Cyryl (Pokrowski)
| Leonid Pokrowski Леонид Покровский | |
| Metropolita stawropolski i niewinomyski | |
![]() | |
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
5 sierpnia 1963 |
| Metropolita stawropolski i niewinomyski | |
| Okres sprawowania |
od 2011 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
| Śluby zakonne |
1989 |
| Diakonat |
1989 |
| Prezbiterat |
1989 |
| Nominacja biskupia |
10 października 2009 |
| Chirotonia biskupia |
29 listopada 2009 |
| Data konsekracji |
29 listopada 2009 | ||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Konsekrator | |||||||||||||||||||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy |
Nektariusz (Papadakis), Juwenaliusz (Pojarkow), Cyryl (Kowaczew), Warsonofiusz (Sudakow), Arseniusz (Jepifanow), Rościsław (Diewiatow), Eugeniusz (Rieszetnikow), Paweł (Łebid), Teognost (Guzikow), Jerzy (Daniłow), Sergiusz (Czaszyn), Tichon (Zajcew) | ||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||
Cyryl, imię świeckie Leonid Nikołajewicz Pokrowski (ur. 5 sierpnia 1963 w Miassie) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, od 2011 metropolita stawropolski i niewinomyski, od 2023 przewodniczący Synodalnego Wydziału Współpracy z Siłami Zbrojnymi i Organami Ścigania[1].
Życiorys
Pochodzi z rodziny, w której mężczyźni tradycyjnie wstępowali do stanu duchownego. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym mieście, w latach 1981–1983 służył w Armii Czerwonej. W latach 1984–1988 uczył się w moskiewskim seminarium duchownym, po ukończeniu którego został skierowany na wyższe studia teologiczne do Akademii Duchownej w Sofii. W 1989 złożył wieczyste śluby zakonne w ławrze Troicko-Siergijewskiej. W tym samym roku biskup Aleksander (Timofiejew) wyświęcił go kolejno na hierodiakona i hieromnicha. Od 1990 kontynuował rozpoczęte w Sofii studia teologiczne w Moskiewskiej Akademii Duchownej, w trybie zaocznym, jako duchowny eparchii niżnonowogrodzkiej (tytuł kandydata nauk teologicznych uzyskał w 2001)[2].
W 1993 został przełożonym monasteru Zwiastowania w Niżnym Nowogrodzie, pierwszym od momentu jego reaktywacji po zniszczeniach w ZSRR[3]. Rok później metropolita niżnonowogrodzki i arzamaski Mikołaj podniósł go do godności igumena. W 1995 objął dodatkowo funkcję rektora seminarium duchownego w Niżnym Nowogrodzie, zaś w 1996 – dziekana monasterów eparchii. Od 2000 archimandryta[2].
W 2004 arcybiskup niżnonowogrodzki i arzamaski Jerzy wyznaczył go na dziekana dekanatów I niżnonowogrodzkiego, wyksewskiego, warnawińskiego i ureńskiego, zwalniając równocześnie z pełnionych wcześniej obowiązków[2].
10 października 2009 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego nominował go na biskupa pomocniczego eparchii moskiewskiej z tytułem biskup pawłowo-posadski. Jego chirotonia biskupia miała miejsce 29 listopada tego samego roku, zaś jako główny konsekrator wystąpił patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl. 25 grudnia 2009 biskup Cyryl został przełożonym stauropigialnego monastyru Dońskiego[2]. Był również odpowiedzialny za parafie znajdujące się na terenie południowo-wschodniego okręgu administracyjnego Moskwy[4].
W 2011 został wyznaczony na biskupa stawropolskiego i niewinomyskiego[5]. Rok później, w związku z powstaniem metropolii stawropolskiej, został podniesiony do godności metropolity[6].
W 2022 roku poparł pełnoskalową agresję Rosji na Ukrainę[7], rozpowszechniał narracje państwowej rosyjskiej propagandy antyukraińskiej i stwierdził, że na Ukrainie toczy się dziś prawdziwa wojna z nazizmem, z satanizmem, z Antychrystem[8].
6 kwietnia 2023 dekretem patriarchy moskiewskiego został mianowany p.o. przewodniczącego Synodalnego Wydziału Współpracy z Siłami Zbrojnymi i Organami Ścigania[9], a 16 maja 2023 decyzją Świętego Synodu Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej został mianowany przewodniczącym tego wydziału[10].
Przypisy
- ↑ СИНОДАЛЬНЫЙ ОТДЕЛ ПО ВЗАИМОДЕЙСТВИЮ С ВООРУЖЕННЫМИ СИЛАМИ И ПРАВООХРАНИТЕЛЬНЫМИ ОРГАНАМИ [online], pobeda.ru [dostęp 2026-06-16] (ros.).
- 1 2 3 4 Biogram w serwisie Patriarchatu Moskiewskiego
- ↑ История монастыря. [dostęp 2016-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-31)].
- ↑ Журнал Московской Патриархии, luty 2011, s.29
- ↑ ЖУРНАЛ № 13
- ↑ Архиепископы Казанский Анастасий и Белгородский Иоанн, епископы Иваново-Вознесенский Иосиф и Ставропольский Кирилл возведены в сан митрополита
- ↑ В рождественских посланиях архиереи юга России поддержали войну в Украине [online], www.svoboda.org [dostęp 2026-06-16] (ros.).
- ↑ Словом и делом: как РПЦ жертвует войне деньги, амуницию и жизни [online], cherta.media [dostęp 2026-06-16] (ros.).
- ↑ Митрополит Ставропольский Кирилл назначен и.о. председателя Синодального отдела по взаимодействию с Вооруженными силами и правоохранительными органами [online], patriarchia.ru [dostęp 2026-06-16] (ros.).
- ↑ ЖУРНАЛЫ Священного Синода от 16 мая 2023 года. ЖУРНАЛ № 42 [online], patriarchia.ru [dostęp 2026-06-16] (ros.).
