Byrsinus
| Byrsinus | |||
| Fieber, 1860 | |||
 Ziemik włochatobrzuchy | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd |
Pentatomomorpha | ||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
Byrsinus | ||
| Synonimy | |||
| |||
Byrsinus – rodzaj pluskwiaków różnoskrzydłych z rodziny ziemikowatych i podrodziny Cydninae.
Morfologia
Pluskwiaki o owalnym w zarysie ciele[1], osiągającym od 2,9 do 5,5 mm długości[2]. Ubarwione są czarno, czarnobrązowo lub brązowo, bez jaśniejszych wzorów czy plam. Wyglądem mocno przypominają przedstawicieli rodzaju Microporus[3].
Głowa jest szersza niż dłuższa[2], nieco rozpłaszczona[1], wzdłuż zewnętrznych brzegów policzków zaopatrzona w jeden rządek osadzonych w porach szczecinek, w którym mogą również leżeć grube kolce[4][3]. Wierzchołek nadustka nosi parę szczecinek i pozbawiony jest kolców[3]. Policzki nie łączą się przed nadustkiem. Krótkie czułki zbudowane są z pięciu członów, z których pierwszy i drugi są walcowate, a pozostałe prawie okrągłe[2].
Przedplecze jest szersze niż dłuższe[2]. Wzdłuż jego brzegów bocznych biegnie rządek osadzonych w porach szczecinek, które osiągają większą długość niż te na głowie[1][3][4]. Tarczka jest wydłużona, dłuższa niż u nasady szeroka, sięgająca znacznie poza połowę długości odwłoka[4][3], niekiedy z długimi, włosowatymi szczecinkami na dysku. Półpokrywy mają liczne szczecinki w porach na krawędziach kostalnych oraz nieuwstecznione zakrywki o prawie prostych krawędziach[2]. Gruczoły zapachowe zatułowia mają ujścia o kształcie małego, okrągłego uszka. Ewaporatoria na śródtułowiu i zatułowiu mogą być od bardzo małych, przez niemal niedostrzegalne po całkiem zanikłe[4][3]. Odnóża przedniej pary są grzebne; mają spłaszczone, rozszerzone ku szczytowi, uzbrojone w liczne i grube kolce golenie[1][3]. Golenie tylne są z wierzchu lekko spłaszczone, pozbawione kolców i szczecinek, na spodzie zaś zaopatrzone w liczne kolce i szczecinki[2].
Genitalia samca cechują się obecnością jednego lub dwóch ząbków na wewnętrznej krawędzi każdej paramery i licznych włosków na jej wierzchołku[2].
Rozprzestrzenienie
Przedstawiciele rodzaju zasiedlają wszystkie kontynenty Starego Świata oraz krainę australijską. W Polsce występuje tylko B. flavicornis[4][3].
Taksonomia
Takson ten wprowadzony został w 1860 roku przez Franza Xavier Fiebera. Obejmuje 26 opisanych gatunków[5]:
- Byrsinus albipennis (A. Costa, 1853)
- Byrsinus australis Lis, 2001
- Byrsinus azrak Linnavuori, 1993
- Byrsinus balcanicus (Josifov, 1986)
- Byrsinus brevicornis Wagner, 1964
- Byrsinus comaroffii (Jakovlev, 1879)
- Byrsinus cristatus (Jeannel, 1914)
- Byrsinus discus Jakovlev, 1906
- Byrsinus flavicornis (Fabricius, 1794) – ziemik włochatobrzuchy
- Byrsinus fossor (Mulsant & Rey, 1866)
- Byrsinus laeviceps (Kerzhner, 1972)
- Byrsinus laticollis (Wagner, 1954)
- Byrsinus minor Wagner, 1964
- Byrsinus multitrichus Lis, 2001
- Byrsinus nigroscutellatus (Montandon, 1900)
- Byrsinus ochraceus (Distant, 1899)
- Byrsinus pallidus (Puton, 1887)
- Byrsinus pauculus (Signoret, 1882)
- Byrsinus penicillatus Wagner, 1964
- Byrsinus pevtzovi Jakovlev, 1903
- Byrsinus pilosulus (Klug, 1845)
- Byrsinus pseudosyriacus Linnavuori, 1977
- Byrsinus rugosus (Jakovlev, 1874)
- Byrsinus setosus Lis, 2001
- Byrsinus syriacus (Horváth, 1917)
- Byrsinus varians (Fabricius, 1803)
Przypisy
- 1 2 3 4 Randall T. Schuh, James Alexander Slater: True bugs of the world (Hemiptera:Heteroptera): classification and natural history. Cornell University Press, 1995, s. 220-225. ISBN 0-8014-2066-0. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Jerzy Adrian Lis. On Byrsinus Fieber and Microporus Uhler, two allied cydnid genera (Heteroptera: Cydnidae). „Annals of the Upper Silesian Museum, Entomology”. 4, s. 79-98, 1993.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Jerzy A. Lis, Barbara Lis, Dariusz J. Ziaja: Heteroptera Poloniae 2: Pentatomoidea 1: Acanthosmatidae, Cydnidae, Plataspidae, Scutelleridae, Thyreocoridae. Bytom: Zakład Poligraficzno-Wydawniczy "Plik", 2012.
- 1 2 3 4 5 Jerzy A. Lis: Klucze do oznaczania owadów Polski. T. XVIII: Pluskwiaki różnoskrzydłe - Heteroptera. Cz. zeszyt 12: Plataspidae, Thyreocoridae, Cydnidae. Toruń: Oficyna Wydawnicza Turpress, Polskie Towarzystwo Entomologiczne, 1997. ISBN 83-86781-42-4.
- ↑ genus Byrsinus Fieber, 1860. [w:] BioLib.cz [on-line]. [dostęp 2019-07-25].