiątkowa, Warszawa 1925, s. 457 (pol.).
  103. 1 2 Warszawa 1915 [online], Sarmatia [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  104. ↑ Bartłomiej P. Wróblewski, K! Sarmatia [online], Archiwum Korporacyjne, 12 lipca 2008 [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  105. ↑ Historia [online], Arkonia [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  106. 1 2 3 Korporacje na Politechnice Warszawskiej. Corporations des étudiants de l'Ecole Polytechnique de Varsovie, [w:] Leon Staniewicz (red.), Politechnika Warszawska 1915−1925. Księga Pamiątkowa, Warszawa 1925 (pol.).
  107. ↑ Patryk Tomaszewski, Polskie korporacje akademickie w latach 1918–1939. Struktury, myśl polityczna, działalność, wyd. I, Toruń: Cycero.pl, 2011, s. 172, ISBN 978-83-928698-3-2 (pol.).
  108. ↑ Koło Elektryków. Cercle des étudiants de la Faculté d'Electricité, [w:] Leon Staniewicz (red.), Politechnika Warszawska 1915−1925. Księga Pamiątkowa, Warszawa 1925, s. 477 (pol.).
  109. ↑ Historia [online], Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  110. ↑ Koło Chemików. Cercle des étudiants de la Faculté de Chimie, [w:] Leon Staniewicz (red.), Politechnika Warszawska 1915−1925. Księga Pamiątkowa, Warszawa 1925, s. 480 (pol.).
  111. Marek Jakubiak, Izabela Koptoń-Ryniec, Politechnika Warszawska. 200 lat historii, t. II. 1945−2026, Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2026, ISBN 978-83-8156-852-4, ISBN 978-83-8156-853-1 (pol.).
    1. 1 2 3 s. 178−179
    2. 1 2 3 4 5 6 7 s. 184−188
  112. ↑ Krzysztof Bandych, ZSP świętuje jubileusz. W budynku głównym SGH odsłonięto pamiątkową tablicę [online], Gazeta SGH, 12 listopada 2025 [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  113. ↑ Informator Rady Kół Naukowych PW [online], Rada Kół Naukowych PW, 2021 [dostęp 2026-07-09] (pol.).
  114. ↑ Krzysztof Zaremba, Decyzja nr 244/2024 Rektora Politechniki Warszawskiej z dnia 14 października 2024 r. [online], Biuletyn Informacji Publicznej Politechniki Warszawskiej, 14 października 2024 [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  115. 1 2 Aktywności po zajęciach [online], Politechnika Warszawska [dostęp 2026-07-09] (pol.).
  116. 1 2 To był kosmiczny projekt. Mija 10 lat od startu PW-Sata [online], Politechnika Warszawska, 13 lutego 2022 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  117. ↑ Ewelina Krajczyńska-Wujec, Satelita PW-Sat2 rozpoczął misję; studenci nawiązali kontakt z satelitą [online], Nauka w Polsce, 4 grudnia 2018 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  118. ↑ Prace nad PW-Sat3 [online], Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa. Politechnika Warszawska, 21 maja 2025 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  119. ↑ Dwa zespoły z PW w finale międzynarodowych zawodów łazików marsjańskich [online], Politechnika Warszawska, 18 sierpnia 2025 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  120. 1 2 KNR Rover Team w pierwszej dziesiątce zawodów University Rover Challenge 2026 [online], Politechnika Warszawska, 17 czerwca 2026 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  121. ↑ European Rover Challenge 2025 – 8. i 9. miejsce dla studentów PW [online], Politechnika Warszawska, 9 września 2025 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  122. ↑ Medale naszych studentów w międzynarodowych zawodach SAE Aero Design [online], Politechnika Warszawska, 2025 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  123. ↑ Ich most podbił świat [online], Politechnika Warszawska, 16 maja 2024 [dostęp 2026-08-05] (pol.).
  124. 1 2 3 Izabela Koptoń-Ryniec, Pół wieku ochrony dziedzictwa Politechniki Warszawskiej. Historia PW w świetle działalności Senackiej Komisji ds. Historii i Tradycji, Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2024, s. 38−40, ISBN 978-83-8156-651-3, ISBN 978-83-8156-652-0 (pol.).
  125. 1 2 3 4 Historia [online], NZS PW [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  126. 1 2 Monika Bukowska, „NZS w nas jest” – wywiad z Mateuszem Kujdą, przewodniczącym NZS PW [online], Plac Politechniki 1, 28 lutego 2017 [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  127. ↑ Marek Kozubal, 45 lat temu zaczęła się historia NZS. Co w planach obchodów? [online], Rzeczpospolita, 4 kwietnia 2025 [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  128. ↑ Włodzimierz Domagalski, Informator NZS PW [online], Encyklopedia Solidarności [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  129. ↑ Robert Bitner [online], Odznaczeni KWiS [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  130. ↑ Projekty [online], NZS PW [dostęp 2026-07-08] (pol.).
  131. 1 2 3 4 Samorząd Studentów [online], Politechnika Warszawska. Filia w Płocku [dostęp 2026-07-06] (pol.).
  132. 1 2 3 Załącznik nr 52 do Sprawozdania Rektora z działalności PW za rok 2024 [online], Biuletyn Informacji Publicznej Politechniki Warszawskiej, 2025 [dostęp 2026-07-06] (pol.).
  133. ↑ Varsonalia 2026 [online], Politechnika Warszawska [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  134. ↑ Varsonalia 2023 − Dzień 1 [online], Stodoła, 2023 [dostęp 2026-06-29] (pol.).
  135. ↑ Varsonalia 2025 – święto warszawskich studentów!. [w:] Narodowe Centrum Kultury [on-line]. 2 kwietnia 2025. [dostęp 2026-08-12].
  136. ↑ Rada Doktorantów Politechniki Warszawskiej [online], Linkedin [dostęp 2026-07-24] (pol.).
  137. ↑ BEST Warsaw [online], BEST Warsaw [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  138. ↑ Projekty [online], BEST Warsaw [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  139. ↑ Erasmus Student Network (ESN) [online], Politechnika Warszawska. Program Erasmus+ [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  140. ↑ IAESTE [online], Politechnika Warszawska [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  141. ↑ Student's Media [online], Warsaw University of Technology [dostęp 2026-07-09] (ang.).
  142. ↑ Informator Kół Naukowych i Organizacji Studenckich 2025/2026 [online], Samorząd Studentów Politechniki Warszawskiej, 2025, s. 220-221 [dostęp 2026-07-09] (pol.).
  143. ↑ Izabela Koptoń-Ryniec, Wywiad z Dariuszem Zimnickim - Dyrygentem Chóru Akademickiego Politechniki Warszawskiej [online], Biuletyn Politechniki Warszawskiej, 10 czerwca 2014 [dostęp 2026-07-09] (pol.).
  144. ↑ O nas [online], TeatrPW [dostęp 2026-07-29] (pol.).
  145. ↑ O zespole [online], Zespół Pieśni i Tańca Politechnika Warszawska [dostęp 2026-07-09] (pol.).
  146. ↑ 100-lecie Politechniki Warszawskiej. NBP. [dostęp 2015-02-09]. (pol.).
  147. ↑ Rejestr Dzienników i Czasopism. [w:] Sąd Okręgowy w Warszawie [on-line]. bip.warszawa.so.gov.pl. [dostęp 2026-08-02].
  148. ↑ Wybitni przedstawiciele nauki odebrali medale „Zasłużony dla Nauki Polskiej Sapientia et Veritas” - Ministerstwo Edukacji i Nauki - Portal Gov.pl [online], Ministerstwo Edukacji i Nauki [dostęp 2023-11-22] (pol.).
  149. ↑ Grzegorz Sołtysiak: Filmowy przewodnik po Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2007, s. 189. ISBN 978-83-60142-70-7.
  150. ↑ Dom [online], FilmPolski.pl [dostęp 2026-07-31] (pol.).
  151. ↑ Ian Fleming, Operacja Piorun, wyd. 1, Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita” S.A., 2008, s. 51, ISBN 978-83-61565-08-6 (pol.).
  152. ↑ Maria Kamińska, Polish Bond fans raise money for statue of archenemy in his fictional birthplace [online], TVP World, 19 maja 2026 [dostęp 2026-08-05] (ang.).
  153. ↑ Marek Haltof, Obrazy Holokaustu w filmach z okresu polskiej szkoły filmowej (1955–1965), „Kwartalnik filmowy”, 77-78, 2012, s. 121, DOI: 10.36744/kf.2824 (pol.).
  154. ↑ Studenci PW zainspirowali uczniów z Lęborka i filmowców [online], Politechnika Warszawska, 8 września 2020 [dostęp 2026-07-31] (pol.).
  155. ↑ Nieletni inżynierowie [online], FilmPolski.pl [dostęp 2026-07-31] (pol.).
  156. ↑ 1968. Szczęśliwego Nowego Roku [online], FilmPolski.pl [dostęp 2026-07-31] (pol.).
  157. ↑ Michał Zacharzewski, Tajemnica Sagali (serial) [online], Z dala od polityki, 27 stycznia 2024 [dostęp 2026-07-31] (pol.).
  158. ↑ Jerzy Łukaszewicz, Tajemnica Sagali [online], TVP VOD, 1996 [dostęp 2026-07-31] (pol.).
  159. ↑ Radosław Gajda, Koszykowa 55, wyd. 1, Warszawa: Dobre Pomysły, 2024, s. 6–7, ISBN 978-83-963014-2-0 (pol.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.