Dicerotini

	Dicerotini
	Ringström, 1924
	; Nosorożec indyjski (Rhinoceros unicornis)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	nieparzystokopytne
Nadrodzina	Rhinocerotoidea
Rodzina	nosorożcowate
Podrodzina	nosorożce
Plemię	Dicerotini
	Typ nomenklatoryczny
	Diceros J.E. Gray, 1821
Synonimy
	Dicerinae Ringström, 1924; Ceratotheriinae Dietrich, 1942; Dicerotes: Friant, 1950; Dicerotinae: Ellerman, Morrison-Scott & Hayman, 1953; Dicerotinae: Deraniyagala, 1953; Dicerotini: Loose, 1975; Dicerotina: Prothero, Manning & Hanson, 1986" />; Dicerotinae: Guérin, 1989; Dicerotina: Prothero & Schoch, 1989; Dicerina: Kalandadze & Rautian, 1992;
Rodzaje
	2 rodzaje – zobacz opis w tekście
	2 rodzaje – zobacz opis w tekście

Dicerotini – plemię ssaków kopytnych z podrodziny nosorożców (Rhinocerotinae) w obrębie rodziny nosorożcowatych (Rhinocerotidae).

Podział systematyczny

Do plemienia należą następujące rodzaje^[11]^[12]:

Ceratotherium J.E. Gray, 1868 – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Ceratotherium simum (Burchell, 1817) – nosorożec biały
Diceros J.E. Gray, 1821 – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Diceros bicornis (Linnaeus, 1758) – nosorożec czarny

Uwagi

↑ Typ nomenklatoryczny: Ceratotherium J.E. Gray, 1868.

Przypisy

1 2 T. Ringström. Nashörner der Hipparion-Fauna Nord Chinas. „Palaeontologia Sinica”. Ser. C. 1 (4), s. 97, 1924. (niem.).
↑ W.O. Dietrich. Zur Entwicklungsmechanik des Gebisses der afrikanischen Nashörner. „Centralblatt für Mineralogie, Geologie und Paläontologie”. 1942, s. 297–300, 1942. (niem.).
↑ M. Friant. Recherches sur le télencéphale des Rhinoceridae. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1950 (2), s. 337, 1950. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1950.tb00953.x. (ang.).
↑ J.R. Ellerman, T.C.S. Morrison-Scott & R.W. Hayman: Southern African mammals 1758 to 1951: a reclassification. London: British Museum (Natural History), 1953, s. 162. (ang.).
↑ P.E.P. Deraniyagala. The Extinct and Living Subfamilies of African Rhinocerotidae. „Spolia Zeylanica”. 27, s. 13, 1953. (ang.).
↑ H. Loose. Pleistocene Rhinocerotidae of W. Europe with reference to the recent two-horned species of Africa and S.E. Asia. „Scripta Geologica”. 33, s. 7, 1975. (ang.).
↑ D.R. Prothero, E. Manning & C.B. Hanson. The phylogeny of the Rhinocerotoidea (Mammalia, Perissodactyla). „Zoological Journal of the Linnean Society”. 87 (4), s. 350, 1986. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1986.tb01340.x. (ang.).
↑ C. Guérin. La famille des Rhinocerotidae (Mammalia, Perissodactyla): systématique, histoire, évolution, paléoécologie. „Cranium”. 6 (2), s. 10, 1989. (fr.).
↑ D.R. Prothero & R.M. Schoch: Origin and evolution of the Perissodactyla: summary and synthesis. W: D.R. Prothero & R.M. Schoch (redaktorzy): The evolution of perissodactyls. New York: Oxford University Press, 1989, s. 536, seria: Oxford Monographs on Geology and Geophysics, 15. ISBN 978-0195060393. (ang.).
↑ H.Н. Каландадзе & А.С. Раутиан: Система млекопитающих и историческая зоогеография. W: Филогенетика млекопитающих. Москва: Издательство Московского университета, 1992, s. 116. (ros.).
↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-09-12]. (ang.).
↑ Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 166–167. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).

[2] Typ nomenklatoryczny: Ceratotherium J.E. Gray, 1868.

[rin-1] 1 2 T. Ringström. Nashörner der Hipparion-Fauna Nord Chinas. „Palaeontologia Sinica”. Ser. C. 1 (4), s. 97, 1924. (niem.).

[die42-3] W.O. Dietrich. Zur Entwicklungsmechanik des Gebisses der afrikanischen Nashörner. „Centralblatt für Mineralogie, Geologie und Paläontologie”. 1942, s. 297–300, 1942. (niem.).

[fri-4] M. Friant. Recherches sur le télencéphale des Rhinoceridae. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1950 (2), s. 337, 1950. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1950.tb00953.x. (ang.).

[ell&inni-5] J.R. Ellerman, T.C.S. Morrison-Scott & R.W. Hayman: Southern African mammals 1758 to 1951: a reclassification. London: British Museum (Natural History), 1953, s. 162. (ang.).

[der53-6] P.E.P. Deraniyagala. The Extinct and Living Subfamilies of African Rhinocerotidae. „Spolia Zeylanica”. 27, s. 13, 1953. (ang.).

[loo-7] H. Loose. Pleistocene Rhinocerotidae of W. Europe with reference to the recent two-horned species of Africa and S.E. Asia. „Scripta Geologica”. 33, s. 7, 1975. (ang.).

[pro&inni-8] D.R. Prothero, E. Manning & C.B. Hanson. The phylogeny of the Rhinocerotoidea (Mammalia, Perissodactyla). „Zoological Journal of the Linnean Society”. 87 (4), s. 350, 1986. DOI: 10.1111/j.1096-3642.1986.tb01340.x. (ang.).

[gue-9] C. Guérin. La famille des Rhinocerotidae (Mammalia, Perissodactyla): systématique, histoire, évolution, paléoécologie. „Cranium”. 6 (2), s. 10, 1989. (fr.).

[pro&sch-10] D.R. Prothero & R.M. Schoch: Origin and evolution of the Perissodactyla: summary and synthesis. W: D.R. Prothero & R.M. Schoch (redaktorzy): The evolution of perissodactyls. New York: Oxford University Press, 1989, s. 536, seria: Oxford Monographs on Geology and Geophysics, 15. ISBN 978-0195060393. (ang.).

[kal&ray-11] H.Н. Каландадзе & А.С. Раутиан: Система млекопитающих и историческая зоогеография. W: Филогенетика млекопитающих. Москва: Издательство Московского университета, 1992, s. 116. (ros.).

[mdd-12] N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-09-12]. (ang.).

[miiz-13] Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 166–167. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).

[1]

[a]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]