Chris Totten
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
5 grudnia 1998 |
|---|---|
| Najwyższy ranking |
84 (lipiec-sierpień 2018) |
| Najwyższy break |
132 (Championship League 2024) |
| Breaki 100+ pkt. |
14 |
Chris Totten (ur. 5 grudnia 1998 w Wishaw) – szkocki zawodowy snookerzysta, który grał zawodowo w latach 2017–2019 i powrócił do World Snooker Tour w 2024 roku.
Kariera
Podobnie jak czterokrotny mistrz świata John Higgins, Chris Totten urodził się w Wishaw i dorastał w sąsiednim Newmains. Zaczął grać w snookera w wieku 10 lat, a już w wieku 12 lat był jednym z najlepszych młodych graczy w swoim kraju. W swoim pierwszym roku jako zawodnik U14 dotarł do finałów pięciu z sześciu turniejów i wygrał trzy z nich[1]. Kilka dni po swoich 14. urodzinach po raz pierwszy wziął udział w Scottish Open, turnieju Snooker Main Tour, otwartym dla amatorów. W kolejnym sezonie wziął udział w dwóch kolejnych turniejach PTC na kontynencie i świętował swoje pierwsze zwycięstwo w rundzie amatorskiej. Od 2015 roku bierze również udział w międzynarodowych mistrzostwach juniorów i dotarł do 1/8 finału Mistrzostw Europy U-21 . W kolejnym roku przegrał na Mistrzostwach Europy U-18, również w 1/8 finału, z późniejszym finalistą Jacksonem Pagem. W pozostałych turniejach, w tym w Mistrzostwach Europy Seniorów, znalazł się w gronie najlepszych 32 zawodników. W maju 2016 roku został najmłodszym graczem po Stephenie Hendrym, który wygrał Scottish Amateur Championship[2],
W 2016 roku Totten próbował dostać się do profesjonalnej trasy poprzez Q School, ale bardzo wcześnie na obu turniejach spotkał byłych zawodowców Lü Haotiana i Alexandra Ursenbachera i w obu odpadł. W kolejnym sezonie zakwalifikował się do jednej z dwóch dzikich kart na Scottish Open, gdzie przegrał 4–2 z Dominikiem Dalem[3]. Podczas drużynowych mistrzostw Wysp Brytyjskich, był częścią czteroosobowej drużyny, która po 13 latach przywróciła tytuł Szkocji. Dotarł do półfinału Mistrzostw Świata U-18 . Wiosną 2017 roku, mając 18 lat, dotarł do finału Mistrzostw Europy, pokonując m.in. Kacpra Filipiaka i Jamiego Rhysa Clarke’a i zdobył tytuł pokonując Andresa Petrova 7-3[4]. Dało mu to również kwalifikację do dwóch kolejnych sezonów Main Tour. Zdobył także miejsce na Mistrzostwach Świata, gdzie rywalizował z Benem Woollastonem i przegrał 4-10.
Jednakże młodemu Szkotowi nie udało się w kolejnych dwóch latach wywalczyć sobie pozycji w zawodowym tourze. Przeszedł przez rundy kwalifikacyjne tylko w jednym na pięć turniejów i był w stanie zdobyć punkty do światowego rankingu snookera. Nigdy nie przeszedł przez ostatnie 32 – zwykle drugą rundę głównej drabinki – a nawet to zdarzyło się tylko w Scottish Open 2017 i Northern Ireland Open 2018. W rezultacie zawsze zajmował niskie miejsca w światowym rankingu. Zajmując 84. miejsce w trakcie sezonu, zakończył dwuletni sezon na 100. pozycji. Ponieważ było to zdecydowanie za mało, aby zakwalifikować się do kolejnego sezonu, stracił także status zawodowca. Choć zaraz potem próbował szczęścia w Q School 2019, to i ta próba zakończyła się niepowodzeniem. W kolejnych latach, naznaczonych pandemią COVID-19, brał już tylko sporadyczny udział w dużych turniejach amatorskich. Chociaż na arenie międzynarodowej odniósł niewielki sukces, poza występem w 1/8 finału turnieju WSF Open 2020, to pod koniec 2021 roku zdobył swój drugi tytuł mistrzowski na szczeblu szkockim.
W kolejnych latach Totten próbował ponownie zakwalifikować się do profesjonalnej trasy poprzez Q School, ale bez większego powodzenia. Jego najlepszym wynikiem w drugim turnieju w 2022 roku był awans do półfinału grupy, w którym przegrał 2-4 z Zhao Jianbo . W sezonie 2023/24 wziął udział w Q Tour, gdzie zajął 16. miejsce i zakwalifikował się tym samym do play-offów. Trzej zwycięzcy otrzymali dwuletnie pozwolenie na start w World Snooker Tour, chociaż Totten przegrał swój pierwszy mecz z Julianem Bojko. Zaledwie kilka miesięcy później wziął udział ponownie w Q School, gdzie dotarł do finału swojego pierwszego turnieju, po zwycięstwach nad Luke'iem Simmondsem i Farakhem Ajaibem, w którym przegrał nieznacznie 3-4 z Allanem Taylorem. Potwierdził ten wynik w drugim turnieju, w którym pokonał m.in. Seana Maddocksa i Dylana Emery’ego, a w finale pokonał Lewisa Ullaha 4-2. Dało mu to kwalifikacje do sezonu 2024/25 i 2025/26 w zawodowym tourze.
Występy w turniejach w karierze
| Tournament | 2016 /17 |
2017 /18 |
2018 /19 |
2023 /24 |
2024 /25 |
2025 /26 | |||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Ranking[5] | [i] | [ii] | 84 | [i] | [ii] | 83 | |||
| Ranking tournaments | |||||||||
| Championship League | nierankingowy | RR | RR | RR | |||||
| Saudi Arabia Masters | nie rozegrano | 2R | |||||||
| Wuhan Open | nie rozegrano | A | LQ | LQ | |||||
| English Open | A | 1R | 1R | A | LQ | 1R | |||
| British Open | nie rozegrano | A | LQ | LQ | |||||
| Xi’an Grand Prix | nie rozegrano | LQ | LQ | ||||||
| Northern Ireland Open | A | 1R | 3R | A | LQ | LQ | |||
| International Championship | A | LQ | LQ | A | LQ | LQ | |||
| UK Championship | A | 1R | 1R | A | LQ | LQ | |||
| Shoot Out | A | 1R | 1R | A | 1R | 1R | |||
| Scottish Open | 1R | 3R | 1R | A | LQ | LQ | |||
| German Masters | A | LQ | LQ | A | LQ | LQ | |||
| World Grand Prix | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | |||
| Players Championship | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | |||
| Welsh Open | A | 1R | 1R | A | LQ | LQ | |||
| World Open | A | LQ | LQ | A | WD | WD | |||
| Tour Championship | nie rozegrano | DNQ | DNQ | DNQ | DNQ | ||||
| World Championship | LQ | LQ | LQ | A | LQ | LQ | |||
| Former ranking tournaments | |||||||||
| Shanghai Masters | A | 1R | nierankingowy | ||||||
| Riga Masters | A | LQ | LQ | nie rozegrano | |||||
| Paul Hunter Classic | A | 1R | WD | nie rozegrano | |||||
| China Championship | NR | LQ | LQ | nie rozegrano | |||||
| Indian Open | A | LQ | LQ | nie rozegrano | |||||
| Gibraltar Open | A | 1R | WD | nie rozegrano | |||||
| China Open | A | 1R | LQ | nie rozegrano | |||||
| European Masters | A | LQ | 1R | A | nie rozegrano | ||||
| Legenda tabeli wyników | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| LQ | odpadnięcie w kwalifikacjach | #R | odpadnięcie we wczesnej fazie turnieju (WR = runda dzikich kart, RR = faza grupowa) |
QF | przegrana w ćwierćfinale |
| SF | przegrana w półfinale | F | przegrana w finale | W | zwycięstwo |
| DNQ | nie zakwalifikował/a się | A | nie brał/a udziału | WD | zrezygnował/a w trakcie turnieju |
| Legenda oznaczeń w tabelach wyników | |||||
| NH / Nie roz. | Turniej nie odbył się. | ||||
| NR / Nie-rank. | Turniej nie był zaliczany jako rankingowy. | ||||
| R / Rank. | Turniej był zaliczany jako rankingowy. | ||||
| MR / Minor-Rank. | Turniej był zaliczany jako minor ranking. | ||||
Przypisy
- ↑ Cued-up Chris can be Wishaw whizz kid – just like hero Higgy. Glasgow Times, 2011-06-09. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- ↑ Ross Thomson: Newmains snooker star Chris Totten right on cue to help Scotland to victory. Daily Record, 2016-08-17. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- ↑ The Next Wizard Of Wishaw?. World Snooker Tour, 2017-03-22. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- ↑ European Snooker Championship Men → Cyprus – Nicosia 2017. European Billiards & Snooker Association. [dostęp 2025-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (ang.).
- ↑ Ranking History. Snooker.org. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
Bibliografia
- Ron Florax: Profil na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- Profil na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- Profil na stronie World Snooker Tour. World Snooker Tour. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- Wyniki na stronie snookerscores.net. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- Profil na stronie Snooker Database (archiwalny). Snooker Database. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).
- Profil na stronie World Professional Billiards and Snooker Association. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-06-28]. (ang.).