Caryński

Caryński[1][2] (też: Potok Caryński[3]) – potok w polskiej części Bieszczadów Zachodnich. Długość 6,46 km[4]. Na austro-węgierskiej „Spezialkarte” z 1880 r.[5] oraz w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich z tego samego roku[6] występował pod nazwą Caryńczyk. Szeroką dolinę potoku w jego górnej części zajmowała bojkowska wieś Caryńskie, zniszczona i opuszczona tuż po II wojnie światowej.

Źródła tradycyjnie umieszczane na wysokości 800-820 m n.p.m. na zachodniej stronie grzbietu, biegnącego od przełęczy Przysłup Caryński na północ, ku Magurze Stuposiańskiej. Początkowo spływa w kierunku północno-wschodnim prostą, szeroką doliną, ograniczaną po prawej stronie stokami Magury Stuposiańskiej, zaś po lewej czołami kolejnych grzbietów, opadających od Połoniny Caryńskiej. Na wysokości płytkiej Przełęczy Nasiczniańskiej odchyla się ku północy i krętą, głęboko wciętą doliną przebija się między wzniesieniami Wysokiego Wierchu (842 m n.p.m.) i Bartoszówki (714 m n.p.m., po lewej) oraz Zworca (831 m n.p.m., po prawej), by na wysokości 570 m n.p.m. połączyć się z dopływającym z lewej Nasiczniańskim Potokiem, tworząc potok Dwernik[3].

Na całej długości przybiera szereg dopływów. Najdłuższymi z nich, o długości przekraczającej 3 km, są lewobrzeżne dopływy, spływające pomiędzy wspomnianymi, długimi grzbietami schodzącymi od Połoniny Caryńskiej. W kolejności zgodnej z biegiem Caryńskiego są to: Krzywiec, Balotecz i Caryńczyk[3].

Górna część biegu potoku znajduje się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego, zaś pozostały teren jego dorzecza leży w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu[3].

Wzdłuż całej doliny potoku biegnie droga jezdna, a także ścieżka przyrodniczo-historyczna „Przysłup Caryński – Krywe n. Sanem”[3].

Przypisy

  1. ↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 30, ISBN 83-239-9607-5.
  2. ↑ Wojciech Krukar, Paweł Swianiewicz, Tadeusz Andrzej Olszański, Paweł Luboński i in.: Bieszczady. Przewodnik dla prawdziwego turysty. Wyd. 13, aktualizowane. Oficyna wydawnicza Rewasz, Pruszków 2012, s. 222. ISBN 978-83-62460-21-2.
  3. 1 2 3 4 5 Mapa turystyczna. [dostęp 2026-07-21].
  4. ↑ Elektroniczny słownik hydronimów Polski. Instytut Języka Polskiego PAN. [dostęp 2026-07-21].
  5. ↑ Spezialkarte der österreichisch-ungarischen Monarchie 1:75 000. ZONE_9_COL_XXVII_OROSZ-RUSZKA_und_DYDIOWA. wg portalu MAPSTER, 1880. [dostęp 2026-07-21].
  6. ↑ Caryńczyk, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 528.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.