Cyryl (Pokrowski)

Cyryl
Кирилл
Leonid Pokrowski
Леонид Покровский
Metropolita stawropolski i niewinomyski
ilustracja
Kraj działania

Rosja

Data i miejsce urodzenia

5 sierpnia 1963
Miass

Metropolita stawropolski i niewinomyski
Okres sprawowania

od 2011

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Rosyjski Kościół Prawosławny

Inkardynacja

Eparchia stawropolska

Śluby zakonne

1989

Diakonat

1989

Prezbiterat

1989

Nominacja biskupia

10 października 2009

Chirotonia biskupia

29 listopada 2009

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

29 listopada 2009

Konsekrator

Cyryl

Współkonsekratorzy

Nektariusz (Papadakis), Juwenaliusz (Pojarkow), Cyryl (Kowaczew), Warsonofiusz (Sudakow), Arseniusz (Jepifanow), Rościsław (Diewiatow), Eugeniusz (Rieszetnikow), Paweł (Łebid), Teognost (Guzikow), Jerzy (Daniłow), Sergiusz (Czaszyn), Tichon (Zajcew)

Cyryl, imię świeckie Leonid Nikołajewicz Pokrowski (ur. 5 sierpnia 1963 w Miassie) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, od 2011 metropolita stawropolski i niewinomyski, od 2023 przewodniczący Synodalnego Wydziału Współpracy z Siłami Zbrojnymi i Organami Ścigania[1].

Życiorys

Pochodzi z rodziny, w której mężczyźni tradycyjnie wstępowali do stanu duchownego. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym mieście, w latach 1981–1983 służył w Armii Czerwonej. W latach 1984–1988 uczył się w moskiewskim seminarium duchownym, po ukończeniu którego został skierowany na wyższe studia teologiczne do Akademii Duchownej w Sofii. W 1989 złożył wieczyste śluby zakonne w ławrze Troicko-Siergijewskiej. W tym samym roku biskup Aleksander (Timofiejew) wyświęcił go kolejno na hierodiakona i hieromnicha. Od 1990 kontynuował rozpoczęte w Sofii studia teologiczne w Moskiewskiej Akademii Duchownej, w trybie zaocznym, jako duchowny eparchii niżnonowogrodzkiej (tytuł kandydata nauk teologicznych uzyskał w 2001)[2].

W 1993 został przełożonym monasteru Zwiastowania w Niżnym Nowogrodzie, pierwszym od momentu jego reaktywacji po zniszczeniach w ZSRR[3]. Rok później metropolita niżnonowogrodzki i arzamaski Mikołaj podniósł go do godności igumena. W 1995 objął dodatkowo funkcję rektora seminarium duchownego w Niżnym Nowogrodzie, zaś w 1996 – dziekana monasterów eparchii. Od 2000 archimandryta[2].

W 2004 arcybiskup niżnonowogrodzki i arzamaski Jerzy wyznaczył go na dziekana dekanatów I niżnonowogrodzkiego, wyksewskiego, warnawińskiego i ureńskiego, zwalniając równocześnie z pełnionych wcześniej obowiązków[2].

10 października 2009 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego nominował go na biskupa pomocniczego eparchii moskiewskiej z tytułem biskup pawłowo-posadski. Jego chirotonia biskupia miała miejsce 29 listopada tego samego roku, zaś jako główny konsekrator wystąpił patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl. 25 grudnia 2009 biskup Cyryl został przełożonym stauropigialnego monastyru Dońskiego[2]. Był również odpowiedzialny za parafie znajdujące się na terenie południowo-wschodniego okręgu administracyjnego Moskwy[4].

W 2011 został wyznaczony na biskupa stawropolskiego i niewinomyskiego[5]. Rok później, w związku z powstaniem metropolii stawropolskiej, został podniesiony do godności metropolity[6].

W 2022 roku poparł pełnoskalową agresję Rosji na Ukrainę[7], rozpowszechniał narracje państwowej rosyjskiej propagandy antyukraińskiej i stwierdził, że na Ukrainie toczy się dziś prawdziwa wojna z nazizmem, z satanizmem, z Antychrystem[8].

6 kwietnia 2023 dekretem patriarchy moskiewskiego został mianowany p.o. przewodniczącego Synodalnego Wydziału Współpracy z Siłami Zbrojnymi i Organami Ścigania[9], a 16 maja 2023 decyzją Świętego Synodu Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej został mianowany przewodniczącym tego wydziału[10].


Przypisy

  1. ↑ СИНОДАЛЬНЫЙ ОТДЕЛ ПО ВЗАИМОДЕЙСТВИЮ С ВООРУЖЕННЫМИ СИЛАМИ И ПРАВООХРАНИТЕЛЬНЫМИ ОРГАНАМИ [online], pobeda.ru [dostęp 2026-06-16] (ros.).
  2. 1 2 3 4 Biogram w serwisie Patriarchatu Moskiewskiego
  3. ↑ История монастыря. [dostęp 2016-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-31)].
  4. ↑ Журнал Московской Патриархии, luty 2011, s.29
  5. ↑ ЖУРНАЛ № 13
  6. ↑ Архиепископы Казанский Анастасий и Белгородский Иоанн, епископы Иваново-Вознесенский Иосиф и Ставропольский Кирилл возведены в сан митрополита
  7. ↑ В рождественских посланиях архиереи юга России поддержали войну в Украине [online], www.svoboda.org [dostęp 2026-06-16] (ros.).
  8. ↑ Словом и делом: как РПЦ жертвует войне деньги, амуницию и жизни [online], cherta.media [dostęp 2026-06-16] (ros.).
  9. ↑ Митрополит Ставропольский Кирилл назначен и.о. председателя Синодального отдела по взаимодействию с Вооруженными силами и правоохранительными органами [online], patriarchia.ru [dostęp 2026-06-16] (ros.).
  10. ↑ ЖУРНАЛЫ Священного Синода от 16 мая 2023 года. ЖУРНАЛ № 42 [online], patriarchia.ru [dostęp 2026-06-16] (ros.).