Chicago White Sox

Chicago White Sox

Państwo	Stany Zjednoczone
Adres	333 West 35th St Chicago, IL 60616, USA
Data założenia	1893
Właściciel	Jerry Reinsdorf and Eddie Einhorn
I zespół
Liga	Major League Baseball American League AL Central
Stadion	Guaranteed Rate Field
Trener	Pedro Grifol
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Strona internetowa

Chicago White Sox – drużyna baseballowa grająca w centralnej dywizji American League, ma siedzibę w Chicago, w stanie Illinois. Trzykrotny zwycięzca w World Series.

Klub został utworzony w 1893 w Sioux City i przez rok grał jako Sioux City Cornhuskers^[1]. W latach 1895–1899 występował pod nazwą St. Paul Saints^[2]. W 1900 po przeniesieniu zespołu do Chicago, zmieniono ją na White Stockings^[3]. Rok później dziennikarze lokalnej gazety Chicago Tribune poczęli używać jej skróconej wersji – White Sox; oficjalnie przyjęto ją w 1904^[4].

W 1901 White Sox jako jeden z ośmiu zespołów stał się członkiem nowo utworzonej American League, a pięć lat później po raz pierwszy zdobył mistrzowski tytuł pokonując w World Series Chicago Cubs 4–2^[3][5][6]. W 1910, po dziesięciu latach występów na stadionie South Side Park, zespół przeniósł się na obiekt Comiskey Park, wybudowany kosztem 750 tysięcy dolarów^[7][8]. W 1917 White Sox po wygraniu 100 meczów w sezonie zasadniczym i zajęciu pierwszego miejsca w American League, po raz drugi w historii klubu zwyciężyli w World Series, w których pokonali New York Giants 4–2^[5][9].

W 1919 White Sox będąc faworytem do zwycięstwa w World Series, ostatecznie przegrali z Cincinnati Reds 3–5 (grano wówczas do pięciu zwycięstw)^[10]. Po finałach rozpoczęto dochodzenie w sprawie ustawienia meczów przez zawodników z Chicago. W toku prowadzonego śledztwa ustalono, iż ośmiu zawodników White Sox zostało przekupionych^[11]. W efekcie wszyscy zamieszani w ustawienie meczów zostali dożywotnio zawieszeni, nigdy też nie będą mogli wstąpić do Galerii Sław Baseballu^[11]. Wydarzenia z 1919 roku określane są jako Black Sox Scandal^[11].

W 1933 na Comiskey Park rozegrano po raz pierwszy All-Star Game, zaś sześć lat później pierwszy mecz przy sztucznym oświetleniu^[12]. W 1959 White Sox ulegli w World Series Los Angeles Dodgers 2–4^[13]. 29 września 1990 odbył się ostatni mecz na stadionie Comiskey Park^[3]. Od 1991 White Sox w roli gospodarza występują na U.S. Cellular Field mogącym pomieścić 40 615^[14].

W 2005 zespół sięgnął po mistrzostwo po raz trzeci w historii klubu, po pokonaniu w World Series Houston Astros 4–0^[15].

• Roberto Alomar
• Luis Aparicio
• Luke Appling
• Chief Bender
• Steve Carlton
• Eddie Collins
• Charles Comiskey
• George Davis
• Larry Doby
• Hugh Duffy
• Johnny Evers
• Red Faber
• Carlton Fisk
• Nellie Fox
• Goose Gossage
• Ken Griffey Jr.
• Clark Griffith
• Harry Hooper
• George Kell
• Tony La Russa
• Bob Lemon
• Al Lopez
• Ted Lyons
• Edd Roush
• Red Ruffing
• Ron Santo
• Ray Schalk
• Tom Seaver
• Al Simmons
• Frank Thomas
• Bill Veeck**
• Ed Walsh
• Hoyt Wilhelm
• Early Wynn

Czcionką pogrubioną zaznaczono zawodników, których upamiętniono na tablicy w muzeum z herbem klubu Chicago White Sox^[18]

Od 1997 numer 42 zastrzeżony jest przez całą ligę ku pamięci Jackie Robinsona, który jako pierwszy Afroamerykanin przełamał bariery rasowe w Major League Baseball^[19].

Nellie Fox 2B: 1950–63 Zastrzeżony w 1976

Harold Baines RF: 1980–89 DH: 1996–97, 2000–01 Trener: 2004– Zastrzeżony w 1989

Luke Appling SS: 1930–50 Zastrzeżony w 1975

Minnie Miñoso LF: 1951–57, 60–61, 76, 80 Zastrzeżony w 1983

Luis Aparicio SS: 1956–62, 68–70 Zastrzeżony w 1984

Ted Lyons P: 1923–46 M: 1946–48 Zastrzeżony w 1983

Billy Pierce P: 1949–61 Zastrzeżony w 1983

Frank Thomas 1B-DH: 1990–2005 Zastrzeżony w 2010

Mark Buehrle P: 2000–2011 Zastrzeżony w 2017

Carlton Fisk C: 1981–93 Zastrzeżony w 1997

Jackie Robinson Wycofany w całej MLB Zastrzeżony w 1997

Kibicem Chicago White Sox jest papież Leon XIV^[20].

• Oficjalna strona klubu