Doom 64

Doom 64 – strzelanka pierwszoosobowa wyprodukowana i wydana przez firmę Midway Games na konsolę Nintendo 64 w 1997 roku. Jest to kontynuacja serii Doom, będąca sequelem wydarzeń z gry Doom II.

Akcja gry rozgrywa się po wydarzeniach z Doom II^[3]. Po odparciu sił piekieł z Ziemi dowództwo wojskowe zarządziło kwarantannę planetarnych baz UAC na Marsie i jego księżycach. Pod wpływem promieniowania jedna z istot, Mother Demon, przetrwała i zaczęła wskrzeszać inne poległe demony, mutując je w jeszcze potężniejsze formy. Gracz wciela się w postać Doomguya, jedynego ocalałego członka oddziału, który zostaje wysłany na misję ostatecznej eksterminacji zagrożenia^[4].

Doom 64 zachowuje klasyczną formułę strzelanek opartą na eksploracji labiryntów, znajdowaniu kluczy i eliminacji hord przeciwników, kładąc większy nacisk na elementy horroru. Ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez Aubreya Hodgesa, twórcę dźwięku do wcześniejszych gier Doom na PlayStation, składa się z mrocznych kompozycji ambientowych zamiast dynamicznej muzyki metalowej^[5][6]. Gracz dysponuje klasycznym arsenał broni jak piła mechaniczna, dubeltówka czy BFG 9000 oraz nową bronią laserową, Unmaker, którą można ulepszać za pomocą trzech ukrytych artefaktów, zwiększając jej szybkostrzelność i liczbę emitowanych promieni^[7][8].

W momencie premiery gra otrzymała pozytywne recenzje, choć niektórzy krytycy wytykali jej brak innowacji w mechanice (w czasie, gdy na rynku pojawiały się już w pełni trójwymiarowe gry, jak Quake). Chwalono jednak atmosferę i oprawę audiowizualną^[9][10][11].

W 2020 roku, z okazji premiery Doom Eternal, Bethesda wydała zremasterowaną wersję gry na komputery PC oraz konsole PlayStation 4, Xbox One i Nintendo Switch. Remaster dodał nowy rozdział kampanii zatytułowany The Lost Levels, który fabularnie łączy klasyczną serię z nowoczesnymi odsłonami cyklu (Doom z 2016 roku i Doom Eternal)^[6], tym samym oficjalnie potwierdzając, że bohater Doom 64 to ta sama postać, co legendarny Doom Slayer^[12].

Remaster otrzymał pozytywne oceny, uzyskując w serwisach Metacritic i OpenCritic średnią ocen 76/100^[13][14].