Byrsinus pilosulus
| Byrsinus pilosulus | |||
| (Klug, 1845) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
Byrsinus pilosulus | ||
| Synonimy | |||
| |||
Byrsinus pilosulus – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny ziemikowatych i podrodziny Cydninae.
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1845 roku przez Johanna Ch.F. Kluga pod nazwą Cydnus pilosulus. Jako miejsce typowe wskazano egipską Aleksandrię[1][2][3]. Opisany w 1861 roku przez Franza Xavera Fiebera Cydnus lacconotus[4] zsynonimizowany został z omawianym taksonem w 1917 roku przez Gezę Horvátha[5], a opisany w 1874 roku przez Pietra M. Ferrariego Cydnus dilutus[6] zsynonimizowany został z nim w 1881 roku przez Victora A. Signoreta[7]. W 1990 M. Moizuddin i Imtiaz Ahmad opisali formalnie gatunek Aethus bipunctatus[8] (wspominany wcześniej bez opisu[9][3]). Zsynonimizowany został on z omawianym taksonem w 1993 roku przez Jerzego A. Lisa. Autor ten przeniósł ponadto omawiany takson do rodzaju Byrsinus[9].
Pluskwiak osiągający od 3,3 do 4,1 mm długości ciała. Głowa jest kasztanowa do czarniawobrązowej. Nadustek ma przed wierzchołkiem osadzone dwie krótkie, kołkowate szczecinki. Każdy policzek ma w sąsiedztwie krawędzi od 6 do 9 krótkich szczecinek kołkowatych i od 2 do 7 długich szczecinek włosowatych. Poza tym powierzchnia policzków jest wyraźnie punktowana. Przedplecze jest ciemnobrązowe, kasztanowe lub czarniawobrązowe, w sąsiedztwie bocznych krawędzi wyposażone w od 18 do 29 par punktów szczecinkowych (chetoporów). Szczecinek brak na ubarwionych tak jak przedplecze tarczce i przykrywkach, tylko na krawędziach kostalnych półpokryw występuje po od 11 do 25 punktów szczecinkowych (chetoporów)[9].
Owad palearktyczny o rozmieszczeniu śródziemnomorsko-środkowoazjatyckim[9]. W Europie znany jest z Hiszpanii, Francji, Włoch, Malty, Węgier, Serbii, Rumunii i Grecji[10][3]. Niepewne doniesienie pochodzi z Niemiec[3]. W Afryce notowany jest z Madery, Wysp Kanaryjskich, Wysp Zielonego Przylądka, Maroka, Mauretanii, Algierii, Tunezji, Libii, Egiptu i Sudanu. W Azji znany jest z Syrii, Jordanii, Izraela, Synaju, Arabii Saudyjskiej, Jemenu (w tym z Sokotry), Omanu, Iraku, Turkmenistanu, Uzbekistanu, Tadżykistanu, Iranu, Afganistanu, Pakistanu i Indii[3][10].
Przypisy
- ↑ J.C.F. Klug: Symbolae physicae, seu icones et descriptiones insectorum, quae ex itinere per Africam borealem et Asiam occidentalem F.G. Hemprich et C.H. Ehrenberg studio novae aut illustratae redierunt 5: sign. Berlin: A-l. Mittler, 1845, s. 43.
- ↑ Berend Aukema (red.): Byrsinus pilosulus (Klug, 1845). [w:] Catalogue of Palearctic Heteroptera [on-line]. Naturalis Biodiversity Center. [dostęp 2025-12-17].
- 1 2 3 4 5 Jerzy Adrian Lis. Burrower bugs of the Old World - a catalogue (Hemiptera: Heteroptera: Cydnidae). „Genus”. 10 (2), s. 165-249, 1999.
- ↑ F.X. Fieber: Die europäischen Hemiptera. Halbflügler. (Rhynchota Heteroptera.). Wien: Gerold's Sohn, 1861, s. 363.
- ↑ G. Horváth. Heteroptera palaearctica nova vel minus cognita. I. „Annales Historico-Naturales Musei Nationalis Hungarici”. 15, s. 365-381, 1917.
- ↑ P.M. Ferrari. Hemiptera Agri Ligustici hucusque lecta. „Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova.”. 6, s. 116-208, 1874.
- ↑ V. Signoret. Revue des Cydnides contenus dans la collection du Musée Civique d'Histoire Naturelle de Gênes. „Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova.”. 16, s. 621-657, 1881.
- ↑ M. Moizuddin, I. Ahmad. A revision of Cydnidae (Hemiptera: Pentatomomorpha: Pentatomoidea) from Indo-Pakistan area with a cladistic analysis of the included genera. „Oriental Insects”. 24, s. 305-354, 1990.
- 1 2 3 4 Jerzy Adrian Lis. On Byrsinus Fieber and Microporus Uhler, two allied cydnid genera (Heteroptera: Cydnidae). „Annals of the Upper Silesian Museum, Entomology”. 4, s. 79-98, 1993.
- 1 2 Berend Aukema (red.): Byrsinus pilosulus (Klug, 1845) – Distribution. [w:] Catalogue of Palearctic Heteroptera [on-line]. Naturalis Biodiversity Center. [dostęp 2025-12-17].