Daniel Santos

Pierwszą zawodową walkę stoczył we wrześniu 1996 roku. Pierwszej porażki doznał w maju 1999 roku z Kofi Jantuahem, w swojej dwudziestej drugiej walce. Pojedynek zakończył się technicznym nokautem w piątej rundzie^[6]. 27 listopada 1999 roku zmierzył się z Ahmedem Kotiewem w walce o tytuł mistrza WBO w kategorii półśredniej. Santos przegrał ten pojedynek na punkty po niejednogłośnej decyzji sędziów^[7]. W maju 2000 roku doszło do pojedynku rewanżowego między tymi bokserami. Tym razem wygrał Santos, nokautując rywala w piątej rundzie^[8], zdobywając tym samym tytuł mistrza świata WBO w kategorii półśredniej.

W roku 2000 zdążył jeszcze dwukrotnie obronić swój tytuł: w lipcu znokautował w czwartej rundzie złotego medalistę olimpijskiego z Seulu i zawodowego mistrza świata WBO w kategoriach lekkiej i junior półśredniej, Giovanniego Parisi^[9], a w grudniu znokautował już w drugiej rundzie Neila Sinclaira^[10].

21 lipca 2001 roku zmierzył się z Antonio Margarito, późniejszym mistrzem świata WBO, WBA i IBF. Pojedynek zakończył się już po 2 minutach i 11 sekundach z uwagi na duże rozcięcie skóry nad prawym okiem Meksykanina. Walka została uznana za nieodbytą, a Santos zachował swój pas mistrzowski^[11].

Po walce z Margarito Santos zrezygnował z tytułu mistrza świata WBO w kategorii półśredniej, aby móc zmierzyć się o wakujący tytuł tej samej organizacji w kategorii junior średniej. Do pojedynku doszło 16 marca 2002 roku, a jego rywalem był Yori Boy Campas. Santos wygrał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie, ponieważ Meksykanin nie mógł kontynuować pojedynku z uwagi na głębokie rozcięcia skóry na twarzy^[12]. W sierpniu tego samego roku po raz pierwszy obronił swój nowy tytuł, pokonując na punkty Mehrduda Takaloo. W dziesiątej rundzie sędzia pojedynku rozważał możliwość przerwania walki z powodu rozcięć skóry w okolicach obu oczu Irańczyka^[13].

W roku 2003 Santos stoczył tylko jeden pojedynek: 28 czerwca pokonał jednogłośną decyzją sędziów na punkty Fulgencio Zunigę^[14]. 17 kwietnia 2004 roku, w trzeciej obronie mistrzowskiego pasa, pokonał na punkty Amerykanina Michaela Lermę^[15]. 11 września 2004 roku doszło do drugiej walki z Antonio Margarito. Pojedynek zakończył się techniczną decyzją sędziów w dziesiątej rundzie, po tym jak sędzia, po konsultacji z lekarzem, zdecydował się przerwać walkę z uwagi na bardzo duże rozcięcie skóry przy prawym oku Meksykanina. Do tego momentu pojedynek był bardzo wyrównany: jeden sędzia punktował 86-85 na korzyść Margarito, dwóch – na korzyść Santosa, odpowiednio 87-84 i 86-85^[16]. Poprzedni pojedynek między tymi pięściarzami także zakończył się z powodu kontuzji Margarito, która uniemożliwiała mu dalszą walkę.

Santos stracił swój tytuł w grudniu 2005 roku, przegrywając na punkty z Ukraińcem Serhijem Dzyndzyrukiem. Portorykańczyk w ósmej rundzie był liczony^[17].

W 2006 roku tylko raz wystąpił na ringu – w lipcu już w pierwszej rundzie znokautował mało znanego boksera Willa Evansa. 6 czerwca 2007 roku w walce eliminacyjnej organizacji WBA pokonał José Antonio Riverę przez techniczny nokaut w ósmej rundzie^[18] i został oficjalnym pretendentem do tytułu mistrza świata. 11 lipca 2008 roku zmierzył się z niepokonanym wcześniej mistrzem świata WBA, Joachimem Alcine, któremu odebrał pas mistrzowski nokautując go w szóstej rundzie^[19]. Pas mistrzowski stracił w następnej walce, 14 listopada 2009 roku, przegrywając jednogłośnie na punkty z Jurijem Formanem w stosunku 116-110, 117-109 i 117-109. Był też dwukrotnie liczony – w drugiej i dwunastej rundzie^[20].