Chrzan japoński

Chrzan japoński
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

różopodobne

Rząd

kapustowce

Rodzina

kapustowate

Rodzaj

Eutrema

Gatunek

chrzan japoński

Nazwa systematyczna
Eutrema japonica (Miq.) Koidz.
Fl. symb. orient.-asiat. 22. 1930
Synonimy
  • Cochlearia wasabi Siebold, nom. nud.
  • Eutrema wasabi Maxim.
  • Lunaria japonica Miq.
  • Wasabia japonica (Miq.) Matsum.
  • Wasabia pungens Matsum.
  • Wasabia wasabi (Maxim.) Makino[3]

Chrzan japoński[4], wasabia japońska[5], wasabi[6] (Eutrema japonicum) – gatunek rośliny z rodziny kapustowatych (Brassicaceae). Rodzimy obszar jego występowania to: Sachalin, Japonia (wyspy Hokkaido, Honsiu, Kiusiu), Korea i Tajwan[3]. Jest uprawiany w Japonii, Korei, Nowej Zelandii i na Tajwanie[3].

Występowanie

Dzikie wasabi rośnie w chłodnych, ocienionych, płytkich strumieniach o bardzo czystej, źródlanej wodzie, wysoko w górach. W uprawie jest sadzone na brzegach takich strumieni, a także w tymczasowych tunelach winylowych na nieużytkowanych polach ryżowych pomiędzy sezonami[7].

Zastosowanie

Cała roślina jest wykorzystywana kulinarnie, głównie do sporządzania sushi i sashimi. Utarte świeże kłącze używane podobnie jak chrzan. Ucieranie zaczyna się od górnej części kłącza, z której wyrastają ogonki liściowe. Kucharze używają tradycyjnie do ucierania wasabi tarki wykonanej ze skóry rekina skwatina japońska (Squatina nebulosa[7]).

Wasabi jest powszechnie stosowane jako przyprawa w postaci pasty, której dodatek sprawia, że sushi lub inne potrawy są bardziej aromatyczne i wyraziste.

Za ostry smak wasabi odpowiadają izotiocyjaniany, głównie sanigryna. Związki te powstają z glukozynolanów, stale obecnych w komórkach, lecz nie wykazujących aktywności biologicznej. Uszkodzenie tkanek prowadzi do ich przekształcenia w izotiocyjaniany. Synteza jest dwuetapowa, najpierw powstaje niestabilny aglikon. Ta reakcja katalizowana jest przez enzym – mirozynazę. W drugim etapie, przy neutralnym pH, aglikon rozpada się do izotiocyjanianu[8].

Galeria

Przypisy

  1. ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-05-13] (ang.).
  3. 1 2 3 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-10-15].
  4. ↑ Uklanska-Pusz C. M.. Chrzan japoński. „Mój Piękny Ogród”. 4, s. 61, 2012.
  5. ↑ Stanley J. Kays: Cultivated vegetables of the world: a multilingual onomasticon. Springer, 2011, s. 601. ISBN 978-90-8686-720-2.
  6. ↑ Edyta Kwiatkowska. Izotiocyjaniany wasabi (Wasabia japonica). „Postępy Fitoterapii”. 1, s. 7-11, 2007.
  7. 1 2 Richard Hosking: A Dictionary of Japanese Food. Tokyo: Tuttle Publishing, 1996, s. 154. ISBN 978-4-8053-1335-0.
  8. ↑ J. A. Depree, T. M. Howard, G. P. Savage. Flavour and pharmaceutical properties of the volatile sulphur compounds of Wasabi (Wasabia japonica). „Food Research International”. 31 (5), s. 329–337, 1998. DOI: 10.1016/S0963-9969(98)00105-7. ISSN 0963-9969. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.