Elias Peter Hoayek

Urodził się w miejscowości Helta w północnym Libanie^[1]. Studiował język francuski, arabski, syryjski, łacinę i grekę oraz filozofię w seminarium jezuickim w Ghazir^[2]. W 1866 roku wyjechał do Rzymu, gdzie kontynuował studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Urbaniańskim (Propaganda Fide). W 1870 roku przyjął święcenia kapłańskie, po czym powrócił do ojczyzny, gdzie został sekretarzem urzędu patriarchalnego^[1]. 14 grudnia 1889 roku został konsekrowany na biskupa tytularnego Arca przez patriarchę Pawła Piotra Massada. Jako wikariusz generalny zainicjował m.in. budowę nowego seminarium maronickiego w Rzymie oraz założył w 1895 roku Zgromadzenie Maronickich Sióstr Świętej Rodziny^[2].

Po śmierci patriarchy Jana El Hajja, 6 stycznia 1899 roku został wybrany na jego następcę, co 19 czerwca tego samego roku zatwierdził papież Leon XIII, który udzielił mu paliusza^[1]. Przyjął tradycyjne maronickie imię drugie „Piotr” (Boutros), podkreślające sukcesję po św. Piotrze jako pierwszym biskupie Antiochii^[2].

Podczas jego pontyfikatu wybudowano nową rezydencję patriarchalną w Bkerké oraz zainicjowano wzniesienie monumentalnej statuy Matki Bożej Pani Libanu w Harissie, która stała się symbolem kraju. Troszczył się również o diasporę maronicką, tworząc nowe struktury kościelne i niezależne diecezje w Egipcie, na Cyprze, w Stanach Zjednoczonych oraz w Argentynie^[2].

Okres I wojny światowej przyniósł Libanowi katastrofalną klęskę głodu wywołaną m.in. blokadą wybrzeża syryjsko-libańskiego przez aliantów oraz konfiskatą żywności przez wojska osmańskie. Patriarcha osobiście angażował się w dystrybucję chleba i funduszy pomocowych przesyłanych przez libańską diasporę oraz rząd francuski. Ze względu na profrancuskie sympatie, osmański gubernator wojskowy Dżemal Pasza wielokrotnie podejmował bezskuteczne próby skazania Hoayeka na wygnanie^[2].

W 1919 roku patriarcha Hoayek stanął na czele delegacji libańskiej na paryską konferencję pokojową w Wersalu. Zdecydowanie sprzeciwił się włączeniu Libanu do planowanego, kontrolowanego przez dynastię Haszymitów królestwa arabskiego, forsując wizję pełnej niepodległości kraju w jego historycznych granicach, pod tymczasowym mandatem francuskim^[2].

Działania Hoayeka zakończyły się sukcesem – 1 września 1920 roku francuski generał Henri Gouraud oficjalnie proklamował powstanie państwa Wielki Liban. Patriarcha zmarł w opinii świętości 24 grudnia 1931 roku w rezydencji Bkerké^[1][2].