Deathloop

Akcja gry toczy się na subarktycznej wyspie Blackreef, uwięzionej w nieprzerwanej pętli czasowej, przez którą wyspa i jej mieszkańcy powtarzają wciąż tę samą dobę. Pierwotnie znajdowała się tam spokojna osada rybacka, później zaś powstała baza wojskowa, w której badano pojawiające się na Blackreef anomalie czasowe^[2]. Dekady później stroniący od ludzi naukowiec Egor Serling postanowił wykorzystać te właściwości do osiągnięcia nieśmiertelności. Zwerbował ośmioro ekscentrycznych współpracowników, zwanych wspólnie Wizjonerami, i założył program AEON, którego celem było spożytkowanie nieskończonej pętli do realizacji własnych osobliwych zainteresowań; podporządkowały im się rzesze fanatycznych wyznawców zwanych Eternalistami. Ponieważ pętla resetuje się o północy i przywraca wszystko do stanu wyjściowego, cofając nawet śmierć, wyspa pogrążyła się w rozpasanej, często brutalnej atmosferze nieustającej zabawy – dopóki pętla trwa, żaden czyn nie pociąga za sobą trwałych następstw^[2].

Podczas gdy większość mieszkańców nie zachowuje pamięci wcześniejszych pętli, dwie osoby stanowią wyjątek: Colt Vahn, który chce wykorzystać wiedzę i doświadczenie zgromadzone przez powtarzające się dni, aby przerwać pętlę i opuścić wyspę, oraz Julianna Blake, dążąca do powstrzymania go, choćby za cenę jego życia. Każdego ranka Julianna ostrzega całą wyspę przed zdradą Colta, nastawiając wszystkich wrogo wobec niego. Aby zamknąć pętlę, Colt musi stopniowo nauczyć się, jak zgładzić wszystkich Wizjonerów w ciągu jednej doby, ponieważ każde z nich czerpie międzywymiarową energię podtrzymującą pętlę. Energia ta obdarzyła ich nadludzkimi zdolnościami zaklętymi w Tablicach, które Colt może przejąć i ulepszać po ich śmierci^[2].

Zwiedzając rejony Blackreef o różnych porach dnia, Colt poznaje długą i zagadkową historię wyspy, widoczną w zróżnicowanych motywach architektonicznych: skromne początki odzwierciedlają zniszczone budowle w stylu wiktoriańskim, kontrastujące z surowym minimalizmem późniejszych instalacji wojskowych oraz z estetyką mid-century modern rodem z końca lat 60., narzuconą wyspie przez wyznawców programu AEON. Reżyser gry Dinga Bakaba potwierdził w wywiadach, że Deathloop rozgrywa się w tym samym uniwersum co seria Dishonored, co najmniej sto lat po wydarzeniach z pierwszej części^[3].

Colt Vahn budzi się na plaży ze snu, w którym nieznana kobieta go morduje – skacowany, bez pamięci o własnej tożsamości i miejscu pobytu. Wskazówki pozostawione przez wcześniejsze wcielenia nakazują mu przerwać pętlę czasową, w której utknął. Aby tego dokonać, musi zabić wszystkich ośmioro Wizjonerów, zanim doba dobiegnie końca. Julianna Blake ostrzega Wizjonerów i ich wyznawców, Eternalistów, przed planem Colta, skłaniając ich do polowania na niego. Colt odkrywa, że w odróżnieniu od pozostałych mieszkańców on i Julianna zachowują pamięć – a z czasem także drobne przedmioty – między kolejnymi pętlami^[2].

Gdy Colt opracowuje plan zabicia siedmiorga Wizjonerów, Julianna pozostaje nieuchwytna, ukrywając się w antenie Rdzenia Stabilizatora, konstrukcji podtrzymującej pętlę. Jedyną drogą do Rdzenia jest porzucony wojskowy samolot rakietowy napędzany Residuum – tajemniczą substancją międzywymiarową wytwarzającą pętlę. Przeszukując dawne bunkry, Colt dowiaduje się, że należał do operacji Horizon, pierwszej wojskowej wyprawy na Blackreef sprzed dekad, i że w wyniku nieudanego eksperymentu został przypadkowo wtrącony w siedemnastoletnią pętlę. Później zwerbował go program AEON, ceniąc jego znajomość wyspy; z czasem Colt został szefem ochrony programu. Odkrywa również, że w czasach operacji Horizon zakochał się w innej uczestniczce, Lili, a Julianna jest ich dzieckiem. Po zgładzeniu pozostałych Wizjonerów w ciągu jednego dnia Colt uruchamia rakietę i dociera do Rdzenia, gdzie staje twarzą w twarz z Julianną. Ta wyjaśnia, że wszystko zaczęło się psuć, gdy Colt, powątpiewając w sens programu AEON, zaczął zabijać ją w każdej pętli, aby ją od niego uwolnić. Znienawidziła go i zaczęła się mścić, aż w końcu sama zaczęła na niego polować. Stawia przed nim wybór: zabić ją i przerwać pętlę, godząc się na niepewną przyszłość, albo oszczędzić ją i wiecznie trwać w kolejnych powtórzeniach^[2].

• Jeśli Colt zabija Juliannę, a następnie siebie, aby przerwać pętlę, budzi się na plaży – zmienionej teraz w osobliwy, apokaliptyczny krajobraz – z Julianną mierzącą do niego z broni. Kobieta postanawia go oszczędzić i odchodzi, zostawiając go samego wobec niepewnej przyszłości. Aktualizacja „Goldenloop” rozwija to zakończenie, pokazując, że także Wizjonerzy i Eternaliści budzą się w świecie bez pętli; Colt prowadzi następnie grupę Eternalistów na wyprawę w pustkowia poza Blackreef.
• Jeśli Colt zabija Juliannę, lecz nie odbiera sobie życia, pętla resetuje się jak zwykle.
• Jeśli Colt oszczędza Juliannę, oboje godzą się i wspólnie polują dla rozrywki na pozostałych mieszkańców wyspy.

Deathloop to immersyjny symulator ukazany z perspektywy pierwszej osoby. Gracz otrzymuje szeroki arsenał narzędzi i sam decyduje, w jaki sposób zrealizuje cele^[14]. Każda lokacja jest zarazem piaskownicą oferującą alternatywne drogi dotarcia do celu^[15]. Colt dysponuje bronią palną, białą oraz granatami. Wyposażenie podzielono na kategorie rzadkości: pospolita broń często się zacina, rzadsza jest skuteczniejsza, lecz trudniej dostępna^[9]. Wystrzały ściągają uwagę przeciwników z okolicy^[14]. Alternatywnie gracz może korzystać ze skradania, odwracać uwagę wrogów rzucanymi butelkami albo likwidować ich pułapkami lub bronią z tłumikiem, pozostając niezauważonym^[9]. Ukrycie pozwala podsłuchiwać rozmowy postaci, co otwiera nowe możliwości^[7]. Za pomocą narzędzia hakerskiego można unieszkodliwiać kamery, działka strażnicze i zabezpieczone drzwi^[16]. Gracz zdobywa też błyskotki podzielone na poziomy rzadkości: te przypisane do broni poprawiają jej parametry, a te przypisane do postaci dają dodatkowe zdolności, np. podwójny skok, szybszą regenerację czy mniejsze obrażenia. Do każdej broni można przypiąć trzy błyskotki, a sam Colt może nosić cztery^[17].

Niektórzy Wizjonerzy po śmierci pozostawiają Tablice – tajemnicze artefakty obdarzające mocami. Gracz może nosić dwie z pięciu Tablic naraz. „Przeskok” pozwala Coltowi teleportować się na krótkie dystanse, „Eter” czyni go na chwilę niewidzialnym, „Nexus” łączy przeciwników, tak że obrażenia zadane jednemu dotykają wszystkich powiązanych, „Chaos” znacząco zwiększa zadawane obrażenia i wytrzymałość, a „Karnesis” umożliwia unoszenie wrogów i ciskanie nimi o ziemię^[18]. Aktualizacja „Goldenloop” wprowadziła nową zdolność „Fuga”, spowalniającą i dezorientującą przeciwników^[19]. Tablice można ulepszyć maksymalnie czterokrotnie, zabijając ich właściciela w kolejnych pętlach^[18]. Zdolność „Powrót” pozwala Coltowi ożyć dwukrotnie w każdej lokacji^[5]. Trzecia śmierć w tym samym miejscu oznacza restart pętli i utratę broni, błyskotek oraz Tablic. Aby temu zapobiec, Colt może nasycić wyposażenie surowcem zwanym Residuum, dzięki czemu pozostanie ono w arsenale na stałe. Residuum pozyskuje się z zabitych Wizjonerów oraz ze skrytek rozmieszczonych w lokacjach^[20]. Zebranego Residuum nie da się przenieść do kolejnej pętli^[21]. Po śmierci Colta zgromadzony surowiec wypada, lecz można go odzyskać, docierając do miejsca ostatniego zgonu^[22].

Twórcy położyli duży nacisk na wybory i swobodę gracza. Zdaniem Bakaby gra „powierza graczowi znaczną odpowiedzialność za własną przyjemność z zabawy”^[25]. Jako immersyjny symulator Deathloop ustanawia spójne reguły, a gracze mieli planować działania na podstawie ich zrozumienia i sprawdzać, czy gra odpowiada zgodnie z oczekiwaniami. Według projektantki poziomów Dany Nightingale gra została pomyślana z myślą o „rozmyślnej” rozgrywce i zniechęca do przypadkowych działań^[26]. Projektanci map unikali wąskich gardeł kierujących gracza w określoną stronę, ponieważ produkcja miała być mniej liniowa niż Dishonored. Starali się budować otwarte przestrzenie, w których można zrezygnować ze skryptowanych starć czy interakcji z postaciami^[25]. Moce Colta zaprojektowano podobnie do tych z Dishonored, aby zachować poczucie swojskości dla fanów wcześniejszych gier studia^[27]. Bakaba określił rozgrywkę jako „Dishonored z bronią palną”^[28]; zespół usunął wszystkie niezabójcze metody eliminacji przeciwników, typowe dla serii Dishonored^[29].

Struktura oparta na pętli czasowej miała skłaniać do wielokrotnego odwiedzania tych samych miejsc^[29]. Znajomość lokacji pozwalała graczom doskonalić umiejętności i szybciej pojąć rozbudowane systemy gry^[30]. Ponieważ poziomy projektowano z myślą o powtórnym przechodzeniu, zespół zadbał, by każda droga do celu miała własne zalety i wady^[31]. Inspiracja roguelike’ami zachęcała też do eksperymentowania z różnymi gadżetami i zestawami wyposażenia. W przeciwieństwie do Dishonored, gdzie system moralności oceniał postępowanie gracza, Deathloop zachowuje neutralność, aby nie faworyzować konkretnego stylu gry^[24]. Twórcy zrezygnowali z szybkiego zapisu znanego z serii Dishonored, chcąc, by gracze mierzyli się z konsekwencjami swoich działań i reagowali spontanicznie, zamiast wczytywać stan gry po niepowodzeniu^[32].

Bakaba nazwał Deathloopa „morderczą łamigłówką” i „odwróconym Cluedo”, w którym gracz musi osiągnąć „Złotą Pętlę”, eliminując wszystkich Wizjonerów w ciągu jednej doby^[29][33]. Dodał, że choć początkowo gracze mogą obawiać się pętli niweczącej postępy, z czasem zrozumieją, iż czas działa na korzyść Colta i można nad nim zapanować, podobnie jak czynili to bohaterowie Dnia Świstaka (1993) i Palm Springs (2020)^[32]. Twórcy nie chcieli karać graczy za powolne zwiedzanie lokacji^[34]. W efekcie czas płynie wyłącznie w chwili opuszczenia poziomu; Bakaba porównał to rozwiązanie do gry turowej^[32]. Pierwotnie gra niemal nie podpowiadała, jak osiągnąć „Złotą Pętlę”, by gracze samodzielnie rozwikłali zagadkę. Ponieważ wcześni testerzy nie rozumieli mechanik na tyle, by robić postępy, Arkane dodało sekcję samouczka, nazywaną wewnętrznie „wycieczką z przewodnikiem”. Także zadania zaczęły dostarczać jasnych wskazówek^[35]. W odróżnieniu od immersyjnych symulatorów z minimalistycznym interfejsem, Deathloop obficie zaopatruje gracza w informacje – ze względu na nacisk na zagadki twórcy nie chcieli go przeciążać poznawczo^[30].

Aby wprowadzić element nieprzewidywalności, Arkane dodało tryb wieloosobowy, rozwijając koncepcję asymetrycznej rywalizacji badaną wcześniej przy niewydanej grze The Crossing^[33]. Twórcy chcieli, by starcie z Julianną stanowiło wyzwanie, dając zarazem Coltowi niewielką przewagę dzięki zdolności „Powrót” pozwalającej dwukrotnie się odrodzić. Taka dynamika zachęcała grającego Coltem do ryzyka, a sterującego Julianną do ostrożności^[36]. Znajomość mapy pomagała osobie grającej Julianną wypatrzyć Colta i obmyślić najlepszy sposób jego eliminacji; Arkane określiło to jako „ostateczny sprawdzian” dla doświadczonych graczy^[37]. Bakaba nazwał tryb wieloosobowy „generatorem anegdot”^[36]. Zaprojektowano go „swobodnie” – spotkanie nie musiało kończyć się bezpośrednią konfrontacją^[38][39]. Zrezygnowano z czatu głosowego, ponieważ Arkane traktowało Deathloopa jako grę jednoosobową, w której gracz ma czuć, że poluje na niego „postać ze świata gry, a nie ktoś z internetu”^[40]. System parowania ciosów z Dishonored zastąpiono prostszym kopnięciem, ponieważ timing wobec postaci sterowanych przez ludzi i przez komputer różniłby się z powodu opóźnień sieciowych^[41].

Według Bakaby wydarzenia gry pierwotnie miały rozgrywać się na przestrzeni czterech dni^[30]. Wszystkie postacie wiedzą, że żyją w pętli czasowej, lecz jedynie Julianna, Colt i kilkoro pobocznych bohaterów zachowują pamięć kolejnych powtórzeń. Dlatego Wizjonerzy i Eternaliści zachowują się beztrosko – ich czyny nie mają następstw, gdy doba zaczyna się od nowa^[42]. Mimo początkowej wrogości Julianna i Colt stopniowo się do siebie zbliżają, będąc jedynymi postaciami z trwałą pamięcią. Twórcy musieli pozbawić Colta wspomnień, aby poznawał świat równolegle z graczem^[43]. Zdaniem Bakaby Julianna chce powstrzymać Colta przed przerwaniem pętli, ale nie pragnie, by przestał próbować^[44]. Interakcje między bohaterami wzorowano na filmach Quentina Tarantino^[45]. Wyeksponowanie Julianny nastąpiło dość późno w produkcji; początkowo jej rola nie różniła się od pozostałych Wizjonerów^[46][47]. Wizjonerom nadano wyraziste, dopracowane osobowości i historie, projektując ich jednak tak, aby gracz nie odczuwał wyrzutów sumienia po ich zabiciu. Nie mają łuków narracyjnych, ponieważ akcja toczy się w pętli^[43]. Ponieważ gra nie zawiera rozbudowanych przerywników filmowych, zespół sięgnął po inne narzędzia narracyjne. Unoszące się myśli to refleksje Colta z wcześniejszych pętli – tani sposób na podpowiedzi i budowanie nastroju. Choć początkowo unikano monologów bohatera, testerzy uznali je za pomocne w śledzeniu fabuły, więc studio rozwinęło Colta jako postać gadatliwą^[43].

Na narrację wpłynął szereg filmów. Poza obrazami o podróżach w czasie i pętlach czasowych, jak Dzień świstaka, Na skraju jutra (2014) czy trylogia Powrót do przyszłości, inspiracją były francuska komedia La Colle (2017) oraz Czwarty wymiar (2012)^[45]. Filmy Uciekinier (1987), Wojownicy (1979), Kult (1973), Pod wulkanem (1984) i Mroczne miasto (1998) zainspirowały motyw samotnego bohatera rozwiązującego zagadkę w odciętym od świata miejscu, na którego zarazem prowadzone jest polowanie^[45]. Wygląd Colta w dużej mierze czerpie z postaci granej przez Denzela Washingtona w Księdze ocalenia (2010), jego motywacje nawiązują do Snake’a Plisskena z Ucieczki z Nowego Jorku (1981), a część gadżetów wzorowano na serii o Jamesie Bondzie^[45]. Choć akcja rozgrywa się w uniwersum Dishonored, Arkane i Bethesda unikały przedstawiania gry jako spin-offu tej serii, ponieważ ma ona samodzielną fabułę i bohaterów^[48].

Zespół chciał, by Blackreef było miejscem odizolowanym, lecz „względnie zabudowanym”. Projekt wyspy zainspirowały szkockie Highlands znane z filmu Skyfall (2012), Wyspy Owcze, Falklandy oraz odległe stacje wydobycia ropy w północnej Rosji^[45][49]. Zabudowa czerpie z włoskich miasteczek, takich jak Positano, zachęcających do radosnej eksploracji^[50]. Mitton korzystał przy tym z Google Earth i Google Street View^[42]. Aby uzyskać surrealistyczną atmosferę świata zatrzymanego w czasie, zestawiono estetykę lat 60. z budowlami wojskowymi typowymi dla lat 30. i 40.^[42] Spośród czterech lokacji jako pierwsze powstało Updaam, opisane przez Bakabę jako „tradycyjny obszar miejski”. „Kompleks” opiera się na kontraście natury i technologii i jest najbardziej „naukowym” rejonem. Fristad Rock zestawia stary, zrujnowany bunkier z eleganckim, wystawnym kasynem, a Zatoka Karla pełni funkcję głównego miejsca zabaw i rozrywki^[30].

Estetykę oparto na wyobrażeniach o latach 60., ponieważ budzą one zarazem poczucie tajemnicy i nostalgii, a ich beztroski klimat współgra z narracją o „wiecznej imprezie”^[42]. Znaczący wpływ na kierunek artystyczny wywarł brytyjski serial szpiegowski Rewolwer i melonik (1961–1969)^[51]. Warstwę wizualną inspirowały także style swingującego Londynu oraz współczesne przedstawienia tamtej epoki, jak Kryptonim U.N.C.L.E. (2015) w reżyserii Guya Ritchiego^[45]. Przy projektowaniu kostiumów zespół czerpał z twórczości stylisty Vidala Sassoona^[52]. Ponieważ gra wymaga dobrej znajomości czterech lokacji, twórcy starali się, by nie były one nadmiernie skomplikowane wizualnie^[42]. Dla uzyskania wyrazistości Arkane sięgnęło po rozwiązania kolorystyczne z filmów Człowiek Mackintosha (1973) i Zbieg z Alcatraz (1967), nadając wyspie jaskrawymi barwami klimat niekończącej się zabawy. Billboardy zdradzające sekrety wyspy zaczerpnięto z filmu Oni żyją (1988), a przerywniki i plakaty inspirowane były pracami grafików Saula Bassa i Roberta McGinnisa^[45]. Architektura modernistyczna czerpała z dokonań Franka Lloyda Wrighta, a wnętrza – ze zdjęć z książki Lair: Radical Homes and Hideouts of Movie Villains (2019)^[42].

Reżyserem dźwięku był Michel Trémouiller, a muzykę skomponował Tom Salta. Ścieżka dźwiękowa utrzymana jest głównie w konwencji jazzu fusion. Twórcy inspirowali się filmami i serialami science fiction oraz grozy z lat 50. i 60., takimi jak Not of This Earth (1957) i Mój przyjaciel Marsjanin (1999), a także Mechaniczną pomarańczą (1971) i Istotą z innego świata (1951). Wpływ na kompozycje – zwłaszcza motywy poszczególnych Wizjonerów, z których każdy ma własny temat muzyczny – miały też ścieżki z filmów szpiegowskich. Salta zadbał, by muzyka wzmacniała motyw pętli: niektóre progresje akordów powtarzają się na różne sposoby w zależności od działań gracza i lokacji^[53]. Kompozytor sięgnął po instrumenty z lat 60., m.in. pianino Rhodesa, organy Hammond B3, wibrafon, klawinet i mellotron. W ścieżce znalazł się także synthwave – Salta użył thereminu i syntezatora EMS Synthi AKS^[54]. Muzyka diegetyczna, odtwarzana w grze przez radioodbiorniki i głośniki, powstała za sprawą Rossa Tregenzy i Ericha Talaby^[53]. Wytwórnia Sencit Music i artystka FJØRA wydały utwór przewodni gry pod tytułem „Deja Vu”, towarzyszący premierze jednego ze zwiastunów^[55].

Według agregatora Metacritic gra spotkała się z „ogólnie przychylnymi” recenzjami^[80][81][82]. W serwisie OpenCritic poleciło ją 92% recenzentów^[83].

Edwin Evans-Thirwell z „Eurogamera” określił Deathloopa jako jedną z najprzyjemniejszych gier wydanych przez Arkane; zwrócił uwagę na jej związki z serią Dishonored i uznał ją za istotne udoskonalenie poprzedniczek, a zarazem „przystępne wprowadzenie” do bardziej wymagających immersyjnych symulatorów studia^[70]. Piszący dla GameSpotu Tamoor Hussain stwierdził, że „obserwacja i elastyczne myślenie” są w grze równie ważne co walka, a gracz zostaje nagrodzony za staranne planowanie oraz zrozumienie systemów i reguł. Docenił też poczucie postępu wynikające z tego, że poruszanie się i walka stają się coraz łatwiejsze w miarę zdobywania mocy i poznawania lokacji^[72]. Kilkoro krytyków uznało grę za wyjątkowo oryginalną^[73][74]; Matt Purslow z IGN chwalił twórców za scalenie rozbieżnych, lecz interesujących pomysłów w spójną i „fascynująco odrębną” całość oraz za wplecenie elementów z takich gier jak Dishonored, Hitman, Outer Wilds i Dark Souls^[74]. Wielu recenzentów zauważyło, że rozbudowany arsenał narzędzi i mocy nie jest już skrępowany systemem moralności z Dishonored, dzięki czemu otwarta akcja stała się pełnoprawną drogą postępu, zachęcającą do eksperymentowania, improwizacji i ryzyka^{[70][75][84][85]}.

Warstwa śledcza rozgrywki spotkała się z mieszanym przyjęciem. Josh West zauważył, że zdobywana wiedza znaczy w grze więcej niż jakakolwiek broń czy moc, oraz że struktura, w której początkowa otwartość staje się bardziej liniowa w miarę zbliżania się do finału, jest nowatorska. Nazwał to „fascynującym zwrotem”, dzięki któremu rozgrywka pozostaje gęsta i skupiona^[73]. Purslow również uznał nieliniowe śledztwo za satysfakcjonujące i podkreślił, że gracze nieustannie dokonują „ekscytujących odkryć”, dostrzegając związki przyczynowo-skutkowe między swoimi działaniami a reakcjami świata gry^[74]. Część krytyków uznała jednak grę za zbyt liniową i prowadzącą gracza za rękę w drodze do „Złotej Pętli”^[77][86]. William Hughes z „The A.V. Club” wyraził rozczarowanie tym, że gra ma „tak niskie mniemanie o zdolnościach gracza do samodzielnego rozwiązania zagadki”^[87]. Chwalono natomiast napięcie i nieprzewidywalność trybu wieloosobowego^{[70][71][73][72]}. Ian Boudreau z PCGamesN podkreślał, że gra wynagradza znajomość czterech lokacji^[76]. Model strzelania oceniano skrajnie różnie – Hussain nazwał go „satysfakcjonującym”, a West „ociężałym”^[72]. Krytykowano też sztuczną inteligencję przeciwników^[75][77][79].

Kierunek artystyczny zebrał entuzjastyczne oceny. Hussain określił grę jako „fascynującą mieszankę stylów i nastrojów”, składającą się na wyrazistą oprawę, a ścieżkę dźwiękową nazwał „eklektyczną” i „hałaśliwą”^[72]. Keith Stuart chwalił projekt wizualny i dbałość twórców o szczegóły, dodając, że Blackreef to „dystopijny park rozrywki” malujący „wspaniały obraz rujnującego się, elitarystycznego społeczeństwa i widowiska” – w odróżnieniu od ponurego klimatu Dishonored^[78]. Purslow docenił projekt lokacji, „drobiazgowo dopracowanych” i „gęstych od charakteru”, a także sposób, w jaki pora dnia zmienia każde miejsce, sprawiając, że kolejne przejścia wciąż niosą poczucie odkrywania^[74]. Hughes uznał natomiast, że w drugiej połowie gry cztery poziomy stają się powtarzalne i nie skłaniają do pomysłowego korzystania z mocy, w przeciwieństwie do etapów z Dishonored 2, wprowadzających kolejne niespodzianki^[87]. Część krytyków doceniła też sposób, w jaki klasyczne narzędzia budowania świata – zapiski w terminalach i nagrania audio – dostarczają informacji niezbędnych do postępu^[79][88].

Fabuła spotkała się na ogół z pozytywnym przyjęciem. Blake Hester z „Game Informera” chwalił historię i scenariusz, nazywając interakcje Colta i Julianny zabawnymi i błyskotliwymi, a samych bohaterów – swoimi ulubionymi postaciami roku^[71]. Hussain również docenił dialogi, zwracając uwagę na skomplikowaną relację obu postaci oraz na kreacje aktorów Jasona Kelleya i Oziomy Akaghy^[72]. Liam Croft opisał protagonistów jako charyzmatycznych, a ich relację jako „zabawną i niezmiennie wzruszającą”^[77]. Christopher Byrd z dziennika „The Washington Post” cenił „kampowy” ton gry, uznał jednak, że fabuła nie buduje poczucia pilnej potrzeby przerwania pętli, ponieważ wszystkie postacie, łącznie z Coltem, zdają się obojętne wobec uwięzienia^[89]. Zdaniem Purslowa osobisty wątek Colta nie został przedstawiony dostatecznie czytelnie, przez co zakończenie sprawia wrażenie nagłego^[74]. West także uznał, że historia nie prowadzi do satysfakcjonującej konkluzji^[73]. Niektórzy krytycy zestawiali fabułę i motywy gry z powieścią Siedem śmierci Evelyn Hardcastle (2018)^[90][91]. Kontrowersje wzbudziło ujawnienie, że Colt jest ojcem Julianny, ponieważ we wcześniejszych partiach gry ich rozmowy mają charakter flirtu^[43].

W Wielkiej Brytanii Deathloop był najlepiej sprzedającą się grą pudełkową w tygodniu premiery, okazał się jednak najsłabiej startującą produkcją Arkane – sprzedaż wersji pudełkowych była o 5,6% niższa niż w przypadku gry Prey^[92]. Według NPD Group gra zajęła szóste miejsce wśród najlepiej sprzedających się tytułów we wrześniu 2021 roku w Stanach Zjednoczonych^[93]. Była też osiemnastą najczęściej pobieraną grą w PlayStation Store w 2021 roku w USA i Kanadzie^[94]. W lutym 2023 roku Arkane poinformowało o osiągnięciu pięciu milionów graczy^[95].

Grą roku 2021 Deathloop został ogłoszony przez redakcje magazynów „Edge”^[96], „Empire”^[97], serwisów GameSpot^[98] i GamesRadar+^[99] oraz dziennika „The Daily Telegraph”^[100].