De Mono

De Mono

Obecny skład zespołu (2011)
Rok założenia	1984
Pochodzenie	Warszawa
Gatunek	pop-rock
Aktywność	1984–1991, od 1992
Wydawnictwo	Zic Zac, Arston, BMG Poland
Powiązania	Magma, T.Love, Daab
Strona internetowa

De Mono – polski zespół pop-rockowy. Powstał w 1984, szczyt popularności zespołu przypadł na koniec lat 80. i pierwszą połowę lat 90. XX wieku.

Zespół założony został przez gitarzystę Marka Kościkiewicza, basistę Piotra Kubiaczyka i perkusistę Dariusza Krupicza pod nazwą „Mono”. Trzy lata później skrystalizował się skład – do zespołu, przemianowanego na „De Mono”, dołączyli gitarzysta Jacek Perkowski, saksofonista Robert Chojnacki i wokalista Andrzej Krzywy. W 1989 ukazał się debiutancki album zespołu Kochać inaczej, który zdobył szereg nagród i wyróżnień; tytułowa piosenka była notowana na Liście przebojów Programu Trzeciego przez ponad rok i stała się polskim evergreenem. Kolejny album Oh Yeah!, wydany w 1990, przyniósł przeboje Moje miasto nocą i Zostańmy sami i umocnił zespół w czołówce polskiej sceny rockowej. W tym czasie zespół często koncertował, także za granicą (trasa w Stanach Zjednoczonych).

W 1991 zespół przeżył kryzys, który doprowadził do zawieszenia działalności, ale już rok później powrócił (bez Perkowskiego, który związał się z T.Love), nagrywając swoją najpopularniejszą płytę Stop (z przebojami: Znów jesteś ze mną, Statki na niebie i Ostatni pocałunek). Dwa lata później ukazał się Abrasax, z którego pochodziły m.in. Kamień i aksamit oraz Zaklęci w tańcu. W połowie lat 90. muzycy poświęcili się solowym projektom. Chojnacki, Kościkiewicz i Krzywy wydali albumy pod swoimi nazwiskami, a Kubiaczyk i Krupicz założyli zespół Magma. Największy sukces komercyjny przypadł w udziale Chojnackiemu, którego trzy albumy sprzedały się w nakładzie półtora miliona egzemplarzy. W 1996 skład zespołu Kościkiewicz, ale w 1999 powrócił jeszcze do grupy i współpracował z nią do ok. 2001.

Zespół w 2001 nagrał na potrzeby programu Big Brother piosenkę Poznaj siebie, stanowiącą podkład muzyczny czołówki programu. Muzycy w 2003 nagrali dwa covery, które znalazły się na składance RMF FM – Moja i Twoja Muzyka: „Nasza jest cała ta noc” (oryg. „I’ll Be Your Baby Tonight” Boba Dylana) i „Bo dziś nie ma już nas” (oryg. „Sacrifice” Eltona Johna).

Zespół od 2005 gra w zmienionym składzie. Do grupy dołączyli: klawiszowiec Paweł Dampc oraz Tomasz Banaś i Zdzisław Zioło, wieloletni gitarzyści zespołu Mafia. Rok później z zespołu odszedł Chojnacki, aby kontynuować karierę solową. Jego miejsce zajął Paweł Pełczyński. W marcu 2006 ukazał się kolejny album De Mono pt. Siedem dni, promowany m.in. przez singiel tytułowy oraz Patrzę w Ciebie. Był to także pierwszy wydany w Polsce album w formacie pamięci USB^[1].

W 2007 grupę opuścił perkusista Dariusz Krupicz, a jego miejsce zajął Marcin Korbacz, który wcześniej grał w Mafii. Rok później, na Festiwalu Polskich Wideoklipów Yach Film, De Mono otrzymało nagrodę Drewniany Yach za wideoklip do ich (wydanego jako singiel) coveru przeboju Grupy ABC – „Asfaltowe łąki”^[2].

Kościkiewicz w 2008 utworzył zespół o takiej samej nazwie, w skład którego weszli Robert Chojnacki i Dariusz Krupicz, a także Wojciech Wójcicki (wieloletni członek De Mono) oraz nowi muzycy: wokalista Rafał Brzozowski i gitarzysta Michał Grymuza. Później miejsce Brzozowskiego zajął Michał Karpacki, a następnie nowym wokalistą De Mono został Tomasz Korpanty.

Od 2008 pomiędzy Krzywym i Kościkiewiczem toczył się sądowy spór o nazwę „De Mono” i prawa do wykonywania piosenek skomponowanych przez Kościkiewicza^[3]. Od tamtej pory nazwy „De Mono” używały równolegle dwa składy prowadzone przez byłych członków zespołu – pierwszy z wokalistą Andrzejem Krzywym i basistą Piotrem Kubiaczykiem, a drugi – z Markiem Kościkiewiczem, Robertem Chojnackim i Dariuszem Krupiczem^[4]. W 2018 pozew Krzywego przeciwko Kościkiewiczowi został oddalony. W wyniku tego oba składy mogły dalej występować pod tym samym szyldem^[5]. Sąd Apelacyjny w 2020 zakazał Kościkiewiczowi i dwóm innym pozwanym członkom zespołu – Wojciechowi Wójcickiemu i Michałowi Karpackiemu – używania nazwy „De Mono” „w prowadzonej przez nich działalności artystycznej w formie i kontekście innym niż historyczny”^[6]. Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie zamknęło sprawy, bowiem prawnik reprezentujący Kościkiewicza zapowiedział złożenie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego^[7]. 30 października 2021 na oficjalnych profilach składu dowodzonego przez Krzywego w mediach społecznościowych pojawiła się informacja, że dzień wcześniej skarga kasacyjna nie została przyjęta do rozpoznania i że „tym samym i tak prawomocny już wyrok Sądu Apelacyjnego można uznać za ostatecznie zapieczętowany”^[8].

8 września 2010 ukazał się dziewiąty studyjny album zespołu pt. No Stress^[9], który uzyskał status złotej płyty. Pierwszym singlem był utwór Póki na to czas, a drugim – utwór Życie to sen^[9]. Płyta okazała się wielkim sukcesem, a piosenka Póki na to czas, według rankingu firmy Nielsen Polska, przygotowanego dla ZPAV, została Radiowym Przebojem Roku 2010. Nagrodę wręczono podczas gali Fryderyków. W 2011 zespół wystąpił na festiwalu TopTrendy w Sopocie jako gość specjalny, gdzie odebrał Złotą Płytę za album No stress, a we wrześniu tego samego roku De Mono pojechało na wielki koncert do niemieckiego Essen. Zespół wystąpił też w programie „Szansa na sukces” na antenie TVP2, a w Sylwestra zagrał na warszawskim Placu Konstytucji.

W 2012 z okazji 25-lecia zespół nagrał płytę Spiekota, którą chciał złożyć hołd polskiej piosence. Grupa z Andrzejem Krzywym na czele nagrała na nowo wielkie przeboje sprzed lat, ale w odświeżonych aranżacjach. Gościnnie na albumie zaśpiewali wykonawcy muzyki reggae młodego pokolenia – Marika, Junior Stress, Cheeba i Dawid Portasz. 10 lutego 2014 na rynku ukazał się album pt. Symfonicznie, na który zespół nagrał swoje największe przeboje z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Jacka Piskorza. Pierwszy koncert odbył się w Studiu im. Lutosławskiego w Warszawie.

W 2017 zespół świętował 30 lat wspólnego grania na scenie. Z tej okazji od marca odbywali ogólnopolską trasę koncertową pod nazwą 30/30, obejmującą 30 występów. Ponadto wydali album pt. XXX, zawierający 12 piosenek stanowiących przekrój twórczości grupy od początku jej istnienia, jednak w akustycznych aranżacjach. Płytę promowali premierowym singlem Próżno nie chcę czekać na twoją miłość, czyli polskojęzycznym coverem przeboju Boba Marleya Waiting In Vain.

W 2018 zespół po 24 latach zakończył współpracę z dotychczasowym menedżerem, a nowym przedstawicielem grupy została firma J&J MusicArt. W listopadzie 2019 zespół wydał album pt. Reset, który promował singlami: Prosto w serce, Gra się do końca i W taką noc. Początkowo mieli odbyć ogólnopolską trasę koncertową, jednak została ona zawieszona z powodu pandemii COVID-19 w Polsce. 27 marca 2020 opublikowali muzyczny apel pt. Idiota w koronie, włączając się w akcję #zostańwdomu, ponadto wzięli udział w akcji #hot16challenge2 na zbiórkę dla personelu medycznego zaangażowanego w walkę z koronawirusem. 16 sierpnia 2020 zaprezentowali w sieci koncert OsieckY, zrealizowany bez publiczności i udostępniony za darmo dla oglądających w ramach programu „Kultura w sieci”. W kwietniu 2021 wydali album pt. OsieckY, który promowali własną interpretacją przeboju Seweryna Krajewskiego „Uciekaj moje serce”.

• Oficjalna strona zespołu