Drozdaczek czarnoszyi

Drozdaczek czarnoszyi
Geokichla dohertyi[1]
E. Hartert, 1896
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

drozdowate

Podrodzina

drozdy

Rodzaj

Geokichla

Gatunek

drozdaczek czarnoszyi

Synonimy
  • Geocichla dohertyi E. Hartert, 1896[2]
  • Zoothera dohertyi (E. Hartert, 1896)[3]
  • Zoothera erythronota dohertyi (E. Hartert, 1896)[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]

Drozdaczek czarnoszyi[5], drozdoń czarnoszyi[6] (Geokichla dohertyi) – gatunek małego ptaka z rodziny drozdowatych (Turdidae), zamieszkującego Indonezję i Timor Wschodni. Bliski zagrożenia wyginięciem.

Występowanie

Występuje endemicznie na Małych Wyspach Sundajskich[7] – na wyspach Lombok, Sumbawa, Flores, Sumba i Timor[8].

Systematyka

Po raz pierwszy opisany przez Ernsta Harterta pod nazwą Geocichla dohertyi na podstawie okazu znalezionego na Lombok[2]. Gatunek monotypowy, nie wyróżniono podgatunków[7][8][9].

Morfologia

Długość ciała 16–18 cm[8]. Długość skrzydła: samce 10,5 cm, samice około 10 cm[2]. Długość ogona: samce 73–74 mm, samice 69–70 mm[2]. Głowa, szyja i pierś koloru czarnego oprócz białych plam za dziobem i okiem[8]. Upierzenie na grzbiecie koloru rdzawego. Ogon czarny. Brzuch koloru białego z czarnymi i jasnobrązowymi plamami[8]. Dziób czarniawy[8]. Pokrywy małe skrzydła koloru rdzawego, pokrywy duże i lotki czarno-białe. Nogi białawe lub różowe[8]. U młodych na czubku głowy kasztanowate smugi, płowo-biała twarz i gardło[8]. Na piersi koloru rdzawego czarne plamy, dolne partie ciała białawe[8].

Tryb życia

Ptak ten zasiedla wiecznie zielone górskie lasy, czasami spotyka się go również w zdegradowanych siedliskach, takich jak wsie sąsiadujące z lasem. Na Sumbie obfitują tereny z dużą gęstością wysokich drzew i gęstą pokrywą roślinną i dlatego preferuje wysokogórskie lasy pierwotne[8]. Rejestrowane wysokości: 460–1650 m na Lombok, 400–1700 m na Sumbawa, 350–1550 m na Flores, 200–1200 m na Sumbie i 1050–2300 m na zachodnim Timorze[8]. Prawdopodobnie osiadły tryb życia[8].

Pokarm zdobywa głównie na ziemi, czasami także na drzewach. Najczęściej obserwuje się go w środkowej kondygnacji lasu. Od czasu do czasu występuje na owocujących drzewach w grupach liczących do pięciu osobników, często w towarzystwie drozdaczka kasztanowołbistego (G. interpres)[8].

Ostatnie opierzone ptaki na Sumbie spotyka się od końca lipca do początku sierpnia, ale w tym czasie widuje się też śpiewające ptaki, co oznacza przedłużony sezon rozrodczy[8]. Młode na Sumbawa i Flores spotyka się od sierpnia do września[8][10]. W niewoli samica składa 3 jaja, okres inkubacji wynosi 15 dni, a młode opuszczają gniazdo po 14 dniach[8][10].

Status zagrożenia

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii NT (bliski zagrożenia). Całkowita populacja szacowana jest na 24 600–47 300 osobników[4][11]. Na wyspie Lombok prawdopodobnie wymarł, zaś na Sumbawa jest bliski wyginięcia[4].

Przypisy

  1. ↑ Geokichla dohertyi, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 1 2 3 4 E. Hartert. An account of the collections of birds made by Mr. William Doherty in the Eastern Archipelago. „Series: Novitates Zoologicae”. 3, s. 555–556, 1896. (ang.).
  3. 1 2 D. Lepage, Chestnut-backed Thrush Geokichla dohertyi, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-02-25] (ang.).
  4. 1 2 3 BirdLife International, Geokichla dohertyi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018, wersja 2025-2 [dostęp 2026-02-25] (ang.).
  5. ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Turdinae Rafinesque, 1815 – drozdy (wersja: 2025-12-07). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-02-25].
  6. ↑ P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 282, 1999. ISSN 0550-0842.
  7. 1 2 F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Thrushes. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2026-02-25]. (ang.).
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 del Hoyo, J., Elliot, A. & Christie, D.A. (red.), Handbook of the Birds of the World, t. 10. Cuckoo-shrikes to Thrushes, Barcelona: Lynx Edicions, 2005, s. 683, ISBN 84-87334-72-5.
  9. ↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).
  10. 1 2 G. Bralsford. Breeding the Chestnut-backed Thrush Zoothera dohertyi. „The Avicultural Magazine”. 109 (4), s. 150–153, 2003. (ang.).
  11. ↑ Species factsheet: Chestnut-backed Thrush Geokichla dohertyi [online], BirdLife International, 2018 [dostęp 2026-02-25] (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.